II SA/Wa 1403/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi W. L. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę W. L. (dalej, jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej, jako: Minister lub organ) z dnia [...] maja 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (dalej także, jako: organ I instancji lub CKL) z dnia [...] stycznia 2025 r. w przedmiocie wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ podał, że skarżący wystąpił do organu I instancji z wnioskiem z dnia [...] lipca 2024 r. o wydanie zaświadczenia na okoliczność stwierdzenia w toku postępowania administracyjnego nr [...] oraz nr [...], że w karcie obiegowej z dnia [...] czerwca 2020 r. i opisie wyniku badania lekarskiego wykonanego przez lekarza okulistę J. K. określono § 7 pkt 2 (wg załącznika do rozporządzenia MSWiA z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej) i nadto zdiagnozowano wadę wzroku u Orzekanego, tj. "[...]". CKL postanowieniem z dnia [...] stycznia 2025 r. odmówiła wydania zaświadczenia. Skarżący wniósł zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem Minister utrzymał w mocy postanowienie CKL, nie znajdując podstaw do jego uchylenia. Organ powołał art. 217 i art. 218 K.p.a., odniósł się do reguł postępowania w sprawie wydania zaświadczenia i podniósł, że żądanie skarżącego wskazane we wniosku z dnia [...] lipca 2024 r. wykracza poza formułę zaświadczenia. Organ wyjaśnił, że zgodnie z jednolitym poglądem doktryny i orzecznictwa, postępowanie o wydanie zaświadczenia nie jest postępowaniem administracyjnym, w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a., a jedynie ma charakter administracyjny, a to z uwagi na stosujące je organy i na jedną z prawnych form działania, do której się ono odnosi. Wydanie zaświadczenia stanowi czynność materialnotechniczną, natomiast odmowa wydania zaświadczenia przybiera formę zaskarżalnego postanowienia. Nie nie może budzić wątpliwości, że w tym zakresie organ administracji winien stosować zasady ogólne procedury administracyjnej. Przywołując art. 12 i art. 35 K.p.a. Minister wskazał, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wydawania zaświadczeń nie wskazują, w jakim terminie organ administracji ma podjąć postanowienie odmowne. Z tego też powodu w przedmiotowej sprawie znalazły zastosowanie przepisy ogólne kodeksu postępowania administracyjnego, to jest art. 35 § 1 K.p.a. w związku z art. 35 § 3 K.p.a. Mając na względzie treść art. 35 § 1 K.p.a. organ podniósł, że CKL wydała rozstrzygnięcie zgodnie z przepisami prawa. Stwierdzenie W. L., iż sprawa nie została załatwiona w terminie określonym w art. 217 § 3 K.p.a. i z rażącym jego naruszeniem, należy uznać za chybione, tym bardziej, iż termin 7 dniowy został zakreślony dla wydania zaświadczenia, natomiast wydane w przedmiotowej sprawie postanowienie dotyczyło odmowy wydania zaświadczenia. Dalej Minister odniósł się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia art. 64 § 2 K.p.a. Podał, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń ma charakter uproszczony w stosunku do postępowania jurysdykcyjnego, gdzie w przypadku postępowania ogólnego celem jest załatwienie sprawy administracyjnej poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Natomiast postępowanie uregulowane w dziale VII K.p.a. nie zmierza do wydania decyzji, lecz do wydania zaświadczenia. Zaświadczenie nie jest decyzja administracyjną, nie rozstrzyga o prawach bądź obowiązkach, lecz jest czynności faktyczną, aktem wiedzy organu. Będące w posiadaniu organu informacje nie mogą być uzupełniane przez stwierdzenie okoliczności, których ustalenie lub ocena następuje w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej. Zaświadczenie przenosi tylko już istniejące dane z rejestru, zbioru lub ewidencji do treści zaświadczenia. Organ wyjaśnił skarżącemu, że kodeks postępowania administracyjnego przewiduje wydanie zaświadczenia w dwóch wypadkach, to jest gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa oraz, gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Obowiązkiem organu do którego wpływa żądanie wydania zaświadczenia jest sprawdzenie, czy ustawowa przesłanka jest spełniona i w tym zakresie możliwe jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 K.p.a. spełnia tylko pomocniczą rolę w ustaleniu treści zaświadczenia, bo główną rolę - art. 218 K.p.a. - przypisuje danym wynikającym z ewidencji, rejestru, wykazu, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami, a będących w posiadaniu organu. Celem postępowania wyjaśniającego jest zbadanie okoliczności wynikających już z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, jak też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany. Postępowanie to ma na celu usunięcie wątpliwości, co do znanych, bo istniejących już faktów, czy stanu prawnego. Nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Nie ma również możliwości wydania zaświadczenia z urzędu. Zdaniem organu, skarżący, składając w dniu [...] lipca 2024 r. wniosek o wydanie zaświadczenia, nie wykazał swojego o interesu prawnego. Nie może zostać potraktowane jako wykazanie interesu prawnego, cytowanie orzecznictwa zawierającego definicję interesu prawnego lub wskazanie przepisu prawa bez wykazania w jakim zakresie dany przepis określa interes prawny wnioskodawcy w danej sytuacji, a nadto wskazane przez W. L. przepisy w żadnym zakresie nie odnoszą się do instytucji określonej jako interes prawny, a także nie określają żadnych indywidulnych korzyści. Istnienie interesu prawnego musi wynikać z przepisu prawa materialnego. Nadto zarzut skarżącego, iż CKL w przeszłości pozytywnie rozpatrywał podobne w treści wnioski o wydanie zaświadczenia, nie stanowi podstawy do wywodzenia przez skarżącego interesu prawnego w wydaniu zaświadczenia. Kwestia prawidłowości wcześniejszych orzeczeń wydanych przez CKL nie jest przedmiotem rozpatrywanej sprawy tym bardziej, iż jak podaje strona chodzi o sprawy podobne. W ocenie organu sprawy "podobne" nie oznaczają spraw "takich samych". Minister podniósł, że skarżący jako swój interes prawny do sporządzenia i doręczenia zaświadczenia, wywiódł z art. 33 ust. 1, art. 38 ust. 1, art. 47 ust. 1-3, art. 48 ust. 1 i art. 49 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Przepisy te regulują tryb postępowanie przed rejonowymi komisjami lekarskimi podległymi ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, termin na wydanie orzeczenia oraz tryb i sposób rozpatrywania odwołań. Natomiast art. 48 ust. 1 wyżej cytowanej ustawy, stanowi, iż komisje lekarskie gromadzą, prowadza i przechowują dokumentację zebraną w toku postępowania. Przepis art. 49 ww. ustawy stanowi, że dokumentację komisje lekarskie przechowują i udostępniają na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. poz. 1545, 1675,1692 i 1972). W ocenie Ministra powołane powyżej przez skarżącego przepisy ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych nie stanowią o istnieniu interesu prawnego w zakresie obowiązku wydania zaświadczenia o treści opisanej w rozstrzygnięciu postanowienia. Końcowo organ wyjaśnił, że ustawa o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w art. 40 ust 2 reguluje instytucję wyłączenia członka komisji lekarskiej od udziału w postępowaniu przed komisja lekarską. Nie ma zatem podstaw do korzystania z regulacji dotyczących wyłączenia pracownika organu zawartych w art. 24 K.p.a. Dlatego też Minister nie mógł w rozpatrywanej sprawie, prowadzić postępowania na mocy przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego polegającego na wyłączenia z mocy art. 24 § 1 K.p.a. pracowników CKL, to jest: p.o. [...] CKL A. I. Nadto wynikający z art 40 ust. 2 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych obowiązek wyłączenia członka komisji lekarskiej dotyczy sytuacji, gdy orzeczenie, przy wydaniu którego uprzednio dany członek komisji lekarskiej uczestniczył, poddawane jest następnie kontroli - czy to w postępowaniu zwykłym (w toku instancji albo na podstawie art. 127 § 3 K.p.a.), czy w trybie wznowienia postępowania. Natomiast wydane przez CKL postanowienie z dnia [...] stycznia 2025 r. dotyczyło odmowy wydania zaświadczenia. Organ dodał, że Dyrektor Departamentu Zdrowia MSWiA nie jest uprawniony do podejmowana na zasadzie art. 38 K.p.a. działań o charakterze porządkowym i dyscyplinarnym albo innej odpowiedzialności przewidzianej w przepisach prawa w stosunku do pracowników CKL