II SA/Wa 1413/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2017 r., w sprawie ze skargi K. J. na pismo Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. [...] w przedmiocie odpowiedzi na zażalenie postanawia odmówić uwzględnienia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Postanowieniem z 30 listopada 2017 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. J. na pismo Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. [...] w przedmiocie odpowiedzi na zażalenie, ponieważ skarga na pismo stanowiące odpowiedź na zażalenie wniesione w trybie art. 37 K.p.a. jest niedopuszczalna. Pismem datowanym na dzień 7 grudnia 2017 r. K. J. wniósł o uzupełnienie ww. postanowienia, poprzez rozstrzygnięcie w zakresie zaskarżonej czynności jednoinstancyjnej organu kontroli i nadzoru w zakresie, w jakim wniesiona została skarga do Sądu. Skarżący wskazał, że nie da się wywieść możliwości nierozpoznania skargi w zakresie wniesionym, zarzucając Sądowi zaniechanie kontroli czynności i toku procedowania organu na podstawie ustawy Kodeks Postępowania Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek, o którym mowa w przywołanym przepisie, można również skierować w stosunku do postanowienia, ponieważ jak wynika z treści art. 166 P.p.s.a.: do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Należy jednak zaznaczyć, że instytucja uzupełnienia postanowienia dotyczy jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji tego lub postanowienia, nie zaś do jego uzasadnienia. Strona może żądać uzupełnienia wyroku (postanowienia) co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi lub też dodatkowych orzeczeń, które powinny znaleźć swoje miejsce w treści wyroku (postanowienia), jednakże zostały pominięte przez sąd (por. J. Jagielski w [red.] R. Hauser, M. Wierzbowski – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C. H. Beck, Warszawa 2013, str. 609). Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 P.p.s.a. dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne, np. w przypadku, gdy sąd nie orzekł co do kosztów postępowania. Natomiast w sprawie niniejszej Sąd w postanowieniu z dnia 30 listopada 2017 r. orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligowały Sądu do zamieszczenia w postanowieniu żadnego dodatkowego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, zakres uzupełnienia postanowienia, jakiego domaga się skarżący, stanowi polemikę z treścią orzeczenia i nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Dodać należy, że w sytuacji gdy skarżący nie zgadza się z argumentacją prawną przedstawioną w postanowieniu, winien skorzystać z przysługujących mu środków zaskarżenia (w rozpoznawanej sprawie - ze skargi kasacyjnej, o czym skarżący był pouczony). Wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie jest "dodatkowym środkiem zaskarżenia" i nie może stanowić polemiki ze stanowiskiem, jakie Sąd zajął w orzeczeniu. Wyjaśnić nadto należy, że odpis sentencji postanowienia wraz z uzasadnieniem, wydanego na posiedzeniu niejawnym został doręczony skarżącemu na podstawie art. 163 § 2 P.p.s.a w dniu 7 grudnia 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). Skarżący wniósł o uzupełnienie postanowienia w dniu 8 grudnia 2017 r., a więc zachowując termin do wniesienia wniosku o jego uzupełnienie. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.