II SA/Wa 1413/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi F. L. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę Postępowanie w sprawie zainicjował pismem z [...] września 2023 r. F. L. zwracając się do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] o wydanie zaświadczenia potwierdzającego okres służby pełnionej w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu na przełomie lat 2012 i 2017, tj. zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (Dz.U. z 2020 r. poz. 1611), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy". Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] postanowieniem nr [...] z [...] listopada 2023 r. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone na podstawie zgromadzonych dokumentów nie dało podstaw do potwierdzenia żądanych treści dotyczących podejmowania przez Wnioskodawcę czynności służbowych w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Pismem z [...] listopada 2023 r., nadanym w UP tego samego dnia F. L. złożył zażalenie od w/w rozstrzygnięcia. Podniósł, że załączony do wniosku nośnik danych zawiera sygnatury konkretnych spraw związanych z czynnościami wskazanymi we wniosku i pełni rolę rejestru. Zawiera dokumentację procesową, wskazuje konkretne sytuacje, z podaniem daty i miejsca ich wykonywania, których na przełomie lat jest znacznie więcej niż wymaganych sześć. Skarżący wskazał, że to chociażby wielowątkowe sprawy związane z jego wizerunkiem prowadzone przez sądy, prokuratury przy współpracy organów dochodzeniowo-śledczych w obszarze organizowania nielegalnych gier na automatach. Nadmienił, iż jego fotografie udostępniane są w nielegalnych punktach do dnia dzisiejszego. Pan F. L. wskazał, że kontrole drogowe, w opinii praktyków, z uwagi na ich charakter, są z natury czynnościami niebezpiecznymi, a przywołane "patrole interwencyjne", w ówczesnej koncepcji, były wsparciem dla komórek zwalczania przestępczości. W opinii praktyków to najbardziej skomplikowana i niebezpieczna forma kontroli. Skarżący otrzymał od Szefa Służby Celnej oraz Ministra Finansów dyplom za wkład związany ze zwalczaniem przestępczości w obszarze paliw. Wskazał, że podczas kontroli w miejscowości [...] osoba będąca w sklepie zastraszała go potłuczoną butelką a w punktach organizujących nielegalne gry na automatach niejednokrotnie ujawniał niebezpieczne przedmioty (noże, maczety, pałki). Postanowieniem z [...] marca 2024 r. Szef Krajowej Administracji Skarbowej uchylił w całości ww. postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z [...] listopada 2023 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez tenże organ. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2024 r. nr [...] ponownie odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez stronę treści. Organ podał, że w postępowaniu wykazano, iż nie ma dokumentacji z której by wynikało, aby funkcjonariusz pełnił służbę w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu. Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego zażalenia Szef Krajowej Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] lipca 2024r. utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wyjaśnił czym jest postępowanie zaświadczeniowe i jakimi zasadami się kieruje. Wskazał, że zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy, emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Przepis ten na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. U 12/13 (Dz. U. z 2014 r. poz. 736), w zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, został uznany za niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Niekonstytucyjna norma §4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy, straciła moc obowiązującą zgodnie z art. 190 ust. 2 i 3 Konstytucji RP, tj. z dniem ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Stwierdzenie niezgodności w określonym wyżej zakresie przepisu § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy z Konstytucją RP oraz z ustawą o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, powoduje skutek w postaci braku możliwości