II SA/Wa 1411/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Sławomir Fularski, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata E. G. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267); zwanej dalej k.p.a. oraz art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...]z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] orzekającą o utracie przez M.S. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] czerwca 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotny oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a – g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca – członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli: b) nie ukończyła 60 lat – kobieta lub 65 lat – mężczyzna. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 powołanej ustawy starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. W ocenie organu odwoławczego, skoro M.S. w dniu [...] czerwca 2012 r. ukończył 65 lat, to w świetle powyższych przepisów nie może posiadać statusu osoby bezrobotnej. M.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...], w której wskazał, że nie zgadza się z tym rozstrzygnięciem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, uzupełnił powyższą skargę zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: • przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 2 pkt 2 lit. b powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 27 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że wyżej wymienione przepisy warunkują posiadanie statusu osoby bezrobotnej od osiągnięcia wieku określonego w latach, • przepisów postępowania administracyjnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu przez organy materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a tym samym sporządzeniu uzasadnienia niezgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 8 k.p.a. - zasady pogłębiania zaufania obywateli, poprzez niewyjaśnienie skarżącemu przesłanek jakimi kierowały się organy i niewskazanie ich w uzasadnieniu oraz art. 9 i art. 11 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek wydania zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wraz z należnym podatkiem od towarów i usług, oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana wedle tych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] orzekająca o utracie przez M.S. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] czerwca 2012 r. Stosownie do treści art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołał art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2013 r., zgodnie z którym, bezrobotnym może być m. in. osoba, która nie ukończyła 60 lat – kobieta lub 65 lat mężczyzna. Stanowiło to zatem naruszenie przepisów prawa materialnego. Organ miał bowiem obowiązek stosować przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do treści art. 10 ustawy z dnia 11 maja 2012 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r., poz. 637), w art. 2 powołanej wyżej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wprowadzono zmianę w ust. 1 w pkt 2 lit. b, który uzyskał brzmienie: "b) nie osiągnęła wieku emerytalnego, o którym mowa w art. 24 ust. 1a i 1b oraz w art. 27 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.)". W myśl art. 22 tej ustawy wchodzi ona w życie z dniem 1 stycznia 2013 r. Zgodnie z art. 27 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych wiek emerytalny dla mężczyzn urodzonych w okresie: 1) do dnia 31 grudnia 1947 r. wynosi co najmniej 65 lat; 2) od dnia 1 stycznia 1948 r. do dnia 31 marca 1948 r. wynosi co najmniej 65 lat i 1 miesiąc; 3) od dnia 1 kwietnia 1948 r. do dnia 30 czerwca 1948 r. wynosi co najmniej 65 lat i 2 miesiące; 4) od dnia 1 lipca 1948 r. do dnia 30 września 1948 r. wynosi co najmniej 65 lat i 3 miesiące; 5) od dnia 1 października 1948 r. do dnia 31 grudnia 1948 r. wynosi co najmniej 65 lat i 4 miesiące. W rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Jak wynika z karty rejestracyjnej osoby bezrobotnej M.S. urodził się w dniu [...] czerwca 1947 r., zatem zgodnie z art. 27 ust. 3 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, z dniem [...] czerwca 2012 r. ukończył 65 lat. Oznacza to, że z tym dniem przestał spełniać przesłanki z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który wskazuje warunki, jakie musi spełniać osoba bezrobotna. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, wskazane naruszenie przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie miało wpływu na wynik sprawy. Zarówno z ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2013 r., jak i po tej dacie, wiek emerytalny dla mężczyzn urodzonych przed dniem 31 grudnia 1947 r., jak ma to miejsce w przypadku skarżącego, wynosił 65 lat. Biorąc powyższe pod uwagę, nietrafny jest zarzut dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. b (błędnie wskazanego w piśmie z dnia 20 marca 2014 r. ust. 2) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 27 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Należy podkreślić, że powyższe przepisy, które stanowiły podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, że wiek emerytalny ustala się na podstawie art. 24 ust. 1a i 1b oraz art. 27 ust. 2 i ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Jak już wyżej wskazano wiek emerytalny skarżącego wynika z art. 27 ust. 3 pkt 1 i wynosi 65 lat. Wbrew stanowisku skarżącego, reprezentowanego przez pełnomocnika z urzędu, Wojewoda [...] nie miał obowiązku przeprowadzania postępowania dowodowego w zakresie obliczania wieku emerytalnego, bowiem wynika on wprost z ustawy. Organ nie mógł stosować innych przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych niż te, do których odsyła art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Utrata statusu bezrobotnego związana jest z osiągnięciem wieku emerytalnego, a nie z uzyskaniem prawa do emerytury. Kwestia, czy skarżącemu przysługuje to prawo będzie badana przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych po złożeniu wniosku. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Wskazane przepisy nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się zasadami prawdy obiektywnej, prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi organy kierują się przy załatwieniu sprawy, jak również zobowiązują do odzwierciedlenia poczynionych ustaleń i przedstawienia argumentacji w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem składu orzekającego, kontrolowane postępowanie oraz wydane rozstrzygnięcia uwzględniają powyższe wymagania. Uzasadnienie decyzji organu I instancji jest wprawdzie lakoniczne, ale odpowiada prawu, bowiem utrata statusu bezrobotnego uwarunkowana była osiągnięciem przez skarżącego wieku emerytalnego – 65 lat. Natomiast uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego nie można zarzucić, by zostało sporządzone niezgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Tym samym zarzut naruszenia przez organy wskazanego wyżej przepisu nie może odnieść skutku. Reasumując, organ prawidłowo uznał, że w stosunku do skarżącego z dniem [...] czerwca 2012 r. zachodzą przesłanki zawarte w art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i wydał w stosunku do M.S. decyzję o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] czerwca 2012 r. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 wskazanej wyżej ustawy w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 461).