w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie zawitym i prowadzenia postępowania dłużej niż było to niezbędne do załatwienia sprawy. Z tym rozstrzygnięciem skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1. art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. poprzez zaniechanie działania na podstawie przepisów prawa i w konsekwencji brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy w terminie zawitym mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes skarżącego oraz brak prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; 2. art. 9 K.p.a., art. 10 § 1 i art. 50 § 1 K.p.a. poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania oraz zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania i złożenia wyjaśnień oraz istotnych dokumentów, albowiem organ decyzyjny I i II -instancji pozbawił tego uprawnienia w toku całego postępowania zakończonego zaskarżonym postanowieniem; 3. art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez brak jego uwzględnienia i zastosowania przez organ w sprawie wadliwie wydanego postanowienia CKL przez stronniczą osobę o.a.p. ([...] CKL MSWiA A. I.) która podlega wyłączeniu z mocy przepisów prawa, albowiem jej osobiste zainteresowanie określonym sposobem załatwienia sprawy stwarza realne niebezpieczeństwo stronniczego, sprzecznego z celem postępowania rozstrzygnięcia, nieopartego na obiektywnej ocenie sprawy skarżącego; 4. art. 38 K.p.a. poprzez brak jego uwzględnienia i podjęcia działań o charakterze administracyjnym przez organ w sprawie naruszenia dyspozycji art. 35 § 2 K.p.a. w zw. z art. 12 § 1 i § 2, art. 64 § 2 K.p.a., a także art. 61 § 1 K.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i § 4 K.p.a. przez stronniczą osobę o.a.p. ([...] CKL MSWiA A. I.); 5. art. 75 § 1 i art. 77 § 1 i § 4 K.p.a. poprzez brak dopuszczenia wszystkich dowodów i ich rozpatrzenia w przedmiocie złożonego wniosku z dnia [...] lipca 2024 r. o wydanie zaświadczenia, które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy skarżącego przez organy; 6. art. 76 § 1 K.p.a. poprzez brak jego uwzględnienia i zastosowania przez organy w przedmiocie wniosku z dnia [...] lipca 2024 r. o wydanie zaświadczenia w związku ze sporządzoną opinią w karcie obiegowej z dnia [...] czerwca 2020 r. i opisie wyniku badania lekarskiego wykonanego przez lekarza okulistę J. K. określono § 7 pkt 2 (wg załącznika do rozporządzenia MSWiA z 11 października 2018 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej) i nadto zdiagnozowano wadę wzroku u Orzekanego, tj. "[...]"; 7. art. 80 i art 81 K.p.a. poprzez brak jego uwzględnienia i zastosowania przez organy w sprawie wadliwie wydanego postanowienia CKL, które nie powinno się ostać; 8. art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a. w zw. z art. 140 i 144 K.p.a. poprzez naruszenie i nienależyte uzasadnienie postanowienia przez organ I i II instancji, a w szczególności nieodniesienie się do wszystkich zarzutów zawartych w zażaleniu od postanowienia z dnia [...] stycznia 2025 r. CKL w sprawie odmowy wydania zaświadczenia. Mając powyższe na względzie skarżący wniósł o: 1. stwierdzenie nieważności lub uchylenie postanowień obu instancji; 2. lub zmianę postanowienia z dnia [...] maja 2025 r.; 3. zobowiązanie Ministra do wydania postanowienia na okoliczność uchylenia lub zmiany postanowienia z dnia [...] stycznia 2025 r. i podjęcia czynności przez CKL w sprawie wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2024 r.; 4. zobowiązanie Ministra na okoliczność spowodowania doręczenia zaświadczenia o żądanej treści przez CKL, a także zobowiązanie organu do wszczęcia w terminie miesiąca stosownych postępowań w celu ukarania osób winnych powstania podnoszonych nieprawidłowości oraz poinformowania skarżącego o poczynionych ustaleniach i treści wydanych decyzji; 5. przeprowadzenie postępowania w trybie jawnym w myśl art. 90 § 1 i § 2 oraz zastosowanie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.); 6. zastosowanie norm art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a.; 7. zasądzenie na rzecz skarżącego pełnych kosztów postępowania wg norm przepisanych (opłaty od skargi lub ewentualnego zastępstwa procesowego oraz kosztów przesyłek