II SA/Wa 1414/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Danuta Kania (spr.), , Protokolant specjalista Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Z.S. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych – oddala skargę – Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych (dalej również jako: "GIODO"), decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) dalej: "k.p.a.", art. 12 pkt 2, art. 22, art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 2135 ze zm.), dalej: "u.o.d.o.", utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] o odmowie uwzględnienia wniosku w sprawie ze skargi Z. S. (dalej również jako: "skarżący") dotyczącej przetwarzania jego danych osobowych przez S. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej również jako: "Spółka") oraz Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w [...] z siedzibą w [...] (dalej również jako: "MGOPS" "Ośrodek"). Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Do Biura GIODO wpłynęła skarga Z. S. na przetwarzanie jego danych osobowych przez S. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz MGOPS w [...]. W treści ww. skargi skarżący podniósł cyt.: "(...) wnoszę o przeprowadzenie postępowania administracyjnego w tym procesu wyjaśniającego, naprawczego w celu naprawienia szkody wynikłej z bezprawnych i bezpodstawnych działań Organu Administracji Państwowej oraz Prezesa S., w rezultacie której doszło do szkody na mojej osobie, jak również całej rodzinie. Podmioty winne naruszenia prawa: MGOPS (...), P. W. - Prezes S. (...)". W uzasadnieniu ww. skargi skarżący w szczególności wskazał cyt.: "(...) w miesiącu styczniu 2013 r. doszło do zawarcia ugody sądowej, na mocy której pozwana spółka S. zobowiązała się do wypłacenia na moją rzecz kwoty [...] zł na pokrycie kosztów leczenia celem zadośćuczynienia za działania mobbingowe i ich skutki powstałe podczas świadczenia pracy u pozwanej. Treść powyższego wyroku była poufna i każda ze stron zobowiązała się do nieujawniania jej. Pierwsze oznaki naruszenia warunków ugody sądowej z dnia [...] stycznia 2013 r., tym samym ustawy o ochronie danych osobowych, można dostrzec w rozmowach na portalu internetowym - facebook, gdzie pracownicy spółki pozwanej, tj. S. pisali trafnie o wysokości świadczenia z tytułu zadośćuczynienia. Oficjalne naruszenie prawa poparte stosownymi dokumentami prawnymi miało miejsce w drodze korespondencji listowej pomiędzy MGOPS w [...] a Prezesem S. P. W., jak również pomiędzy MGOPS z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych. Działania te spowodowały naruszenie warunków ugody sądowej w punkcie 1, 2, 3, tym samym ustawy o ochronie danych osobowych (...)". GIODO na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego ustalił, że: 1) skarżący i Spółka w dniu [...] stycznia 2013 r. zawarli ugodę przed Sądem Okręgowym w [...] [...]Wydział Pracy (sygn. akt [...]). Mocą postanowień ww. ugody Spółka zobowiązała się w szczególności do wypłaty na rzecz skarżącego kwoty [...] zł z przeznaczeniem na pokrycie kosztów leczenia, a ponadto obie strony wyraziły zgodną wolę zachowania w poufności treści powyższej ugody; 2) Ośrodek w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. skierowanym do GIODO oświadczył, że Z. S. zwrócił się do Ośrodka o przyznanie pomocy finansowej. W trakcie przeprowadzania wywiadu środowiskowego wymieniony poinformował pracownika socjalnego o tym, że prowadzi sprawę sądową z S. o odszkodowanie za mobbing, lecz jak twierdził, nie znał wyniku sprawy. W tej sytuacji, zadaniem pracownika socjalnego było zebranie dokładnych informacji mogących mieć wpływ na wysokość świadczenia lub na jego odmowę. Powołując się na art. 105 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.), dalej jako: "u.p.s.", Ośrodek zwrócił się do S. oraz do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...], z prośbą o podanie kwot oraz dat wypłat dokonanych przez ww. podmioty na rzecz Z. S. Ośrodek otrzymał powyższe informacje, które zostały wykorzystane w momencie podejmowania