II SA/Wa 141/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Olga Żurawska – Matusiak, Andrzej Góraj (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2011 r. sprawy ze skargi N. K. i Stowarzyszenia Mieszkańców Osiedla [...] na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przydziału kwatery tymczasowej oddala skargi. Komendant [...] Policji, działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 1, art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej: kpa, decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...], stwierdził nieważność decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. Zastępcy Komendanta Rejonowego Policji W. [...] w sprawie przydziału N. K. kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w W., ponieważ decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Pismem z dnia [...] października 2010 r. wymieniony złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji. Odwołanie od ww. decyzji złożyło również, pismem z dnia [...] października 2010 r., Stowarzyszenie Mieszkańców Osiedla [...] w W., które postanowieniem Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] zostało dopuszczone do udziału w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. wydanej przez Zastępcę Komendanta Rejonowego Policji W. [...] o przydziale N. K. tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w W. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu ww. odwołań, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 156 § 1 pkt 1 kpa, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 z późn. zm.), decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ wyjaśnił, że N. K. – policjant w służbie stałej, został mianowany w dniu [...] maja 1996 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] została zainteresowanemu przydzielona tymczasowa kwatera nr [...] przy ul. [...] w W. Następnie wnioskiem z dnia [...] maja 2010 r. N. K. wystąpił do [...] o stwierdzenie nieważności ww. decyzji o przydziale tymczasowej kwatery, jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 88 ust. 1 i 2 ustawy o Policji oraz wniósł o wydanie decyzji o przydziale zajmowanego mieszkania, jako lokalu służbowego. O dopuszczenie do udziału w ww. postępowaniu wystąpiło Stowarzyszenie Mieszkańców Osiedla [...]. Po czym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] Komendant [...] Policji wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z [...] sierpnia 2003 r. KRP W. [...], a postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] dopuścił ww. Stowarzyszenie do udziału w postępowaniu. Organ II instancji podniósł, iż stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 § 1 kpa, zgodnie z którym decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne, uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przepisach przewidzianych w kodeksie. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wymaga więc ustalenia, że decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. o przydziale N. K. kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. [...] w W. podpisana została przez Zastępcę KRP W. [...]. Stosownie do treści art. 268a kpa organ administracji publicznej, którym w rozpoznawanej sprawie był KRP W. [...] mógł w formie pisemnej upoważnić pracowników (funkcjonariuszy) kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. KGP zaznaczył, że z analizy akt sprawy wynika, że Zastępca KRP W. [...] nie był upoważniony do działania w imieniu organu, a w szczególności do podpisywania decyzji nr [...] z [...] sierpnia 2003 r. o przydziale N. K. tymczasowej kwatery. Tym samym sporna decyzja została podpisana przez osobę nieupoważnioną. Wobec powyższego zdaniem KGP, [...] słusznie stwierdził nieważność ww. decyzji. Komendant Główny Policji, odnosząc się do wniosku zainteresowanego dotyczącego wydania decyzji o przydziale przedmiotowego mieszkania, jako lokalu służbowego, stwierdził, że brak jest podstaw do jego rozpatrzenia w przedmiotowym postępowaniu. Podniósł, iż właściwość organów w kwestii przydziału mieszkań regulują przepisy § 14 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia MSWiA z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 z późn. zm.), zgodnie z którym decyzje w sprawach przydziału lokali mieszkalnych wydają będący dysponentami lokali komendanci rejonowi Policji na obszarze [...] W. – w stosunku do policjantów pełniących służbę w komendach rejonowych Policji na obszarze [...] W. W związku z czym, w ocenie KGP, wniosek zainteresowanego słusznie został przekazany przez [...] do rozpatrzenia przez właściwego miejscowo komendanta rejonowego Policji. Pismem z dnia 12 grudnia 2010 r. N. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję KGP z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Pismem z dnia 15 grudnia 2010 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję KGP z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] wniosło również Stowarzyszenie Mieszkańców Osiedla [...] w W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na ww. skargi organ wniósł o ich oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Organ przy jej wydawaniu w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny i właściwie zinterpretował stosowaną normę prawną. Nadto, na podkreślenie zasługuje okoliczność, iż skarżona decyzja doprowadziła do skutku oczekiwanego przez stronę. Wnioskodawca domagał się przecież stwierdzenia nieważności decyzji o przydziale kwatery tymczasowej. Rozstrzygnięcie takiej treści zostało zaś wydane. Stąd w realiach niniejszej sprawy wnioskodawcę uznać należy za zaspokojonego w jego żądaniu wyartykułowanym we wniosku wszczynającym przedmiotowe postępowanie. W ocenie tutejszego Sądu, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, za nieprawidłowością skarżonej decyzji nie przemawia okoliczność, iż organ nie ustosunkował się do żądania zawartego we wniosku, a dotyczącego przydziału lokalu służbowego. Jak sama bowiem strona podniosła, o powyższej kwestii organ nie wypowiedział się w skarżonej decyzji. Brak jest więc przedmiotu, który mógłby zostać objęty skargą. Skarżyć można bowiem jedynie rozstrzygnięcia wydawane przez organ. Skoro zaś organ nie wypowiedział się w skarżonej decyzji co do wniosku o przydział lokalu służbowego, tym samym zarzuty skargi skierowane w tym zakresie co do spornej decyzji, uznać należy za bezprzedmiotowe. W sytuacji, gdy strona uważa, iż organ nie rozpoznał w całości jej wniosku, ma możliwość wszczęcia postępowania mającego na celu przymuszenie organu do działania w zakresie objętym bezczynnością. Jest to jednakże odrębne postępowanie, pozostające bez wpływu na ocenę poprawności skarżonej decyzji. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). ----------------------- 3