pocztowych). W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację na poparcie stawianych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl natomiast art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest postanowienie Ministra z dnia [...] maja 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie CKL z dnia [...] stycznia 2025 r. odmawiające wydania zaświadczenia na wniosek skarżącego z dnia [...] lipca 2024 r. Jak wynika z treści przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego regulujących postępowanie organów w sprawach dotyczących wydania zaświadczenia, organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (art. 217 § 1 K.p.a.). Zaświadczenie wydaje się jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 K.p.a.). Z kolei zgodnie z art. 218 § 1 K.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 K.p.a.). Postępowanie wyjaśniające, prowadzone na podstawie art. 218 § 2 K.p.a., polega na zbadaniu stanu faktycznego i prawnego z wykorzystaniem środków dowodowych, jednakże nie w celu poczynienia nowych ustaleń faktycznych lub prawnych, lecz w celu usunięcia wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub praw, a wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów czy innego rodzaju zbiorów danych. Zatem organ może wydać tylko takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych dokumentów, zaś niedopuszczalne jest tworzenie na potrzeby wydania danego zaświadczenia nowych dokumentów. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną polegającą na urzędowym potwierdzeniu przez organ, w formie pisemnej, obiektywnie istniejącego stanu rzeczy dotyczącego faktów lub prawa. Jest ono przy tym przejawem wiedzy, a nie woli organu administracji publicznej, dokonywanym, w myśl art. 218 § 1 K.p.a. w oparciu o posiadane rejestry i ewidencje bądź inne dane znajdujące się w posiadaniu organu zaświadczeniowego. Zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przed wydaniem zaświadczenia, jest w konsekwencji takiej konstrukcji ograniczony do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych w powyższych zasobach i oceny możliwości ich przeniesienia do treści zaświadczenia. Nie jest zatem dopuszczalne dokonywanie w tym trybie ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających wprost z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W szczególności nie wydaje się zaświadczenia, jeżeli żądanie strony dotyczy kwestii spornej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 457/19). W świetle powyższego nie może budzić wątpliwości, że wynikający z art. 7 K.p.a. obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy był ograniczony przez wskazane powyżej ramy postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie, prowadzonego na podstawie art. 218 § 2 K.p.a. To samo dotyczy reguł postępowania administracyjnego określonych w art. 6, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 czy art. 107 § 3 K.p.a. Sąd nie dopatrzył się w tej sprawie naruszenia wskazanych przepisów. Należy podkreślić, że zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów, a przy jego pomocy organ stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzygając jednak żadnej sprawy (vide Z. Kmieciak, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalenia i weryfikacji jego treści, Państwo i Prawo 2004/10/58). Zaświadczenie nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Organ administracji publicznej może odmówić wydania zaświadczenia lub zaświadczenia żądanej treści, jeżeli: z żądaniem wydania zaświadczenia zwrócono się do niewłaściwego organu; osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia nie wykazała interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu faktów lub stanu prawnego; organ nie dysponuje danymi pozwalającymi na wydanie zaświadczenia; organ nie może spełnić żądania odnośnie do treści zaświadczenia z uwagi na treść danych znajdujących się w jego posiadaniu, np. gdy stan prawny lub faktyczny, którego dotyczy żądanie, jest sporny. W rozpoznawanej sprawie skarżący wystąpił do organu I instancji z wnioskiem z dnia [...] lipca 2024 r. o wydanie zaświadczenia na okoliczność stwierdzenia w toku postępowania administracyjnego nr [...] oraz nr [...], że w karcie obiegowej z dnia [...] czerwca 