decyzji w sprawie przyznania zasiłków, o które zwracał się wymieniony; 3) wnioskiem z dnia [...] września 2013 r. Ośrodek, powołując się na art. 105 u.p.s., wystąpił do Spółki o udostępnienie danych osobowych skarżącego w zakresie kwoty oraz daty wypłaconego odszkodowania wskazując, iż ww. informacja jest niezbędna do przyznania pomocy skarżącemu; 4) w odpowiedzi na ww. wniosek Spółka pismem z dnia [...] września 2013 r. skierowanym do Ośrodka poinformowała, iż w dniu [...] lutego 2013 r. wypłaciła na rzecz Z. S. kwotę [...] zł z przeznaczeniem na pokrycie kosztów leczenia wskazując, że powyższa kwota była jednorazowym świadczeniem; 5) wnioskiem z dnia [...] października 2013 r. Ośrodek, powołując się na art. 105 u.p.s., wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o udostępnienie danych osobowych skarżącego w zakresie kwoty netto świadczenia rehabilitacyjnego wypłaconego w miesiącach wrzesień i październik 2013 r.; 6) w odpowiedzi na ww. wniosek ZUS pismem z dnia [...] listopada 2013 r. skierowanym do Ośrodka poinformował, że w miesiącu wrześniu 2013 r. wypłacił skarżącemu świadczenie rehabilitacyjne za okres od [...] września 2013 r. do [...] września 2013 r. w kwocie netto [...] zł, natomiast w październiku 2013 r. nie wypłacał skarżącemu żadnych świadczeń z ubezpieczenia społecznego; 7) Ośrodek w piśmie z dnia [...] grudnia 2014 r. skierowanym do GIODO dodatkowo oświadczył, że informacje pozyskane od Spółki S. i ZUS w [...] zostały wykorzystane w postępowaniu dotyczącym przyznania Z. S. zasiłków celowych i okresowego (wnioski z dnia [...] października 2013 r.); MGOPS w [...] wydał decyzje odmowne w dniu [...] listopada 2013 r. (nr [...] i nr [...]). Informacje otrzymane z ZUS oraz S. zostały włączone do materiałów dowodowych powyższych postępowań i miały wpływ na ich rozstrzygnięcie. Powyższe informacje przechowywane są w aktach opisanych postępowań prowadzonych wówczas przez Ośrodek na wniosek Z. S. o przyznanie pomocy wyłącznie w celach archiwalnych. 8) Spółka w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. skierowanym do GIODO oświadczyła, że nie udostępniała swoim pracownikom (w tym również pracownikom, którzy wypowiadali się na ten temat w rozmowach na facebook) informacji dotyczących skarżącego zawartych w treści ugody z dnia [...] stycznia 2013 r., 9) Sąd Rejonowy w [...] Wydział [...] Pracy prowadzi postępowanie w sprawie z powództwa skarżącego przeciwko S. Sp. z o.o. o zadośćuczynienie (poprzednia sygn. akt [...]) na skutek przekazania sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział Pracy z dnia [...] kwietnia 2015 r. (sygn. akt [...]). Przedmiotem tego postępowania jest w szczególności ustalenie, czy doszło do naruszenia przez Spółkę postanowień ww. ugody sądowej z dnia [...] stycznia 2013 r. polegającego na udostępnieniu informacji o wysokości wypłaconego przez Spółkę na rzecz skarżącego odszkodowania w kwocie [...] zł na rzecz innych pracowników Spółki oraz Ośrodka. Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego i prawnego Generalny Inspektor decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 12 pkt 2, art. 22, art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o., odmówił uwzględnienia wniosku. W dniu [...] marca 2016 r. do Biura GIODO wpłynął, złożony w ustawowym terminie, wniosek Z. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy (wniosek podpisany własnoręcznie przez skarżącego wpłynął do organu w dniu [...] marca 2016 r.). Skarżący zarzucił organowi błędną wykładnię art. 16 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 7 i art. 8 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, art. 30, art. 47, art. 51, art. 77 ust. 1, art. 83 Konstytucji RP w zw. art. 8 ust. 12, art. 102, art. 105 u.p.s. w zw. z art. 6 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.o.d.o. oraz w zw. § 7 ust. 1 pkt 7 i pkt 9 rozporządzenia z 19 kwietnia 2005 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. Nr 77, poz. 672), dalej: "rozporządzenie" oraz w zw. z art. 58, art. 23, art. 24 