II SA/Wa 1402/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędziowie WSA Joanna Kube, Anna Mierzejewska, Protokolant Anna Siwonia, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2009 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie przekwaterowania do lokalu zamiennego oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm.) w zw. z art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.), Dyrektor Oddziału Regionalnego [...] w W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej zarządził przymusowe przekwaterowanie J. K. wraz ze wszystkimi wspólnie zamieszkałymi osobami, tj. T. K., K. K. z lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. [...], obejmującego 4 pokoje, przedpokój, kuchnię, łazienkę, wc i inne pomieszczenia w budynku o powierzchni użytkowej podstawowej 100,80 m2 i powierzchni użytkowej 170,80 m2 do lokalu zamiennego oznaczonego nr [...] w W. przy ul. [...], obejmującego 3 pokoje, kuchnię, przedpokój, łazienkę, wc, o powierzchni użytkowej 63,43 m2, w tym powierzchni użytkowej podstawowej 41,06 m2. Pismem z dnia [...] maja 2008 r. J. K., reprezentowany przez adw. A. C., wniósł do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. odwołanie od ww. decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego [...] w W. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, wnioskując o jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego, jak również dopuszczenie dowodu z zeznań świadków. Po rozpatrzeniu odwołania J. K. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. – dalej: Prezes WAM, decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – dalej: kpa oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], wskazując, że została ona wydana zgodnie z przepisami ustawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw i ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, znajdującymi zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji Prezes WAM wyjaśnił, iż w decyzji z dnia [...] maja 2008 r. organ pierwszej instancji podał m.in., że lokal mieszkalny w K. przy ul. [...] decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., wydanej na podstawie art. 55 ust. 2 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu (...), w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania, został przeznaczony na wyłączne zakwaterowanie kadry kierowniczej instytucji centralnych MON, rodzajów Sił Zbrojnych lub okręgów wojskowych oraz żołnierzy zawodowych i innych osób, o których mowa w art. 22 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu (...), w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2004 r., i nie podlega sprzedaży. W związku z tym, że J. K. nie podpisał umowy o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery, jest on zobowiązany do jej zwolnienia i zamieszkania w lokalu zamiennym. Organ odwoławczy podał, że zgodnie z treścią art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw, osoby, które nabyły prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej oraz członkowie rodzin, o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu (...), zajmujący lokale mieszkalne w zasobie WAM, gdy lokale te są przeznaczone wyłącznie na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej, w przypadku przekazania do dyspozycji WAM zajmowanego lokalu mieszkalnego w zamian za rezygnację z osobnej kwatery stałej otrzymują ekwiwalent pieniężny na zasadach określonych w art. 19 ust. 3 ww. ustawy z 16 kwietnia 2004 r. Niedokonanie tego przekazania powoduje, że osoby te podlegają z urzędu przekwaterowaniu do lokalu zamiennego. Prezes WAM wskazał, że lokal mieszkalny w K. przy ul. [...] został przydzielony J. K. na podstawie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...], wydanej przez Dyrektora Oddziału Terenowego Nr [...] WAM w W. Przydział ten nastąpił z uwzględnieniem decyzji Dyrektora Oddziału Rejonowego WAM w W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., wydanej na podstawie art. 55 ust. 2 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu (...) w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania – zgodnie z którą kwatera ta została przeznaczona wyłącznie na zakwaterowanie kadry kierowniczej MON, rodzajów Sił Zbrojnych lub organów wojskowych oraz innych osób, o których mowa w art. 22 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu (...) w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2004 r. Tym samym w chwili przydziału kwatery J. K. był świadomy, że przedmiotowa kwatera nie podlega sprzedaży zgodnie z dyspozycją określoną w tym przepisie. Organ dodał, że J. K. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i od [...] lutego 2004 r. posiada uprawnienia do emerytury wojskowej. Będąc emerytem wojskowym zamieszkuje w lokalu wchodzącym w zasób WAM, który według stanu obowiązującego w dacie orzekania przez organ I instancji znajdował się na wykazie kwater zatwierdzonym zgodnie z art. 23 ust. 4 ustawy o zakwaterowaniu (...) przez Prezesa WAM w uzgodnieniu z Ministrem Obrony Narodowej. Prezes WAM dodał, że pod pojęciem kwatery, zgodnie z art. 1a pkt 3 ww. ustawy, należy rozumieć lokal mieszkalny przeznaczony na wyłączne zakwaterowanie żołnierzy służby stałej. Zdaniem organu odwoławczego w przypadku J. K. spełnione zostały dwie pierwsze przesłanki z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r., ponadto nie doszło do przekazania przez ww. zajmowanego lokalu mieszkalnego do dyspozycji WAM i wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery, przeciwnie strona nie chce opuścić zajmowanej kwatery. Organ wyjaśnił, że zgodnie z dyspozycją art. 1a pkt 11 ustawy o zakwaterowaniu (...), lokal zamienny to lokal mieszkalny znajdujący się w tej samej miejscowości lub w miejscowości pobliskiej, wyposażony w co najmniej takie urządzenia techniczne, w jakie był wyposażony lokal mieszkalny używany dotychczas, o powierzchni użytkowej podstawowej takiej, jak lokalu mieszkalnego dotychczas używanego, warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli na członka gospodarstwa domowego przypada 7-10 m2 powierzchni użytkowej podstawowej, co w przypadku gospodarstwa jednoosobowego stanowi 14-20 m2 tej powierzchni. Prezes WAM podkreślił, iż uwzględniając członków gospodarstwa domowego strony [...] warunki lokalu zamiennego spełniałyby lokal o powierzchni użytkowej podstawowej 21-30 m2. Natomiast organ I instancji uwzględnił normy powierzchni użytkowej podstawowej przysługujące J. K. na dzień zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i wskazał na przekwaterowanie lokal zamienny o powierzchni użytkowej podstawowej 41,06 m2, położony w miejscowości pobliskiej – miejscowości, której granice administracyjne znajdują się w linii prostej, w odległości nie większej niż 30 km od granic administracyjnych miejscowości, w której strona obecnie zajmuje lokal mieszkalny, wyposażony w urządzenia techniczne, w jakie był wyposażony lokal mieszkalny używany dotychczas przez stronę. Tym samym wskazany lokal odpowiada warunkom wymienionym w art. 1a pkt 11 ustawy o zakwaterowaniu (...), a brak kominka, w który wyposażony jest lokal w K., w lokalu w W. przy ul. [...] nie powoduje, że lokal w W. nie spełnia wymogów ustawowych lokalu zamiennego. W dalszej części uzasadnienia decyzji Prezes WAM odniósł się do wniosku pełnomocnika strony w zakresie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków wskazanych w odwołaniu, na okoliczność przeznaczenia do sprzedaży w dniu 30 czerwca 2004 r. lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w K. i uznał, że wyjaśnienie powyższej okoliczności nie ma znaczenia dla sprawy. Organ odwoławczy podkreślił, że ustawa o zakwaterowaniu (...) w brzmieniu obowiązującym na dzień 30 czerwca 2004 r. stanowiła, iż "sprzedaż kwater lub lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach będących w zasobach mieszkaniowych Agencji następuje na zasadach obowiązujących przy sprzedaży lokali mieszkalnych Skarbu Państwa, ze zmianami wynikającymi z przepisów ustawy (art. 55 ust. 1). Art. 55 ust. 2 wyłącza ze sprzedaży cztery kategorie kwater lub lokali mieszkalnych m.in. przeznaczone na podstawie decyzji dyrektora oddziału regionalnego Agencji na zakwaterowanie całości lub części kadry określonej jednostki wojskowej (pkt 3 ww. przepisu). Przy przeznaczeniu do sprzedaży dyrektor oddziału regionalnego WAM ustala wykaz budynków, w których kwatery lub lokale