II SA/Wa 1412/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Andrzej Góraj (spr.), Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie utraty prawa do dodatku zagranicznego - oddala skargę - [...] K. D. z dniem [...] listopada 2015 r. został oddelegowany na 6 miesięcy do pełnienia służby w Polskim [...] w K. Rozkazem personalnym z [...] lutego 2016 r. został odwołany z powyższej misji z dniem [...] lutego 2016 r. W rozkazie tym wskazano m.in., iż funkcjonariusz z dniem [...] lutego 2016 r. traci uprawnienie do otrzymywania dodatku zagranicznego. Rozpoznając odwołanie od ww. rozkazu, w części dotyczącej utraty uprawnień do otrzymywania dodatku zagranicznego, Komendant Główny Policji decyzją z [...] czerwca 2016 r. utrzymał w mocy powyższy rozkaz, w części dotyczącej utraty uprawnień do otrzymywania dodatku zagranicznego. Powołując się na treść rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 listopada 2002 r. w sprawie należności pieniężnych otrzymywanych przez policjantów delegowanych do pełnienia służby poza granicami państwa w kontyngencie policyjnym, organ podniósł, iż sporny dodatek przysługuje jedynie za okres pełnienia służby poza granicami kraju. Wobec zaś odwołania strony z tej służby, skarżący utracił zaś prawo do omawianego dodatku. Od powyższego rozstrzygnięcia skargę do tutejszego Sądu wywiódł K. D., zarzucając organowi naruszenie: - art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w sytuacji gdy rozstrzygnięcie zależało od wyniku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego, - art. 9 K.p.a. przez błędne pouczenie o możliwości odwołania i jego adresacie, - art. 7, 77, 80 i 130 K.p.a. przez brak zebrania materiału dowodowego w sprawie i oparcie się jedynie na badaniach wykonanych urządzeniem Alcosensor IV. Wniósł też o dopuszczenie dowodu z akt postępowania dyscyplinarnego. W uzasadnieniu skargi strona rozwinęła powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do wykładni rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 listopada 2002 r. w sprawie należności pieniężnych otrzymywanych przez policjantów delegowanych do pełnienia służby poza granicami państwa w kontyngencie policyjnym. Zgodnie z jego § 1 rozporządzenie określa warunki otrzymywania, rodzaj waluty oraz wysokość dodatków do uposażenia, świadczeń z tytułu podróży i przejazdów oraz innych należności pieniężnych związanych z delegowaniem policjanta do pełnienia służby poza granicami państwa w kontyngencie policyjnym wydzielonym do udziału w: 1) misji pokojowej; 2) akcji zapobiegania aktom terroryzmu lub ich skutkom; 3) akcji ratowniczej i poszukiwawczej lub humanitarnej; 4) szkoleniu i ćwiczeniach policyjnych; 5) przedsięwzięciach reprezentacyjnych. Paragraf § 3 stanowi: 1. Policjant delegowany do pełnienia służby poza granicami państwa w kontyngencie policyjnym, o którym mowa w § 1 pkt 1, otrzymuje należności pieniężne: 1) dodatek zagraniczny; 2) ryczałt z tytułu delegowania; 3) należności z tytułu zagranicznej podróży służbowej; 4) ryczałt na pokrycie kosztów utrzymania; 5) (1) świadczenie z tytułu uszczerbku na zdrowiu. 2. W sprawach należności pieniężnych, o których mowa w ust. 1, decyzje podejmuje Komendant Główny Policji lub upoważniony przez niego dowódca kontyngentu policyjnego. W myśl zaś treści § 4 ust. 1, dodatek zagraniczny policjant otrzymuje za każdy rozpoczęty dzień kalendarzowy pełnienia służby poza granicami państwa, z zastrzeżeniem ust. 2. W ocenie tutejszego Sądu, wyżej przytoczone przepisy powołanego aktu prawnego wskazują w sposób niebudzący wątpliwości, iż sporny dodatek zagraniczny, przysługuje tylko takiemu policjantowi, który faktycznie pełni służbę poza granicami kraju. Szczególnie dobitnie potwierdza tą tezę treść § 4 ust. 1 omawianego rozporządzenia, w myśl którego, dodatek zagraniczny policjant otrzymuje za każdy rozpoczęty dzień kalendarzowy pełnienia służby poza granicami państwa, z zastrzeżeniem ust. 2. Wykładnia dokonywana a contrario prowadzi bowiem do konkluzji, iż za każdy rozpoczęty dzień służby, która nie jest pełniona poza granicami kraju, policjant nie otrzymuje dodatku zagranicznego. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należało, iż okolicznością niesporną był fakt, że w dniu [...] lutego 2016 r., a więc w dacie począwszy, od której policjant utracił prawo do dodatku zagranicznego, skarżący nie pełnił już służby poza granicami Polski. Zestawiając zaś ten fakt, z powyższą wykładnią rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 listopada 2002 r. w sprawie należności pieniężnych otrzymywanych przez policjantów delegowanych do pełnienia służby poza granicami państwa w kontyngencie policyjnym, jako uprawniony jawił się wniosek, iż skarżona decyzja odpowiada prawu. Skoro bowiem sporny dodatek przysługuje tylko policjantom faktycznie pełniącym służbę za granicą Kraju, to w sytuacji gdy w dniu [...] lutego 2016 r. strona takiej służby już nie pełniła, nie miała tym samym prawa do dodatku zagranicznego. Co zaś się tyczy zarzutów skargi, to w ocenie Sądu, nie zasługiwały one na uwzględnienie. Przede wszystkim brak było powodów przemawiających za zawieszeniem przez organ postępowania do czasu ukończenia postępowania dyscyplinarnego. Prawo do otrzymywania omawianego dodatku uzależnione bowiem było wyłącznie od faktycznego pełnienia służby zagranicznej. Stąd więc również wniosek dowodowy zawarty w niniejszej skardze, jako odnoszący się do materii niewpływającej na treść skarżonej decyzji, należało oddalić jako niezasadny. Błędne pouczenie również nie rzutowało na treść skarżonego rozstrzygnięcia. Nie zamknęło też stronie drogi do skutecznego zaskarżenia badanej decyzji. Pozostałe zarzuty skargi, pozostawały natomiast w oderwaniu od istoty niniejszej sprawy. Nawiązywały bowiem głównie do problematyki dopuszczalności odwołania od rozkazu personalnego o odwołaniu z misji zagranicznej. Ta materia jest zaś objęta odrębnym rozstrzygnięciem organu. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).