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r., poz. 380 ze zm.), dalej: k.c., ponadto powołał się na "zasadę współżycia społecznego i normę moralną oraz uzasadnienie aksjologicznego i racjonalnego prawodawcy". W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ błędnie ustalił to, iż poinformował on pracowników Ośrodka, że procesuje się z byłym pracodawcą. Organ oparł swe ustalenia "na pozornych oświadczeniach pracowników socjalnych, którzy swoimi oświadczeniami kierowanymi zarówno do GIODO, jak i do Prokuratury Rejonowej w [...], zmierzali do obejścia ustaw oraz uniknięcia odpowiedzialności za swoje czyny i czynności". Pracownicy socjalni oświadczyli w notatkach służbowych, że skarżący "trzykrotnie zaprzeczył, jakoby posiadał inne dochody, niż te które przedstawił", "zataja dochody", "gubi się w zeznaniach", "podaje złe informacje", podczas gdy skarżący nie zatajał warunków ugody sądowej. Zatem poświadczając nieprawdę, pracownicy naruszyli dobra osobiste skarżącego. Ponadto skarżący wskazał, że S. Sp. z o.o. nie mogła ujawnić Ośrodkowi treści ugody sądowej, bowiem skutkowało to naruszeniem art. 105 u.p.s. Skarżący podkreślił, iż nie wyraził pisemnej zgody na ujawnienie treści ugody przez Spółkę. Wniósł także, o to, aby GIODO wystąpił do Ośrodka z żądaniem przekazania pisemnego oświadczenia skarżącego o wyrażeniu zgody na występowanie Ośrodka do Spółki oraz do ZUS o uzyskanie danych dotyczących zawartej ugody, a także o przekazanie GIODO pisemnego oświadczenia skarżącego, iż "nie zna treści własnej sprawy, tj. wyroku ugody sądowej". W piśmie z dnia [...] marca 2011 r. skierowanym do GIODO skarżący podniósł m.in.: "(...) nie informowałem pracowników socjalnych o spodziewanym odszkodowaniu, procesowaniu się z S.". Wystąpił także o zbadanie powyższej sprawy w związku z przyznaniem bądź odmową przyznania świadczenia z Ośrodka dla jego rodziny. W dniu [...] marca 2016 r. do Biura GIODO wpłynęło drogą elektroniczną pismo skarżącego, w którym wniósł on o "przekazanie wszelkich pism kierowanych do GIODO w niniejszej sprawie zarówno przez MGOPS jak i przez S. od samego początku sprawy". Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Generalny Inspektor, działając na podstawie art. 74 § 2 w zw. z art. 73 § 1 i 1a k.p.a., odmówił uwzględnienia wniosku. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. Generalny Inspektor utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu podniósł, iż przetwarzanie danych osobowych może być uznane za zgodne z prawem jedynie wówczas, gdy administrator danych, którym w rozumieniu art. 7 pkt 4 u.o.d.o., jest organ, jednostka organizacyjna, podmiot lub osoba, o których mowa w art. 3, decydujące o celach i środkach przetwarzania danych osobowych, wykaże się spełnieniem co najmniej jednej z materialnych przesłanek przetwarzania danych osobowych. Przesłanki te - w odniesieniu do tzw. zwykłych danych - zostały enumeratywnie wymienione w art. 23 ust. 1 u.o.d.o. Na mocy tego przepisu przetwarzanie danych jest dopuszczalne m.in. wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa (pkt 2). Organ powołał również art. 105 ust. 1 u.p.s., zgodnie z którym określone organy, w tym Zakład Ubezpieczeń Społecznych, a także jednostki organizacyjne i inne podmioty, w tym pracodawcy, są obowiązani niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku kierownika ośrodka pomocy społecznej lub pracownika socjalnego, udostępnić informacje, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia o przyznaniu lub wysokości świadczeń z pomocy społecznej, dla ustalenia wysokości odpłatności za świadczenia z pomocy społecznej lub dla weryfikacji uprawnień do świadczeń z pomocy społecznej, wysokości tych świadczeń lub odpłatności za te świadczenia. Skoro zatem skarżący wystąpił do Ośrodka z wnioskami o udzielenie pomocy społecznej, Ośrodek pozyskawszy od skarżącego informację o ewentualnym odszkodowaniu od pracodawcy, na co wskazuje materiał dowodowy zebrany w sprawie, w świetle art. 105 ust. 1 u.p.s. zobligowany był tę informację zweryfikować