mieszkalne są przewidziane do sprzedaży (art. 57 ust. 2). Artykuł 57 ust. 1 stanowi, że sprzedaży kwater lub lokali dokonuje się na wniosek osoby uprawnionej lub najemcy, jeżeli kwatera lub lokal jest położony w budynku wytypowanym do sprzedaży. W przypadku J. K. przydział przedmiotowego lokalu nastąpił z uwzględnieniem decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w W. nr [...] z [...] grudnia 2001 r., wydanej na podstawie art. 55 ust. 2 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu (...), w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania, tym samym wykluczając możliwość jej wykupu przez stronę, przy czym w dniu 30 czerwca 2004 r. decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w W. nr [...] z [...] grudnia 2001 r. pozostawała nadal w obrocie prawnym. Zaistnienie negatywnej przesłanki z art. 55 ust. 2 pkt 2 ustawy, wykluczało możliwość umieszczenia przedmiotowej kwatery w wykazie budynków, o którym mowa w art. 57 ust. 2 ustawy, w brzmieniu obowiązującym 30 czerwca 2004 r. Zdaniem Prezesa WAM brak lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w K. w dniu 30 czerwca 2004 r. na wykazie budynków przeznaczonych do sprzedaży, sprawia, że nie można uznać, iż w rozpatrywanej sprawie ma zastosowanie art. 21 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r., stanowiący, iż osobne kwatery stałe przeznaczone do sprzedaży w dniu 30 czerwca 2004 r. stają się kwaterami zbędnymi za zakwaterowanie żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej, znajdującymi się w wykazie, o którym mowa w art. 23 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Organ podkreślił, iż zmiana zdefiniowania w ustawie terminu lokal mieszkalny – rezygnacja z określenia osobna kwatera stała, na rzecz określenia kwatera, nie wyłącza stosowania art. 22 ust. 2 przedmiotowej ustawy. Fakt niezamieszczenia lokalu przy ul. [...] w K. na wykazie kwater sporządzonym po 01 lipca 2004 r. (lokal ten został umieszczony na wykazie kwater zatwierdzonym przez Ministra Obrony Narodowej w dniu [...] sierpnia 2006 r.) nie spowodował, że lokal ten stał się zbędny na zakwaterowanie żołnierzy służby stałej. Z dniem 01 lipca 2004 r. – z dniem wejścia w życie ustawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (...) – z zasobu WAM wydzielono lokale mieszkalne przeznaczone wyłącznie na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej (kwatery umieszczone na wykazie kwater) oraz lokale mieszkalne, które stały się zbędne na takie zakwaterowanie (umieszczone także na oddzielnym wykazie zgodnie z dyspozycją art. 23 ust. 4 ustawy o zakwaterowaniu (...)). Zgodnie z art. 23 ust. 4 ww. ustawy, kwatera mogłaby utracić status lokalu przeznaczonego na zakwaterowanie żołnierzy gdyby została umieszczona na wykazie kwater zbędnych na zakwaterowanie żołnierzy, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Organ podkreślił także, że nie zgadza się ze stanowiskiem pełnomocnika strony, iż z faktu zleconej przez organ Agencji wyceny lokalu strona mogła wywodzić, że lokal ten został przeznaczony do sprzedaży. Przepis art. 57 ustawy o zakwaterowaniu (...) określa, że o przeznaczeniu do sprzedaży decyduje zamieszczenie lokalu mieszkalnego w rocznym planie sprzedaży, sporządzonym przez dyrektora oddziału regionalnego Agencji. Zdaniem organu, przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków nie wniesie nic nowego do sprawy, albowiem fakt przeznaczenia do sprzedaży lokalu może być wykazany tylko za pomocą dokumentu, jakim jest sporządzony przez organ Agencji do 30 czerwca 2004 r. "wykaz budynków", a po tej dacie "roczny plan sprzedaży". Organ dodał, że dyspozycja art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. nie nakłada na organ Agencji przed wydaniem decyzji o przekwaterowaniu przedstawienia stronie propozycji lokali zamiennych. Prezes WAM, odnosząc się do kwestii poniesionych przez stronę nakładów na zajmowany lokal w K., wskazał, że z uwagi na jej cywilnoprawny charakter nie może być ona rozstrzygnięta w postępowaniu administracyjnym. Pismem z dnia [...] września 2008 r. J. K., reprezentowany przez pełnomocnika adw. A. C., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], zarzucając