II SA/Wa 1407/13

Starszy Referendarz sądowy Lucyna Picho Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata K. S. o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną z urzędu w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy powołania do zawodowej służby wojskowej w korpusie podoficerów zawodowych p o s t a n a w i a przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata K. S. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 221,40 (dwieście dwadzieścia jeden 40/100) złotych, w tym tytułem opłaty kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 41,40 (czterdzieści jeden 40/100) złotych. W następstwie wydanego przez referendarza sądowego postanowienia z dnia 1 kwietnia 2014 r., (k-57) adwokat K. S. został wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego A. R. Skutkiem powyższego wyznaczony pełnomocnik w sporządzanej skardze kasacyjnej z dnia 20 maja 2014 r., od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2013 r., wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Oświadczył, że koszty nie zostały opłacone przez jego mocodawcę ani w całości ani w części. Na wstępie należy podnieść, iż z dniem 01 stycznia 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801) i z tym dniem rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 461, tekst jednolity) przestało obowiązywać. W nowym rozporządzeniu znalazł się zapis § 22 mówiący, iż do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Bezspornym jest, iż przedmiotowa sprawa została wszczęta w dniu 25 lipca 2013 r. (data wpływu skargi do Sądu), a wyznaczony pełnomocnik podjął w imieniu skarżącego czynności w sprawie od dnia 23 maja 2014 r. (data wpływu do Sądu skargi kasacyjnej i wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej k- 69). A skoro tak to do wyliczenia kosztów pomocy świadczonej przez pełnomocnika należało zastosować stawki przyjęte w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawiki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej iż 120 zł. W myśl zaś § 2 ust. 3 tego rozporządzenia opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W niniejszej sprawie pełnomocnik z urzędu został ustanowiony do reprezentowania interesów skarżącego już po wydaniu przez Sąd wyroku z dnia 9 grudnia 2013 r., (k-20). Mając na uwadze charakter czynności dokonanych przez adwokata K. S., referendarz rozpoznający wniosek uznał, że zasadnym będzie zasądzenie wnioskodawcy kosztów w wysokości 75% tej stawki o której mowa w § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b powiększonej o podatek VAT. Z uwagi na to, że wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej spełnia przesłanki formalne, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.