jako mającą znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie przyznania lub wysokości świadczeń z pomocy społecznej. Zarówno udostępnienie ww. informacji przez Spółkę, jak i ich pozyskanie oraz przetwarzanie przez Ośrodek dla celów rozpatrzenia wniosków skarżącego o udzielnie pomocy społecznej, miało więc swe uzasadnienie w art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. Podobnie, pozyskanie przez Ośrodek informacji od ZUS, jako istotnych dla rozstrzygnięcia o przyznaniu lub wysokości świadczeń z pomocy społecznej, miało oparcie w ww. przepisie. GIODO wskazał, iż informacje pozyskane przez Ośrodek od ww. podmiotów zostały włączone w poczet materiału dowodowego postępowań o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. Jeżeli zatem Kierownik Ośrodka jako organ prowadzący ww. postępowania uznał w szczególności, iż informacje o skarżącym pozyskane od ww. podmiotów stanowią materiał dowodowy w sprawie, to kwestia ta nie podlega ocenie Generalnego Inspektora jako organu do spraw ochrony danych osobowych. Nie może on bowiem ingerować w tok ani w sposób prowadzenia postępowań przez inne, uprawnione na podstawie odrębnych przepisów, organy. Generalny Inspektor nie może podejmować czynności dotyczących postępowań prowadzonych przez inne organy na podstawie właściwych przepisów prawa, nie jest bowiem organem kontrolującym ani nadzorującym prawidłowość stosowania prawa materialnego i procesowego w sprawach należących do właściwości innych organów. Odnosząc się natomiast do zarzutu udostępnienia przez S. danych osobowych skarżącego na rzecz innych pracowników Spółki, GIODO wskazał, iż Spółka stanowczo zaprzeczyła jakoby udostępniła dane osobowe skarżącego na rzecz tych osób. Organ podkreślił, iż nie dysponuje dowodami na potwierdzenie, że takie udostępnienie rzeczywiście miało miejsce. Skarżący oparł skargę na własnym przekonaniu i nie przedstawił dowodów na potwierdzenie ww. zarzutu. Przedłożone przez niego wydruki rozmów na portalu facebook, potwierdzają, że rozmówcy mają wiedzę o wysokości przyznanego skarżącemu odszkodowania, ale bynajmniej nie dowodzą, iż wiedzę tę pozyskali od Spółki. Wydruki te wskazują jedynie, iż informacja o warunkach ww. ugody była przedmiotem plotek w społeczności [...]. Postępowanie przeprowadzone w sprawie nie dostarczyło wystarczających dowodów na potwierdzenie udostępnienia danych osobowych skarżącego przez Spółkę na rzecz innych pracowników Spółki. GIODO podkreślił, że organ administracji publicznej może uznać stan faktyczny rozpatrywanej sprawy za ustalony jedynie na podstawie niebudzących wątpliwości dowodów, nie może poprzestać na uprawdopodobnieniu okoliczności, chyba że przepisy k.p.a. stanowią inaczej. Powołując się na zasady prowadzenia postępowania wyjaśniającego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.) GIODO wskazał, iż z przepisów tych nie wynika obowiązek zawarcia w decyzji administracyjnej wszelkich tez i przeprowadzenia szczegółowej analizy pisemnej każdej strony akt administracyjnych, lecz dokonanie prawidłowej syntezy faktów i odpowiedniej ich oceny pod względem prawnym. Biorąc pod uwagę powyższe, organ stwierdził, iż z akt przedmiotowego postępowania, stanowisk stron, a także przytoczonych przepisów (art. 23 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 105 u.p.s.), jasno wynika, iż nie zostały sporządzone oświadczenia, o pozyskanie których zwraca się skarżący. Z przepisów tych wynika również, że zgoda skarżącego na przetwarzanie jego danych osobowych nie była konieczna. Organ zaznaczył również, że dał wiarę wyjaśnieniom Ośrodka, zgodnie z którymi informację o otrzymaniu odszkodowania od Spółki pracownicy Ośrodka pozyskali od skarżącego podczas wywiadu środowiskowego. W kwestii wniosku skarżącego o zbadanie powyższej sprawy w związku z przyznaniem bądź odmową przyznania świadczenia z Ośrodka dla jego rodziny, GIODO podniósł, iż na obecnym etapie postępowania rozszerzenie jego zakresu przedmiotowego i podmiotowego jest niedopuszczalne. Respektując zasadę dwuinstancyjności