przedmiotowej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 22 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368), poprzez błędne przyjęcie przez Prezesa WAM, iż lokal mieszkalny przy ul. [...] w K. jest kwaterą funkcyjną, mimo, że był on do dnia 01 lipca 2004 r. kwaterą stałą; art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych oraz niektórych innych ustaw poprzez zastosowanie tego przepisu jako podstawy wydania zaskarżonej decyzji, mimo że lokal zajmowany przez skarżącego i jego rodzinę – na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. i decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. utracił w dniu 30 czerwca 2004 r. status lokalu przeznaczonego na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych pełniących czynną służbę wojskową; art. 21 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych poprzez niezastosowanie tego przepisu, mimo że lokal w K. przy ul. [...] stanowił kwaterę stałą, która na dzień 30 czerwca 2004 r. była przeznaczona do sprzedaży – w sytuacji gdy prawidłowa subsumpcja przepisu skutkować musiałaby przyjęciem, iż przedmiotowy lokal stał się z mocy prawa kwaterą zbędną na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych pełniących czynną służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej; art. 6 kpa, poprzez pominięcie przez Prezesa WAM okoliczności, iż faktycznie czynności podjęte przez organy WAM wprowadziły skarżącego w błąd wskutek utwierdzenia go w przekonaniu, że zajmowany przez niego lokal mieszkalny jest przeznaczony na sprzedaż i tym samym nie miało miejsca naruszenie zasady legalizmu; art. 6 kpa oraz art. 7 w zw. z art. 88 Konstytucji RP poprzez uznanie aktu – "zatwierdzenia" wydanego przez Ministra Obrony Narodowej, jako ważnej podstawy prawnej do ponownego umieszczenia lokalu mieszkalnego w wykazie kwater i tym samym wskazanie, iż może on stanowić źródło praw i obowiązków jednostki, pomimo że akt ten nie mieści się w katalogu źródeł powszechnie obowiązującego prawa; art. 1a ust. 6 i 11 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, poprzez błędne zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, że lokal mieszkalny w W. przy ul. [...] spełnia wymagania dla lokalu zamiennego, pomimo że lokal ten nie jest wyposażony w takie same bądź zbliżone urządzenia techniczne co lokal w K. przy ul. [...]; naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik postępowania administracyjnego: art. 75 par. 1 kpa w zw. z art. 78 par. 2 oraz art. 8 kpa, polegające na nieuwzględnieniu zgłoszonych przez skarżącego wniosków dowodowych poprzez bezzasadne przyjęcie, że wnioski te dotyczyły okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. W skardze skarżący wniósł o: stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, w razie nieuwzględnienia ww. wniosku – uchylenie skarżonej decyzji w całości; dokonanie w trybie art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przez Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej autokontroli "skarżonego postanowienia"; wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie; skierowanie przez WSA w Warszawie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego co do zgodności art. 23 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych z Konstytucją w zakresie w jakim nadaje Prezesowi WAM nieograniczone uprawnienie do nadawania lokalom mieszkalnym znajdującym się w zasobach lokalowych Agencji statusu kwatery, z wyłączeniem umożliwienia dotychczasowym najemcom przedmiotowych lokali wypowiedzenia się co do tej kwestii na prawach strony, w rezultacie czego najemca uzyskuje informacje o przekwalifikowaniu najmowanego przez niego lokalu w kwaterę z chwilą skierowania do niego zawiadomienia o przymusowym przekwaterowaniu; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz skarżącego; zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zajmowane dotychczas przez organy rozstrzygające sprawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1), a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 ze zm.), zwaną dalej "ustawą nowelizującą", który stanowi, że: "Osoby, które nabyły prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej oraz członkowie