2020 r. i opisie wyniku badania lekarskiego wykonanego przez lekarza okulistę J. K. określono § 7 pkt 2 (wg załącznika do rozporządzenia MSWiA z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Służbie Ochrony Państwa i Państwowej Straży Pożarnej) i nadto zdiagnozowano wadę wzroku u Orzekanego, tj. "[...]". W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że żądanie wniosku obligowało w istocie organ I instancji do przeprowadzenia ustaleń faktycznych, analizy, porównywania oraz wyprowadzania określonych wniosków i ocen prawnych. Tymczasem wydanie zaświadczenia polega na przeniesieniu przez organ danych z posiadanych dokumentów, rejestrów lub ewidencji do treści zaświadczenia. Słusznie nadto organ zwrócił uwagę, że interes prawny w postępowaniu administracyjnym (także interes prawny uzasadniający uzyskanie zaświadczenia) powinien być osobisty, własny, indywidualny, konkretny i aktualny, a źródłem tego interesu nie mogą być różnego typu zdarzenia prawne mieszczące się w sferze stosowania prawa. Interesu prawnego nie powinno się więc wywodzić z toczących się w innych sprawach postępowań administracyjnych, sądowoadministracyjnych, cywilnych lub karnych. Istnienie interesu prawnego nie jest uzależnione od subiektywnego przekonania strony, lecz musi wynikać z przepisu prawa materialnego, stanowiącego podstawę ustalenia praw lub obowiązków w sprawie będącej przedmiotem postępowania. W tej sprawie skarżący niewątpliwie nie wykazał interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu faktów lub stanu prawnego. Skarżący przywołał co prawda art. 33 ust. 1, art. 38 ust. 1, art. 47 ust. 1-3, art. 48 ust. 1 i art. 49 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, jednak słusznie organ wskazał przepisy te nie stanowią o istnieniu interesu prawnego w zakresie obowiązku wydania zaświadczenia o treści żądanej we wniosku z dnia [...] lipca 2024 r. Przepisy te regulują postępowanie przed komisjami lekarskim i w żadnej mierze nie można upatrywać w nich interesu prawnego strony w żądaniu wydania zaświadczenia. Wnioskodawca nie wskazał na normę prawną, ani na okoliczności, które pozwoliłyby stwierdzić, że żądane zaświadczenie jest wymagane i ma wpływ na jego sytuację prawną. Chodzi tu bowiem o ustalenie związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawną a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Wnioskodawca takiego związku nie wykazał. Skarżący zdaje się nie dostrzegać, że postępowanie zaświadczeniowe rządzi się innymi prawami niż jurysdykcyjne postępowania administracyjne, a jego charakter - jak już wyjaśniono wyżej – jest uproszczony. Organ nie prowadzi postępowania tak jakby to robił prowadząc jurysdykcyjne postępowanie administracyjne mające zakończyć się wydaniem decyzji. Dlatego też niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. Właściwie organ wyjaśnił, że po pierwsze to ustawa o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w art. 40 ust 2 reguluje instytucję wyłączenia członka komisji lekarskiej od udziału w postępowaniu przed komisja lekarską. I po drugie, obowiązek wyłączenia członka komisji lekarskiej dotyczy sytuacji, gdy wydawane jest orzeczenie merytoryczne, przy wydaniu którego uprzednio dany członek komisji lekarskiej uczestniczył. Przepis art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. dotyczy wszelkich sytuacji, gdy organ administracji ponownie rozpatruje sprawę, w której wcześniej wydał decyzję. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Zarzuty skarżącego dotyczące naruszenie przepisów postępowania wskazanych w skardze nie mogą zatem odnieść w tej sprawie zamierzonego przez stronę skutku. Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi związanych z szybkością i terminowością załatwienia sprawy niniejszej przez organu to wyjaśnić trzeba, że zarzuty tego rodzaju nie mogły odnieść zamierzonego skutku w tym postępowaniu. Skarżącemu przysługiwały odrębne środki zaskarżenia takie jak skarga na bezczynności czy przewlekłe prowadzenie postępowania. Zarzuty w tym zakresie, w tym zarzut naruszenia art. 38 K.p.a., okazały się nieskuteczne. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Sąd nie dopatrzył się żadnego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a.