postępowania, na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ zobligowany jest do ponownego rozpatrzenia tej samej (tożsamej pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym) sprawy, która była przedmiotem rozpoznania w I instancji. W związku z tym organ nie ma możliwości rozszerzenia postępowania o nowe zarzuty. Zakres rozstrzygania sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji. Reasumując, GIODO stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów u.o.d.o. przez Ośrodek i Spółkę. Brak jest zatem podstaw prawnych do wydania przez organ któregokolwiek z nakazów, wymienionych w art. 18 ust. 1 u.o.d.o., zmierzających do przywrócenia stanu zgodności z prawem. Dodatkowo GIODO wskazał, iż kwestia ewentualnego naruszenia postanowień ww. ugody sądowej z dnia [...] stycznia 2013 r., polegającego na udostępnieniu przez Spółkę informacji o wysokości odszkodowania na rzecz innych podmiotów, znajduje się poza kognicją Generalnego Inspektora i leży w wyłącznej właściwości sądów powszechnych. Dlatego też przesłane przez skarżącego materiały dotyczące postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy w [...] Wydział [...] Pracy (sygn. akt [...]) i Sąd Okręgowy w [...] [...] Wydział Pracy (sygn. akt [...]) pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, podobnie jak ewentualne rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w [...] zapadłe w ww. sprawie na skutek ponownego rozpoznania sprawy przez ten Sąd. Rozstrzygnięcia te bowiem nie są wiążące w żadnym stopniu dla Generalnego Inspektora, który jako organ do spraw ochrony danych osobowych w sposób autonomiczny orzeka o ewentualnym naruszeniu przepisów u.o.d.o. Zarzucane naruszenie warunków ugody sądowej jest sprawą cywilną, która pozostaje w zainteresowaniu sądu powszechnego orzekającego na podstawie odrębnych przepisów. Pismem z dnia 18 lipca 2016 r. Z. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Inspektora z dnia [...] czerwca 2016 r. Skarżący wniósł o: (1) zmianę zaskarżonej decyzji; (2) przesłuchanie w charakterze świadków: skarżącego, P. W., P. C., J. Z., J. W., B. F., J. S.; (3) zobowiązanie S. Sp. z o.o. oraz Ośrodka do przekazania akt osobowych skarżącego oraz zobowiązanie GIODO do przekazania całego materiału dowodowego. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 16 pkt 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez odmowę zastosowania tego przepisu w niniejszej sprawie, - art. 7 i 8 Karty Praw Podstawowych UE poprzez odmowę zastosowania ww. przepisów w sprawie, - art. 30, art. 47, art. 51, art. 77 ust. 1, art. 83 Konstytucji RP poprzez odmowę zastosowania ww. przepisów w sprawie, - art. 8 ust. 12, art. 102, art. 105 u.p.s. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, rzeczywistego i prawnego, - art. 6 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.o.d.o. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, rzeczywistego i prawnego, - § 2 pkt 1, pkt 5, pkt 6 i § 8 rozporządzenia w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, rzeczywistego i prawnego, - art. 23 i art. 24 k.c. oraz zasad płynących z zasady współżycia społecznego, normy moralnej oraz uzasadnienia aksjologicznego i racjonalnego prawodawcy poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, rzeczywistego i prawnego, - nieprzeprowadzenie postępowania w zakresie wniosku dowodowego skarżącego, tj. zaniechanie wezwania oskarżonych o przesłanie pisemnej zgody skarżącego na możliwość ujawnienia warunków ugody sądowej oraz wyrażenia zgody na występowanie o ujawnienie warunków ugody sądowej, - naruszenie zasady prawa oraz kontroli sądowej - nadzór judykatury, tj. orzeczeń: wyrok SN z dnia 14 grudnia 2010 r. sygn. akt I PK 95/10, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 1004/14, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2014 r. sygn. akt III SA/Gd 822/14. W motywach skargi skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja jest wadliwa, narusza podstawowe prawa i wolności człowieka wskazane w Konstytucji RP, jak i w aktach