rodzin, o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1 (ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej), zajmujący lokale mieszkalne w zasobie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, w przypadku, gdy lokale te są przeznaczone wyłącznie na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej, w przypadku przekazania do dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej zajmowanego lokalu mieszkalnego otrzymują ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z osobnej kwatery stałej, na zasadach określonych w art. 19 ust. 3, a w przypadku niedokonania takiego przekazania podlegają z urzędu przekwaterowaniu do lokalu zamiennego. Na wypłatę ekwiwalentu pieniężnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej otrzymuje dotację budżetową." Wskazany przepis, mający szczególny charakter nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, został bowiem sformułowany jednoznacznie, tak jeśli idzie o krąg osób, do których ma zastosowanie, jak i w pozostałym zakresie. Jego stosowania nie można uzależniać od wystąpienia przesłanek innych, niż w nim określone, takich jak np. zastrzeżenia w decyzji o przydziale kwatery, czy też stanu zdrowia członków rodziny emeryta wojskowego. Kluczowe znaczenie ma przy jego stosowaniu okoliczność, czy lokal przeznaczony jest wyłącznie na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej. Stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego kwestionującego częściowo ustalenia organu, nie budzi wątpliwości. Bezsporna jest w szczególności okoliczność, iż lokal mieszkalny położony przy ul. [...] w K. został przydzielony J. K. na podstawie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. Dyrektora Oddziału Terenowego Nr [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W., z uwzględnieniem decyzji Dyrektora Oddziału Rejonowego WAM w W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., wydanej na podstawie art. 55 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania, zgodnie z którą przedmiotowa osobna kwatera stała, a nie jak podnosi skarżący, kwatera funkcyjna, została przeznaczona na wyłączne zakwaterowanie kadry kierowniczej MON, rodzajów Sił Zbrojnych lub okręgów wojskowych oraz innych osób, o których mowa w art. 22 ust. 3 tej ustawy. Poza sporem pozostaje również okoliczność, iż J. K. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i nabył z dniem [...] lutego 2004 r. uprawnienia do emerytury wojskowej. Ponadto skarżący nie przekazał lokalu do dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, ani też nie wyraził zgody na ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z osobnej kwatery stałej. Sporna pozostaje natomiast kwestia, czy przedmiotowy lokal przeznaczony był wyłącznie na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej w dacie orzekania przez Dyrektora Oddziału Regionalnego [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. w przedmiocie przymusowego przekwaterowania skarżącego wraz z członkami rodziny do lokalu zamiennego. Nietrafny jest zarzut skargi, iż do przedmiotowego lokalu miał zastosowanie przepis art. 21 ustawy nowelizującej, stanowiący, że osobne kwatery stałe przeznaczone do sprzedaży w dniu 30 czerwca 2004 r. stają się kwaterami zbędnymi na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej, znajdującymi się w wykazie, o którym mowa w art. 23 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W tej dacie bowiem przedmiotowy lokal, jak wynika z akt administracyjnych, był przeznaczony m.in. wyłącznie na zakwaterowanie kadry kierowniczej MON i rodzajów Sił Zbrojnych, zaś zgodnie z przepisem art. 55 ust. 2 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2004 r., nie podlegały sprzedaży kwatery lub lokale mieszkalne przeznaczone, na podstawie decyzji dyrektora oddziału rejonowego Agencji, na zakwaterowanie całości lub części kadry określonej jednostki wojskowej. Również po dacie 30 czerwca 2004 r. sporny lokal posiadał status kwatery, która nie podlegała sprzedaży zgodnie z ww. przepisem art. 55 ust. 2 pkt 2. Nie stał się też zbędny na zakwaterowanie żołnierzy służby stałej, pomimo nieumieszczenia go do sierpnia 2006 r. w sporządzonym i zatwierdzonym w trybie art. 23 ust. 