II SA/Wa 1413/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na pismo Komendanta głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. [...] w przedmiocie odpowiedzi na zażalenie postanawia odrzucić skargę. W dniu 25 sierpnia 2017 r. K. J. (zwany dalej skarżącym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na "czynność Komendanta Głównego Policji z pisma z dnia [...] sierpnia 2017 r. [...], mające stanowić czynność kończącą postępowanie wyjaśniające w administracji, zainicjowane zażaleniem z dnia 30 maja 2017 r., wniesionym na podstawie art. 37 K.p.a." W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że w dniu wniesienia zażalenia organ nie mógł rozpoznać tego środka zaskarżenia, gdyż nie toczyło się już postępowanie, którego zażalenie dotyczyło. Pismem z dnia 27 września 2017 r. skarżący podtrzymał skargę i stwierdził, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia nie zostało przeprowadzone prawidłowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie zaś do treści art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Zatem w pierwszej kolejności należy ustalić co jest przedmiotem skargi i czy może ona być rozpoznana przez sąd administracyjny. Wskazać należy, że zaskarżonym przez skarżącego pismem, w odpowiedzi na jego zażalenie wniesione w trybie art. 37 K.p.a., organ poinformował skarżącego jedynie o podjętych w sprawie czynnościach i uprawnieniach skarżącego w sytuacji, gdy nie zgadza się z treścią wydanego zaświadczenia. Zatem pismo to należy do kategorii pism informacyjnych, a pisma informujące o toku postępowania administracyjnego nie zostały wymienione jako akty, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Pisma takie nie zawierają również żadnego rozstrzygnięcia i w związku z tym nie mogą być uznane za decyzje administracyjne, postanowienie bądź też inne akty lub czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Nie stanowią bowiem władczego przejawu woli organu administracji publicznej, lecz jedynie oświadczenie wiedzy. W konsekwencji należy więc uznać, że skarga na takie pismo jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Dodatkowo wyjaśnić należy, że art. 37 § 1 K.p.a., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r., stanowił, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do treści art. 37 § 2 K.p.a., w ówcześnie obowiązującym brzmieniu, organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wobec powyższego wskazać trzeba, że organ administracji publicznej właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. powinien wydać w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 K.p.a. Postanowienie takie zaliczane jest do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnych kwestii – jak w tym przypadku bezczynności organu – powstające w toku tego postępowania, lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, jak również nie przysługuje od niego zażalenie. Tego rodzaju postanowienia nie podlegają także zaskarżeniu do sądu administracyjnego, zatem nawet gdyby Komendant Główny Policji rozpatrzył zażalenie skarżącego z dnia 30 maja 2017 r. w trybie art. 37 K.p.a., to wydane w tym przedmiocie postanowienie nie podlegałoby kognicji sądów administracyjnych. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.