II SA/Wa 1402/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska Janusz Walawski (spr.) Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2011 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stopień służbowy w korpusie [...] Służby Celnej 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Dyrektor Izby Celnej [...] W., działając na podstawie art. 223 ust. 1 i 4 oraz art. 115 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323) mianował K. Z. na stopień służbowy [...] w korpusie aspirantów Służby Celnej z dniem [...]listopada 2009 r. Akt mianowania na stopień służbowy ww. otrzymał w dniu [...] listopada 2009 r. K. Z. od przedmiotowego aktu mianowania, w dniu [...] grudnia 2010 r. złożył odwołanie do Szefa Służby Celnej. Szef Służby Celnej, po rozpoznaniu odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] kwietnia 2011 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w zakresie określenia korpusu. W uzasadnieniu decyzji organ podał m.in., że wbrew twierdzeniu skarżącego, organ pierwszej instancji nie naruszył art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej. Przepis ten w stosunku do skarżącego nie mógł zostać zastosowany. Z dokumentów zgromadzonych w jego aktach osobowych niezbicie wynika, iż w okresie poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy o Służbie Celnej, K. Z. pełnił służbę na stanowisku [...] w stopniu [...]. W takiej sytuacji obowiązkiem organu pierwszej instancji było mianowanie ww. na podstawie art. 223 ust. 4 powołanej ustawy na określony stopień w korpusie aspirantów Służby Celnej. Decyzja Szefa Służby Celnej stała się przedmiotem skargi wniesionej przez ww. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucił, że organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej, poprzez dokonanie jego błędnej wykładni. Zarzucił ponadto naruszenie art. 2 i 7 Konstytucji RP oraz przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 6, 7 , 77 § 1 i art. 138 § 1 Kpa. Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn, niż w niej podniesione. Zgodnie z treścią art. 129 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa, odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Natomiast zgodnie z § 2 powołanego artykułu, odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Zaskarżona decyzja Szefa Służby Celnej z dnia [...] kwietnia 2011 r. została wydana na skutek odwołania wniesionego przez K. Z. od aktu mianowania na stopień służbowy wydanego przez Dyrektora Izby Celnej [...] W. w dniu [...] listopada 2009 r. Rozstrzygnięcie organu I instancji doręczono skarżącemu w dniu [...] listopada 2009 r. Od aktu mianowania przysługiwało skarżącemu prawo wniesienia odwołania do Szefa Służby Celnej w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia. Tymczasem K. Z. wniósł odwołanie od opisanego wyżej aktu mianowania dopiero w dniu [...] grudnia 2010 r. W związku z powyższym należy uznać, iż odwołanie od rozstrzygnięcia organu I instancji zostało wniesione z uchybieniem terminu, który upłynął w dniu [...] grudnia 2009 r. K. Z. wnosząc odwołanie nie zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 kpa). W przypadku stwierdzenia, iż odwołanie wniesione zostało po upływie terminu organ II instancji winien był wydać, na podstawie art. 134 kpa postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. W rozpatrywanej sprawie Szef Służby Celnej nie wydał postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, lecz rozpatrując odwołanie rozstrzygnął sprawę merytorycznie wydając w dniu [...] kwietnia 2011 r. zaskarżoną decyzję. W tym stanie rzeczy należy uznać, iż decyzja Szefa Służby Celnej z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa określonym w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Z tych względów, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.