normatywnych niższej rangi. Jest również sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Wskazał również, iż organ błędnie ustalił, że to skarżący poinformował pracowników Ośrodka, że procesuje się z byłym pracodawcą. Swoje ustalenia organ oparł na nieprawdziwych oświadczeniach pracowników Ośrodka. Wynika to z wniosków o pomoc socjalną, które zostały złożone przez skarżącego w dniu [...] września 2013 r. oraz z wystąpienia Ośrodka do Spółki o ujawnienie warunków ugody sądowej w dniu [...] września 2013 r. i notatek służbowych sporządzonych przez pracowników socjalnych. Podniósł również, że pracownicy Ośrodka podali nieprawdziwe informacje, iż skarżący zaprzeczył, jakoby posiadał inne dochody, a także, że podał nieprawidłowe dane na temat swoich dochodów. Pracownicy ci naruszyli dobra osobiste skarżącego, jego godność, tożsamość i prawo prywatne. Skarżący wskazał, że w świetle przepisów u.p.s. oraz u.o.d.o. Ośrodek nie mógł występować do Spółki o udostępnienie informacji o poufnej treści, natomiast Spółka powinna poinformować skarżącego o tym, że Ośrodek chce poznać dane dotyczące ww. ugody. Podkreślił, iż nie wyraził pisemnej zgody na ujawnienie treści ugody przez Spółkę, co nie zostało uwzględnione przez organ ochrony danych osobowych. W dalszej części skargi skarżący zacytował fragmenty ww. wyroków sądowych dotyczących naprawienia krzywdy na zasadzie art. 455 k.c. oraz wykładni pojęcia "dochodu" w rozumieniu przepisów u.p.s. Zaznaczył również, że postępowanie przed Sądem Rejonowym w [...] powinno się toczyć nie tylko w sprawie ujawnienia treści ugody sądowej, ale również w sprawie naruszenia jego dóbr osobistych. Zatem, wbrew twierdzeniom GIODO, postępowanie to nie toczy się zgodnie z właściwością tego Sądu. Końcowo skarżący podniósł, iż nie podlega żadnej regulacji prawnej, a przez organy jest traktowany w sposób arbitralny, niezgodny z założeniami praworządnego państwa demokratycznego. W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 7 września 2016 r. S. Sp. z o.o., wniosła o oddalenie skargi podzielając stanowisko Generalnego Inspektora zawarte w zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę. Ponadto podtrzymała stanowisko przedstawione w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. Pismem z dnia 8 listopada 2016 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy o sygn. [...], w szczególności z pozwu oraz pism pozwanej Spółki na okoliczność naruszenia danych osobowych oraz dóbr osobistych skarżącego poprzez ciągłe, uporczywe, długotrwałe i bezprawne naruszanie warunków ugody sądowej (sygn. akt [...]). Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadków: P. W., L. M., M. S., K. A., B. S., A. P. Pismem z dnia 28 grudnia 2016 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie postępowania dowodowego w całości na podstawie art. 75 § 1 w zw. z art. 76 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 79 § 1 k.p.a., tj. o: 1) przesłuchanie w charakterze świadków: Kierownika Ośrodka, Prezesa S. P. W., L. M., M. S., K. A., B. S. oraz samego skarżącego, 2) przeprowadzenie dowodu z protokołu rozprawy cywilnej, wniosku z dnia [...] listopada 2016 r. kierowanego do Ośrodka o wznowienie postępowania, odpowiedzi Ośrodka o sygn. [...], 3) ustalenie czym jest dochód jednorazowy w myśl art. 8 ust. 12 u.p.s. i czy ma zastosowanie do ugody sądowej sygn. akt [...], 4) ustalenie na podstawie świadectwa pracy do kiedy skarżący świadczył pracę w Spółce, tym samym ustalenie za jaki okres skarżący otrzymał zadośćuczynienie w związku z ugodą oraz czy w tym stanie rzeczy ma zastosowanie art. 8 ust. 12 u.p.s., 5) przeprowadzenie dowodu z: płyty z nagraną rozprawą z przesłuchania pracowników socjalnych w sprawie o sygn. akt [...]; pozwu przeciwko A. P. na okoliczność, czy Spółka użyła danych osobowych skarżącego bez jego wiedzy i zgody oraz czy miała do tego prawo na podstawie ugody sądowej; notatek służbowych pracowników socjalnych, wywiadów środowiskowych Ośrodka; decyzji GIODO z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]; faktury VAT nr [...] na okoliczność kosztów poniesionych na prowadzenie sprawy o sygn. akt [...]