II SA/Wa 1403/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Maria Werpachowska, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Protokolant sekr. sąd. Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę Minister Sprawiedliwości decyzją z [...] lipca 2018 r. (nr [...]), zaskarżoną przez G. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, odmówił skarżącemu udostępnienia trzech dokumentów - załączników nr 2, [...] do umowy z [...] grudnia 2016 r. zawartej między Ministerstwem a [...] Polska Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na "zapewnienie zasobów dla platformy serwera [...]". W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2991 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330) i stwierdził, że wymienione załączniki do umowy nie mogą być udostępnione skarżącemu, ponieważ zawierają informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorcy ([...] Sp. z o.o. Polska) a Spółka [...] Polska podjęła niezbędne działania w celu zachowania zastrzeżonych informacji w poufności. Minister stwierdził, że załącznik nr 2 do umowy to wykaz osób - pracowników [...] Polska sp. z o.o. upoważnionych do współpracy z Ministerstwem przy realizacji umowy, zawiera ich dane kontaktowe, zakres upoważnień oraz posiadane certyfikaty. Te informacje dotyczą potencjału osobowego przedsiębiorcy i posiadają dla niego wartość gospodarczą. Zgodnie z oświadczeniem przedsiębiorcy, ujawnienie tych informacji może prowadzić do czynów nieuczciwej konkurencji i próby przejęcia kluczowych, o szczególnych kompetencjach, pracowników, co wpłynie na obniżenie jego pozycji konkurencyjnej. Załącznik nr [...] do umowy (formularz dorocznego oświadczenia o spełnianiu warunków taryfy z [...]) nie podlega udostępnieniu, ponieważ zawarte w nim informacje (opis negatywnego środowiska dla krytycznych aplikacji Ministerstwa Sprawiedliwości, wewnętrznych procedur [...] dot. licencjonowania oprogramowania) mają wartość gospodarczą (know-how). Załącznik nr [...] (umowa [...]) jest dokumentem poufnym. Zgodnie tym załącznikiem, Ministerstwo Sprawiedliwości zobowiązało się nie ujawniać postanowień tej umowy (załącznika) bez uprzedniej pisemnej zgody [...], chyba że takie ujawnienie się wymagane przez prawo. Organ stwierdził ponadto, że dokument zawiera informacje organizacyjne przedsiębiorstwa, opisuje wewnętrzne procedury dotyczące licencjonowania oprogramowania. W uzasadnieniu decyzji Minister podał, że zgodnie z oświadczeniem [...] Polska Sp. z o.o. informacje, zawarte w wymienionych załącznikach do umowy, nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej. [...] podejmuje niezbędne działania w celu zachowania ich w poufności - informacje są przechowywane w wewnętrznych repozytoriach dokumentów, bazach danych, do którego dostęp mają jedynie uprawnieni pracownicy [...]. Każdy pracownik [...] przed przystąpieniem do pracy składa oświadczenie o przestrzeganiu tajemnicy informacji poufnych [...], a ponadto urządzenia, na których informacje są przechowywane są chronione przez nieuprawnionym dostępem. W konkluzji organ stwierdził, że wnioskowane dokumenty dotyczą informacji o organizacji przedsiębiorcy i posiadają dla niego realną wartość gospodarczą, zaś ich udostępnienie może doprowadzić do obniżenia jego potencjału rynkowego. Minister dodał, że [...] Polska Sp. z o.o. nie wyraziła zgody na podanie do publicznej wiadomości informacji zawartych w dokumentach - załącznikach do umowy wymienionych w sentencji decyzji, to nie ma podstaw do ich udostępnienia skarżącemu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. G. P. nie złożył wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i zaskarżył tą decyzję Ministra Sprawiedliwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił, że organ nie wskazał "kiedy i w jakiej formie [...] podjął działania" mające na celu zastrzeżenie informacji zawartych w załączniku nr 2 do umowy, co więcej, Spółka "bez ograniczeń" publikuje w internecie informacje o pracownicach swojego serwisu. Skarżący stwierdził, że załącznik nr [...] do umowy (formularz dorocznego oświadczenia o spełnianiu warunków taryfy z [...]) "nie może być niejawny" ponieważ "jest to oświadczenie, które ma zostać złożone przez konstytucyjny organ państwa". Z kolei warunki licencji z [...], która ma być przedmiotem tego oświadczenia, są dostępne w internecie. Odnośnie odmowy udostępnienia załącznika nr [...] (umowy [...]), skarżący podniósł, że zgodnie z art. 35 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016, poz. 1870 ze zm.) o finansach publicznych, klauzula umowna zawarta w tym załączniku, dotycząca wyłączenia jawności ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa uważa się za niezastrzeżoną. Zatem zastrzeżenie umowne na które powołuje się organ jest nieskuteczne. G. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Minister Sprawiedliwości w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W zaskarżonej do Sądu decyzji Minister Sprawiedliwości uznał, że w świetle art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie ma podstaw do udostępnienia skarżącemu trzech załączników (nr [...], nr [...] i nr [...]) do umowy z [...] grudnia 2016 r. zawartej między Skarbem Państwa - Ministerstwem a [...] Polska Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na "zapewnienie zasobów dla platformy serwera [...]". Według art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Należy dodać, że zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, gospodarka środkami publicznymi jest jawna. Z przepisu art. 35 tej ustawy wynika natomiast, że klauzule umowne dotyczące wyłączenia jawności ze względu na tajemnice przedsiębiorstwa w umowach zawieranych przez jednostki sektora finansów publicznych lub inne podmioty, o ile wynikające z umowy zobowiązanie jest realizowane lub przeznaczone do realizacji ze środków publicznych lub inne podmioty, uważa się za niezastrzeżone, z wyłączeniem informacji technicznych, technologicznych, organizacyjnych przedsiębiorstwa lub innych posiadających wartość gospodarczą, w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich w tajemnicy, lub w przypadku gdy jednostka sektora finansów publicznych wykaże, że informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa z uwagi na to, że wymaga tego istotny interes publiczny lub ważny interes państwa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że tajemnicę przedsiębiorcy stanowią informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane są z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 511/13). Sąd orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela stanowisko organu, że w spornych załącznikach do umowy z [...] grudnia 2016 r. znajdują się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa posiadające dla Spółki wartość gospodarczą. Informacje o pracownikach Spółki, a więc o jej potencjale osobowym, zawarte w załączniku nr 2 do umowy, niewątpliwie można kwalifikować jako te, które posiadają dla przedsiębiorcy wartość gospodarczą. W załączniku nr [...] do umowy, którego udostępnienia domaga się skarżący, jest zawarta fachowa wiedza w zakresie oprogramowania (know-how), natomiast w załączniku nr [...] (umowa [...]) rożnego rodzaju informacje organizacyjne i techniczne przedsiębiorstwa. W związku z tym, należy przyjąć, że wymienione dokumenty zawierają informacje których ujawnienie mogłoby mieć wpływ na sytuację ekonomiczną Spółki, jakkolwiek nie muszą mieć same w sobie wartości gospodarczej. Należy dodać, że to, czy przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania w poufności informacji, musi być oceniane każdorazowo w warunkach danej sprawy. Trzeba podkreślić, że nie musi to koniecznie polegać na formalnym objęciu dane informacji klauzulą tajemnicy przedsiębiorcy czy poufności (np. w drodze uchwały). Mogą to być również jednoznaczne działania faktyczne. Analiza akt sprawy wskazuje, że takie podejmowała właśnie Spółka [...] (np. przechowanie informacji w wewnętrznych repozytoriach dokumentów, bazach danych do których dostęp mają tylko uprawnieni pracownicy [...]). W aktach administracyjnych (k. 41) rozpoznawanej sprawy znajduje pismo [...] Polska, w którym Spółka podniosła, że sporne załączniki do umowy stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, mają dla niej wartość gospodarczą i nie mają zostać podawane do publicznej wiadomości. Spółka wskazała, że te informacje są dostępne tylko określonym pracownikom, przed przystąpieniem do pracy każdy pracownik składa oświadczenie o przestrzeganiu tajemnicy informacji [...] a ponadto urządzenia, na których informacje są przechowywane są chronione przed nieuprawnionym dostępem. Z tego jednoznacznie wynika, ze przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich w tajemnicy, co jest obiektywnie zrozumiałe z punktu widzenia jej interesu ekonomicznego i konieczności rywalizacji na rynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważa, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, powinno zawierać argumentację na okoliczność spełnienia w sprawie przesłanek formalnych i materialnych tej odmowy (por. np. wyrok WSA w Gliwicach z 13 listopada 2018 r. IV SA/Gl 783/18, LEX nr 2583738). Nie jest wystarczające jedynie oświadczenie przedsiębiorcy, że informacje stanowią dla niego wartość gospodarczą. Organ w uzasadnieniu decyzji o odmowie udostępnienia tych informacji powinien wyjaśnić, dlaczego konkretne informacje posiadają określoną wartość gospodarczą i w czym się ona wyraża (wyrok WSA w Poznaniu z 7 czerwca 2018 r., IV SAB/Po 32/18, LEX nr 2511166). Należy jednak mieć na uwadze, że uzasadnienie takiej decyzji, ze względu na naturę spornego zagadnienia, w istocie nie zawsze może być "rozbudowane" i szczegółowe. Jeżeli jednak to uzasadnienie jest merytorycznie prawidłowe, w świetle znanych Sądowi spornych dokumentów (decyzja nadaje się do kontroli sądowej), to nie można zarzucić organowi naruszenia prawa powodującego konieczność uchylenia decyzji. Mając to wszystko na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), oddalił skargę.