zastosowania zakwestionowanej regulacji w zakresie objętym ww. orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego. Brzmienie powołanego przepisu nie zostało jednak zmienione. W prowadzonym postępowaniu, jak też rozstrzygnięciu, organ wskazywał, iż postępowanie dotyczy sytuacji, w których istniało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia, nie tylko sytuacji o charakterze bezpośredniego zagrożenia. Odnosząc się do meritum sprawy podniesiono, że organ zwrócił się pismem z [...] marca 2024 r. do Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z prośbą o zweryfikowanie przekazanej dokumentacji, w tym nośnika DVD, pod kątem spełniania warunków uprawniających do wydania żądanego zaświadczenia. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w [...] w piśmie z [...] kwietnia 2024 r. wskazał, że nie istnieją rejestry ani ewidencje za lata 2012-2017, które mogłyby potwierdzić, że Pan F. L. w ww. okresie wykonywał zadania zagrażające życiu lub zdrowiu. Zaś po dokonaniu szczegółowej analizy złożonych przez Pana F. L. materiałów nie stwierdził dokumentów potwierdzających wystąpienie zdarzeń z Załącznika nr 1 i nr 3 do Zarządzenia nr [...] Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. w sprawie wdrażania zasad rozpatrywania wniosków o potwierdzenie spełnienia warunku, o którym mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy. Natomiast przedłożony przez Skarżącego "Rejestr czynności podjętych w czasie wykonywania obowiązków służbowych w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu w 20171.", wskazujący 3 czynności - Akcja [...], Akcja [...], został złożony z pominięciem drogi służbowej, nie zaakceptował go Naczelnik Wydziału i Z-ca Naczelnika Urzędu, niemniej sytuacje w nim zawarte były weryfikowane przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego, który ostatecznie w dniu [...] listopada 2023 r. nie zatwierdził wskazanych w nim czynności. Dodał, ze w aktach znajduje się pismo Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego z [...] listopada 2023 r. przedstawiające wyniki analizy dokumentów przedstawionych przez funkcjonariusza. W ocenie organu odwoławczego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] przeprowadził postępowanie wyjaśniające w koniecznym zakresie. Szczegółowa analiza złożonych przez Skarżącego materiałów, w tym także zawartych na nośniku DVD, notatnika służbowego oraz wydruków z Elektronicznej książki służby, nie dała podstaw do potwierdzenia okoliczności, o których mowa w ww. § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy. Stwierdzono brak danych potwierdzających, że Pan F. L. w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia. Podjęte czynności nie doprowadziły do ustaleń, które pozwoliłyby na wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez Skarżącego. Według organu w toku postępowania zgromadzono wystarczający materiał dowodowy a przeprowadzona analiza wskazanej dokumentacji nie pozwoliła na potwierdzenie, iż Skarżący pełnił służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu w rozumieniu § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy. Odnosząc się do twierdzeń i wniosków Skarżącego zauważono, iż Skarżący wskazuje na ogólne możliwe zagrożenia. Podnosi, że funkcjonariusze celni, realizujący czynności kontrolne poza miejscem służby, mogą spotkać się na targowisku z zachowaniami typu, np. czynna napaść, użycie niebezpiecznych narzędzi, uszkodzenie samochodu służbowego. Skarżący odsyła też do raportów, w których są zawarte tezy o ryzyku zagrożeniu incydentami, filmu oraz podnoszonej przez niego okoliczności o umieszczeniu zdjęć Skarżącego w punktach, w których urządzane są nielegalne gry hazardowe. W ocenie organu materiały tego rodzaju nie odpowiadają wymogom w § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy, gdyż nie zawierają konkretnych, opisanych i liczbowo ujętych sytuacji w których zaistniały zdarzenia szczególnie zagrażające życiu i zdrowiu Skarżącego. Organ wyjaśnił, że w ramach postępowania zaświadczeniowego nie może prowadzić szerokiego postępowania