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, wykazie kwater. By kwatera stała się zbędna, konieczne jest umieszczenie jej w wykazie kwater, które stały się zbędne na zakwaterowanie żołnierzy służby stałej, jak stanowi powołany przepis art. 23 ust. 4. Nie jest też uprawnione stanowisko skarżącego, iż lokal był przeznaczony do sprzedaży, a tym samym stał się zbędny na zakwaterowanie żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na podstawie kontaktu na pełnienie służby stałej, ponieważ Agencja zleciła wycenę nieruchomości położonej przy ul. [...] w K. Stosownie bowiem do treści art. 57 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, sprzedaży lokali mieszkalnych dokonuje, w drodze umowy, dyrektor oddziału regionalnego Agencji na pisemny wniosek osoby uprawnionej, jeżeli lokal zamieszczony jest w samym planie sprzedaży (ust. 1). Dyrektor oddziału regionalnego Agencji ustala roczny plan sprzedaży lokali mieszkalnych na podstawie wykazu, o którym mowa w art. 23 ust. 4. Niezasadny jest również zarzut niezastosowania przepisu art. 23 ust. 1 ustawy nowelizującej stanowiącego, że osoby, którym do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy przydzielono osobną kwaterę stałą, zachowują nabyte do tego dnia uprawnienia na czas zajmowania tej kwatery, gdyż dotyczy uprawnień nabytych w związku z zajmowaniem kwatery stałej, zaś uprawnień tych powołana ustawa już nie reguluje. Ponadto okoliczność, iż w ustawie nastąpiła zmiana definicji pojęcia "lokal mieszkalny" oraz rezygnacja z pojęcia "osobna kwatera stała" na rzecz pojęcia "kwatera", nie powoduje wyłączenia stosowania przepisu art. 22 ust. 2 tej ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 439/07). Należy też zauważyć, iż omawiany przepis art. 23 ust. 1 wyraźnie stanowi, iż chodzi jedynie o uprawnienia na czas zajmowania kwatery, a zatem zainteresowany traci je jednocześnie z utratą prawa do jego zajmowania, co świadczy o tym, iż wydanie decyzji o przymusowym przekwaterowaniu jest prawnie dopuszczalne. W tej sytuacji pogląd wyrażony w skardze, że w stosunku do skarżącego winien być stosowany art. 41 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w tym w szczególności dopełnienia przez organ obowiązku zaproponowania mu lokalu zamiennego, nie jest uprawniony. Nie jest też trafny zarzut naruszenia art. 1a pkt 6 i 11 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, dotyczący miejscowości pobliskiej oraz lokalu zamiennego. Nie ulega wątpliwości, że miejscowość W. jest miejscowością pobliską w stosunku do miejscowości K., co wykazał Prezes WAM, gdyż odległość w linii prostej pomiędzy ich granicami administracyjnymi wynosi 24 km. Natomiast lokal zamienny położony w W. przy ul. [...] o powierzchni użytkowej 41,06 m2, wyposażony w urządzenia techniczne, w jakie był wyposażony lokal dotychczas użytkowany przez skarżącego, spełnia wymogi art. 1a pkt 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Sąd nie dopatrzył się również zarzucanego naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6 ust. 7 w zw. z art. 88 Konstytucji RP, art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 2 oraz art. 8 kpa. W szczególności brak jest dowodów wskazujących na zapewnienie skarżącego, iż zajmowany przez niego lokal jest przeznaczony na sprzedaż. Natomiast w ogóle trudno odnieść się do zanegowania w skardze nadania Prezesowi WAM w uzgodnieniu z Ministrem Obrony Narodowej, w drodze ustawy, kompetencji do zatwierdzenia wykazu kwater oraz wykazu kwater, które stały się zbędne na zakwaterowanie żołnierzy służby stałej. Jest przecież powszechną praktyką, a wręcz normą, nadawanie organom administracji publicznej określonych kompetencji właśnie ustawami. Nie sposób więc zgodzić się z poglądem, by regulacja w tym zakresie mogła być niezgodna z Konstytucją RP. Zatem, w ocenie Sądu, wniosek o skierowanie pytania prawnego w tej kwestii do Trybunału Konstytucyjnego nie jest zasadny. Skoro więc brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza prawo w sposób skutkujący jej uchyleniem, to tym bardziej nieuprawniony jest wniosek skargi o stwierdzenie jej nieważności. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.