. Ponadto skarżący wniósł o "przeprowadzenie procedury prejudycjalnej w związku z ochroną jego danych osobowych" oraz przeprowadzenie rozprawy na podstawie art. 89 w zw. z art. 95 § 1 k.p.a. Skarżący wniósł również, na podstawie art. 32 pkt 6, art. 33, art. 34 pkt 4, art. 35 ust. 1 i 2 u.o.d.o., o przywrócenie stanu faktycznego i prawnego przed ujawnieniem warunków ugody sądowej i po ich ujawnieniu. W piśmie z dnia 18 stycznia 2017 r. skarżący wniósł o ochronę jego praw poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w całości z załączonego materiału dowodowego powołując art. 47 Karty Praw Podstawowych, art. 6 ust. Europejskiej Karty Praw Człowieka, art. 2 w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 75 § 1 w zw. z art. 76 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 79 § 1 k.p.a. Nadto wniósł o przesłuchanie w charakterze świadka: M. P., I. R., M. S. oraz o przeprowadzenie rozprawy na podstawie art. 89 w zw. z art. 95 § 1 k.p.a. Ponownie wniósł o przywrócenie stanu faktycznego i prawnego przed ujawnieniem warunków ugody sądowej i po ich ujawnieniu. Pismem z dnia 31 stycznia 2017 r. skarżący wniósł o zawieszenie postępowania na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 w zw. z art. 56 p.p.s.a. Nadto, wniósł o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. na skutek wznowienia postępowania administracyjnego toczącego się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...] oraz przed GIODO w sprawie o sygn. [...]. W przypadku odrzucenia powyższego wniosku skarżący wniósł o: - wznowienie postępowania administracyjnego nr [...] w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 - 8 k.p.a. oraz art. 156 pkt 2, 6 i 7 k.p.a., - wezwanie organu do przesłania wszelkich akt osobowych skarżącego i przeprowadzenia z nich dowodu na okoliczność naruszenia przepisów u.o.d.o., - przeprowadzenie postępowania dowodowego z akt sprawy nr [...] oraz [...] na okoliczność, czy art. 8 ust. 12 u.p.s. wykluczał realizowanie celu, tj. wystąpienie przez Ośrodek do Spółki o udostępnienie danych z ugody sądowej, - ustalenie okresu zatrudnienia skarżącego na podstawie świadectwa pracy, a tym samym ustalenia stanu faktycznego i prawnego odnośnie punktu j.w., - ustalenia definicji dochodu jednorazowego w myśl art. 8 ust. 12 u.p.s., - ustalenie dlaczego w sprawach nr [...] i [...] oraz w sprawie nr [...] organy (w tym Wojewoda [...]) nie poinformowały skarżącego o przysługujących mu prawach oraz o czynnościach, jakie będą wykonywane, np. o udostępnieniu w internecie nazwiska, miejsca zamieszkania, stopnia niepełnosprawności, treści ugody sądowej, wysokości wynagrodzenia za pracę i innych wskazanych w protokole pokontrolnym umieszczonym w internecie przez [...] Urząd Wojewódzki, - ustalenie, czy "wyrok ugodowy" (sygn. akt [...]) był niezbędny do wydania decyzji w sprawach nr [...] oraz [...], - ustalenie, czy ma zastosowanie art. 35 ust. 1 u.o.d.o., oraz czy wystąpienie o warunki ugody sądowej nie narusza praw osobistych skarżącego i jego rodziny na podstawie art. 34 pkt 1 u.o.d.o., - zawezwanie organów do przedstawienia oświadczenia skarżącego, że zezwala on na udostępnianie danych osobowych wrażliwych i zwykłych w internecie, ponadto, że organy informowały skarżącego o występowaniu o dane osobowe i o udostępnianiu tych danych do powszechnej wiadomości, - wezwanie S. Sp. z o.o. do udzielenia odpowiedzi, czy Spółka wyjaśniła Ośrodkowi, że ugoda jest poufna i nie może naruszać dobrego imienia skarżącego, - wezwanie organów do udzielenia odpowiedzi dlaczego nie zbadały prawdziwości informacji udzielonej przez Spółkę i zaniechały zbadania treści ugody sądowej udostępniając w internecie w okresie od 2014 r. do [...] stycznia 2017 r. celem kopiowania, udostępniania, przetwarzania, itp., - uwzględnienie nowych dowodów w sprawie. Ponadto skarżący wniósł o: - uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji jako sprzecznych z prawem, - przeprowadzenie