dowodowego, analizować filmów, szukać w terenie potwierdzenia podnoszonych przez Skarżącego okoliczności czy wysnuwać wniosków z opisywanych sytuacji. Nie może też potwierdzić sytuacji, które dotyczą potencjalnej grupy funkcjonariuszy i potencjalnego zagrożenia. Podkreślił, że organy nie twierdzą, że Skarżący nie realizował zadań w warunkach zagrażających zdrowiu i życiu, ale, że nie mają wymaganych przepisami prawa danych do potwierdzenia takich sytuacji. Kwestie te wymagają przeprowadzenia postępowania dowodowego, które wykracza poza przedmiotowe uproszczone postępowanie zaświadczeniowe. Organ podkreślił, że zagrożenie o jakim mowa w analizowanym przepisie musi być realne, rzeczywiste, obiektywne i konkretne, a nie potencjalne czy abstrakcyjne. Musi odnosić się do konkretnych sytuacji zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. Takich zaś sytuacji nie potwierdzono w toku postępowania. Samo realizowanie określonych zadań, czy uczestnictwo w działaniach zwalczających przestępczość, nie jest wystarczające do potwierdzenia w formie zaświadczenia liczbowo ujętych sytuacji zagrażających życiu i zdrowiu w myśl przepisów ustawy zaopatrzeniowej. Nawet wskazanie konkretnej akcji nie jest wystarczające do potwierdzenia, że były one realizowane w określonych, wymaganych prawem, warunkach. Należy według organu odróżnić pełnienie służby w warunkach realnego zagrożenia życia lub zdrowia od pełnienia służby w warunkach powszechnych, wynikających z zakresu obowiązków i uprawnień. Istnieje bowiem oczywista różnica pomiędzy potencjalnym niebezpieczeństwem, z jakim wiąże się służba na określonym stanowisku, a realnym niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia, występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w określonej akcji - i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym (co najmniej 6 razy w ciągu roku), wskazanym w § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy. Istotne jest, żeby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2017-01-31, sygn. akt I OSK 3462/15). Zagrożenie takie musi być realne, rzeczywiste, obiektywne i konkretne a nie potencjalne, czy abstrakcyjne. Musi odnosić się do konkretnych sytuacji zagrożenia, z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. Nie chodzi zatem o codzienny trud służby i jej niebezpieczeństwa, ale wyjątkowe zdarzenia wprost godzące w życie lub zdrowie funkcjonariusza. Zagrożenie musi mieć zatem postać kwalifikowaną, tzn. być wyższe niż to, jakie jest udziałem pełnienia służby w sposób określony obowiązkami i zadaniami przewidzianymi na zajmowanym stanowisku służbowym. Dodano, że organy nie twierdzą, by Skarżący nie realizował zadań czy nie uczestniczył w określonych zdarzeniach, ale, że nie mogą potwierdzić ich w formie zaświadczenia wymaganej przepisami prawa. W ocenie Szefa KAS organ wydając rozstrzygnięcie w postępowaniu z wniosku o wydanie zaświadczenia potwierdzającego wykonywanie czynności służbowych w warunkach szczególnego zagrożenia życia i zdrowia obowiązany jest ściśle stosować się do regulujących to zagadnienie przepisów prawa. Od powyższego postanowienia skargę do tut. Sądu wywiódł F. L.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów uznać należy, iż nie narusza ono prawa. W pierwszej kolejności podkreślenia wymagało to, że zaświadczenie, w przeciwieństwie do decyzji administracyjnej, nie rozstrzyga indywidualnej sprawy administracyjnej. Jego istotą jest jedynie urzędowe poświadczenie istniejącego stanu prawnego lub faktycznego. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń uregulowane zostało w przepisach działu VII (art. 217 i nast.) k.p.a. Regulacje te znajdują zastosowanie również w postępowaniu o wydanie zaświadczenia jakiego dotyczy niniejsza sprawa. Zaznaczyć należy, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym. Przepis art. 218 § 2 k.p.a. daje wprawdzie możliwość przeprowadzenia przez organ - przed wydaniem zaświadczenia - postępowania wyjaśniającego, niemniej jednak tylko w koniecznym zakresie. Ogranicza się ono do ustalenia źródeł danych i następnie stwierdzenia, czy posiadane przez organ dane odnoszą się do wnioskodawcy i potwierdzają zaistnienie określonego stanu faktycznego lub też potwierdzają dany stan prawny. Postępowanie wyjaśniające nie może zaś prowadzić do ustalania okoliczności jakie miałyby zostać potwierdzone zaświadczeniem. Zaświadczenie jest bowiem aktem wiedzy (wiedzy potwierdzonej dokumentacją), a nie woli organu. Do postępowania tego nie znajdują zatem zastosowania te same reguły, co do postępowania w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej, a w szczególności przepisy regulujące postępowanie dowodowe związane z dokonywaniem przez organ ustaleń faktycznych. Postępowanie wyjaśniające, zmierzające do wydania zaświadczenia, prowadzone jest jedynie w zakresie pozwalającym na urzędowe stwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego, a zatem nie obejmuje ich ustalenia. Z tego względu organ może wydać jedynie takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych dokumentów. Niedopuszczalne jest natomiast, na przykład w drodze zeznań świadków, czy oświadczeń samego wnioskodawcy, tworzenie na potrzeby wydania danego zaświadczenia nowych dokumentów. Zeznania świadków i oświadczenia strony w toku postępowania wyjaśniającego są dopuszczalne jedynie na okoliczność istnienia dokumentacji potwierdzającej określony stan faktyczny. Zaświadczenie, potwierdzające wykonywanie przez funkcjonariusza służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu jest wydawane w postępowaniu mającym na celu ustalenie emerytury funkcjonariuszowi. Konieczność udokumentowania uprawnień do podwyższenia emerytury w formie zaświadczenia, stanowiącego środek dowodowy w postępowaniu przed organami emerytalnymi, przewidziana została w znajdującym w sprawie zastosowanie – rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005 r. poz. 734) W odniesieniu do zaświadczenia potwierdzającego wykonywanie specjalnego rodzaju służby zauważyć należy, że przepisy przywołanego rozporządzenia stanowią regulację szczególną i w sposób wyraźny wskazują, że winno być ono wydane na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach. Przepisy te zatem w sposób jednoznaczny wyłączyły szerszy zakres postępowania wyjaśniającego. Uproszczony charakter postępowania o wydanie zaświadczenia uniemożliwia stosowanie uregulowania art. 75 § 1 k.p.a., w myśl którego jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem, w szczególności zaś dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Zaznaczyć jedynie można, iż postępowanie dowodowe w tym zakresie, z uwzględnieniem tych środków dowodowych, prowadzone jest przed właściwym organem emerytalnym. Zaznaczyć w tym miejscu również należy, że zgodnie z określoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą legalizmu, znajdującą swój wyraz w art. 6 k.p.a., organy administracji publicznej zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa. Źródła prawa powszechnie obowiązującego określone zostały w art. 87 Konstytucji RP, zgodnie z którym do źródeł tych zalicza się: Konstytucję, ustawy, rozporządzenia, ratyfikowane umowy międzynarodowe, a także akty prawa miejscowego ustanowione przez właściwe organy publiczne na obszarze ich działania. Organy administracji publicznej związane są zatem całością porządku prawnego, co oznacza, że nie mogą odstępować od stosowania przepisów ustawowych, bądź aktów wykonawczych, powołując się bezpośrednio na przepisy Konstytucji. Nie są też uprawnione do rozstrzygania w sprawie zgodności z Konstytucją aktów normatywnych i nie mogą odmówić zastosowania w sprawie obowiązującego przepisu uznając jego niekonstytucyjność. W świetle powyższego istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ prawidłowo wykazał brak podstaw do wydania zaświadczenia żądanej treści. W ocenie tut. Sądu na w/postawione pytanie należało udzielić pozytywnej odpowiedzi. Przede wszystkim, uwzględniając konkluzje zawarte na wstępie niniejszego uzasadnienia podkreślić jeszcze raz należało, iż organ badając wniosek strony o wydanie zaświadczenia, mógł odnosić się jedynie do zapisów znajdujących