II SA/Wa 141/09

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. Ł. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi G. Ł. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia 1. ustanowić dla G. Ł. adwokata, 2. zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. o wyznaczenie adwokata dla G. Ł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – obejmującym między innymi tylko ustanowienie adwokata (art. 245 § 3 powołanej ustawy) – następuje wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy wnioskodawczyni podała, że w gospodarstwie domowym pozostaje z trojgiem dzieci w wieku 20 lat, 17 lat i 15 lat. Jako majątek wykazano mieszkanie 49 m2. Skarżąca oświadczyła, że jest osobą bezrobotną, w załączonym zaświadczeniu powiatowego urzędu pracy wskazano, że strona nie posiada prawa do zasiłku. Rodzina utrzymuje się ze środków stanowiących rentę rodzinną przyznaną dzieciom w wysokości łącznej 1000 zł. Wnioskodawczyni do wniosku załączyła kopie zaświadczeń lekarskich wskazujących na stan zdrowia dzieci, wymagający leczenia. Instytucja prawa pomocy stanowi realizację konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Prawo to powinno być przyznawane wówczas, gdy strona jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej, a odmowa przyznania prawa pomocy uniemożliwiałaby dostęp do sądu. Przez prawo do sądu należy przy tym rozumieć nie tylko prawo samego dostępu do sądu, tj. uruchomienia postępowania przed sądem ale również prawo do korzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, zwłaszcza, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym przy wnoszeniu środka odwoławczego od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obowiązuje przymus adwokacko-radcowski. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że sytuacja materialna czteroosobowej rodziny jest w tej chwili bardzo trudna. Rodzina utrzymuje się jedynie z renty rodzinnej, a dochód w przeliczeniu na jedną osobę w rodzinie wynosi jedynie 250 zł. Dwoje dzieci wymaga opieki lekarskiej, co wiąże się z dodatkowymi wydatkami. Wnioskodawczyni wykazała, że spełnia ustawową przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt. 1 i pkt. 2 postanowienia.