II SA/Wa 1406/06

II SA/Wa 1406/06 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 września 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Asesor WSA - Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 września 2006 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu zasiłku przedemerytalnego oddala skargę II SA/Wa 1406/06 UZASADNIENIE Minister Pracy i Polityki Społecznej działając na podstawie art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] kwietnia 2006 r. stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2006r. nr [...] w sprawie uchylenia w całości decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2005r. i przyznania panu W. P. z dniem [...] stycznia 2002r. prawa do zasiłku przedemerytalnego. W uzasadnień organ podniósł, że brak jest podstaw do zmiany decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. Zdaniem Ministra organ administracyjny podejmując wiążące rozstrzygnięcia w prowadzonych sprawach nie może nie zastosować lub pominąć obowiązujących przepisów prawa. Błędne ich zastosowanie rodzi konieczność usunięcia takich orzeczeń z obrotu prawnego i uregulowania sytuacji prawnej strony, zgodnie z obowiązującym prawem. Minister przywołał treść przepisu art. 150a ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy( Dz. U. Nr 166 poz. 1366), wskazuje, że prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001r. przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia. Dlatego osoby z tej grupy zarówno obecnie, jak i w dniu spełniania warunków ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., nie musiały być zarejestrowane w urzędzie pracy oraz posiadać status bezrobotnego. Organ wskazał, że spełnienie warunków do nabycia zasiłku przedemerytalnego wiąże się jednak z pozostawaniem poza zatrudnieniem w tym okresie, czyli do 12 stycznia 2002 r. Zadaniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej oznacza to, że osoby zainteresowane w dniu spełniania warunków powinny nie pracować oraz legitymowały się odpowiednim zwolnieniem z pracy, posiadając jednocześnie odpowiedni wiek i staż pracy. Tak więc warunki zaś do nabycia zasiłku przedemerytalnego, podlegają ocenie w oparciu o przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu obowiązujące na dzień 31.12.2001r. W związku z powyższym art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wskazywał, że zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli: - posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub - posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym, co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Zatem zdaniem organu wykazanie przez stronę postępowania, iż w okresie do 12 stycznia 2002r. pozostawała w zatrudnieniu stanowi przeszkodę w nabyciu zasiłku przedemerytalnego – dowodem jest tu świadectwo pracy wystawione przez pana E. B. [...] za okres [...] listopada 2000r.- [...] listopada 2002 r. Oznacza to, iż decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2006 r. była zgodna z prawem. W dniu [...] czerwca 2006 r. skargę na powyższą decyzję złożył pan W. P. Skarżący podniósł, iż spełniał przesłanki do nabycia świadczenia przedemerytalnego. Postępowanie wobec niego organowe administracji jest niezrozumiale i narusza zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Skarżący wskazał, iż nie posiada żadnych środkowa utrzymania, a otrzymane świadczenie dawałoby mu szansę na godne życie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że podstawą prawną stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2006 r. o przyznaniu panu W. P. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...] stycznia 2002 r. był przepis art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Przepis ten stanowi, iż stwierdza się nieważność decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Jak wynika z akt sprawy przyznanie skarżącemu prawa do zasiłku przedemerytalnego nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 150a ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. Nr 99 poz. 1099 ze zm.) oraz art. 37j ust. 1ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz. U. z roku 2003 Nr 58 poz. 514 ze zm.) Zgodnie z ustępem pierwszym wymienionego w/w przepisem prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 2. Natomiast ustęp 2 stanowi, iż prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje również osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. nie spełniła warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, jeżeli w dniu 31 grudnia 2001 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. Przepis art. 37j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu opisuje przesłanki uzyskania prawa do zasiłku przedemerytalnego. Jednak jak wynika z akt sprawy pan W. P. był zatrudniony w okresie od [...] listopada 2000r. do [...] listopada 2002 r. skarżący nie spełniał więc warunków do nabycia w trybie art. 37j cyt. ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. w zw. z art. 150a ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, gdyż wymaganym przez przepis ustawowy okresie był osobą zatrudnioną, a więc nie miał uprawnień do nabycia statusu bezrobotnego. W tej sytuacji organ słusznie uznał, iż decyzja Wojewody [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.