się w dokumentach wewnętrznych jednostek, w których skarżący pełnił służbę we wskazanym czasie. Nie mógł więc potwierdzać w zaświadczeniu okoliczności wynikających jedynie z oświadczenia wnioskodawcy, czy też ewentualnie okoliczności, jakie potwierdziliby świadkowie w swych zeznaniach. Analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy prowadziła do wniosku, że organ, zastosował się do w/w reguł postępowania i starał się odnaleźć dokumentację potwierdzającą fakty podnoszone przez wnioskodawcę. Organ I instancji zwrócił się bowiem do Naczelnika Urzędu Celno – Skarbowego w [...] o weryfikację twierdzeń wnioskodawcy. W odpowiedzi otrzymał informację, że w/w komórka organizacyjna nie posiada w swoim zasobie dokumentów mogących potwierdzić pełnienie przez skarżącego kwalifikowanego rodzaju służby przez okres wskazany we wniosku. Powyższe świadczy więc w ocenie tut. Sądu o dopełnieniu przez organy wszelkich wymogów stawianych im przez przepisy prawa przy prowadzeniu omawianego postępowania. Organ dochował należytej staranności przy rozpoznawaniu wniosku o wydanie przedmiotowego zaświadczenia. Charakter postępowania zaświadczeniowego, uniemożliwiał zaś organowi prowadzenie postępowania dowodowego w szerszym zakresie. W szczególności nie mógł on dopuszczać dowodów, które dopiero mogły by posłużyć do wytworzenia dokumentacji o określonej treści. Zaświadczenie może bowiem jedynie obrazować fakty, które wynikają z już istniejących dokumentów. Zainicjowanie postępowania zaświadczeniowego nie może zaś stanowić asumptu do wytwarzania nowych materiałów w postaci np. nowych wpisów w aktach osobowych, czy nowych adnotacji w materiałach operacyjnych, czy też w postaci dokumentów stworzonych w wyniku odtworzenia wybrakowanych akt. W postępowaniu prowadzonym w trybie art.218 K.p.a. organ, niezależnie od przyczyny braku dokumentacji, nie ma bowiem prawnych możliwości wytwarzania nowej dokumentacji. Przyczyny braku dokumentacji mającej potwierdzać fakty podnoszone przez wnioskodawcę, pozostają zaś bez wpływu na wynik niniejszego postępowania. Niezależnie bowiem od tych przyczyn, brak jest możliwości potwierdzenia zaświadczeniem okoliczności, które nie znajdują odzwierciedlenia w istniejących na dzień wydawania zaświadczenia dokumentach. Wyjaśnić należało także to, iż nawet gdyby w niniejszym postępowaniu przyczyną niemożliwości wydania żądanego zaświadczenia był fakt dokonania brakowania dokumentów, to ani organ II instancji ani Sąd administracyjny nie mogą badać przyczyn, dla których dokonano takowego wybrakowania dokumentacji archiwalnej. Nie taki jest bowiem cel niniejszego postępowania. Stąd materia ta, jako wykraczająca poza zakres rozpoznawanej sprawy, nie mogłaby stanowić przedmiotu analizy sądowej. Jak wynika z treści uzasadnienia skarżonego rozstrzygnięcia organ w sposób poprawny prowadził poszukiwania dokumentacji potwierdzającej zagrożenie mające charakter realny, rzeczywisty, obiektywny i konkretny, a nie potencjalny czy abstrakcyjny. Słusznie w tym zakresie wywodził organ, że omawiane zagrożenie musi odnosić się do konkretnych sytuacji z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. W realiach prawnych sprawy istotne jest, żeby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy tj. by było wyższe niż to, jakie jest udziałem pełnienia służby w sposób określony obowiązkami i zadaniami przewidzianymi na zajmowanym stanowisku służbowym. W przeciwnym razie przepisy omawianego rozporządzenia byłyby zbędne, gdyż z urzędu, każdemu funkcjonariuszowi wskazanych w jego treści służb, przysługiwałby omawiany dodatek z uwagi na potencjalną możliwość zagrożenia życia czy zdrowia funkcjonariusza pełniącego daną służbę. Na marginesie dodać także należało, iż skarżone rozstrzygnięcie, nie pozbawia strony możliwości dowodzenia podnoszonych przez wnioskodawcę okoliczności, lecz w odrębnym postępowaniu toczącym się przed Sądem powszechnym. Stosowana tam procedura umożliwia bowiem znacznie szersze badanie faktów podnoszonych przez funkcjonariusza. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).