postępowania dowodowego, w tym z przesłuchania w charakterze świadka: skarżącego, Kierownika Ośrodka, Prezesa Spółki, M. P., I. R., A. P., L. M., - przeprowadzenie dowodu z protokołu rozprawy cywilnej sygn. akt [...] oraz wyroku uchylającego, - ustalenie czym jest dochód jednorazowy w myśl art. 8 ust. 12 u.p.s., - ustalenie na podstawie świadectwa pracy do kiedy skarżący świadczył pracę w Spółce oraz za jaki okres skarżący otrzymał zadośćuczynienie w związku z ugodą i czy w tym stanie rzeczy ma zastosowanie art. 8 ust. 12 u.p.s., - przeprowadzenie dowodu z: notatek służbowych pracowników socjalnych, wywiadów środowiskowych w sprawach nr [...] oraz [...]; decyzji GIODO z dnia [...] czerwca 2014 r. [...], faktury VAT nr [...], protokołu pokontrolnego i odpowiedzi Wojewody [...] skierowanej do Ośrodka w sprawie nr [...], dokumentów z internetu, płyty CD z przesłuchania pracowników Ośrodka oraz M. S. i A. P. Skarżący wniósł również o przeprowadzenie rozprawy na podstawie art. 89 w zw. z art. 95 § 1 k.p.a., o ochronę prawną rodziny skarżących oraz niezamykanie drogi sądowej. Wystąpił także o: nakazanie Ośrodkowi przedstawienia dowodu, że to on sam informował Ośrodek o ugodzie sądowej skoro zaprzeczają temu materiały zgromadzone w sprawie; nakazanie Spółce udzielenia informacji odnośnie udostępnienia danych osobowych skarżącego w pozwie przeciwko A. P.; poinformowanie odpowiednich organów ścigania o dokonaniu przestępstwa przez organy z rozdziału 8 u.o.d.o. i art. 231 i art. 233 k.k. W dniu 2 lutego 2017 r. wpłynęło do akt sądowych pismo skarżącego z dnia 30 stycznia 2017 r. skierowane do Generalnego Inspektora, w którym skarżący zawarł wnioski jak wymienione powyżej. Za pismem z dnia 14 stycznia 2017 r. skarżący złożył dodatkowe dokumenty na potwierdzenie słuszności składanych wniosków i pism procesowych, w szczególności na okoliczność wniosku o zawieszenie postępowania oraz uzupełnienie skargi. Pismem z dnia 22 marca 2017 r. skarżący wniósł o zawieszenie postępowania oraz o przeprowadzenie dowodu z: - pism Urzędu Wojewódzkiego na okoliczność niezbadania przez Ośrodek, czy treści zawarte w ugodzie powinny być poufne, a ich ujawnienie może naruszać dobre imię skarżącego; wskazał, iż konsekwencją zaniechania Ośrodka oraz byłego pracodawcy w tym zakresie było to, że warunki ugody trafiły na okres 3 lat do powszechnej wiadomości w internecie, - pisma GIODO z dnia 7 lutego 2017 r., w którym organ stwierdza, że wszystkie pisma skarżący winien kierować do WSA w Warszawie, bowiem Sąd ten rozpatruje całokształt sprawy co jest niezgodne z postanowieniem Sądu z dnia 14 stycznia 2017 r. i odrzuceniem wszystkich dowodów i pism skarżącego, Skarżący wniósł również o uznanie i rozpatrzenie sprawy w całym zakresie opierając się na załączonych pismach i dowodach. Z ostrożności, w razie nie podzielenia stanowiska GIODO, skarżący wystąpił o przekazanie sprawy w pozostałym zakresie jako nowej skargi wraz z materiałem dowodowym zgodnie z właściwością. Nadto skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z nagranej rozprawy w sprawie o sygn. akt [...] toczącej się w Sądzie Rejonowym w [...], tj. przesłuchania pracowników socjalnych Ośrodka np. P. C. na okoliczność naruszenia przepisów u.o.d.o. oraz pism Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia [...] marca 2017 r., [...] marca 2017 r. i Prokuratury Krajowej z dnia [...] marca 2017 r. Pismem z dnia 17 kwietnia 2017 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z protokołów rozpraw ze sprawy o sygn. akt [...] na okoliczność naruszenia przepisów u.o.d.o. względem skarżącego w związku z ujawnieniem warunków poufnej ugody sądowej oraz niezabezpieczeniem poufnych informacji, a przez to naruszeniem prawa do prywatności, dóbr osobistych skarżącego, ustawy o pomocy społecznej i niepełnosprawności, a ponadto na okoliczność przekazywania niepełnych informacji oraz zaniechania ustaleń faktycznych i prawnych przez S., Ośrodek, Urząd Wojewódzki i GIODO; wskazał ponownie, że informacje o treści ugody ujawnione zostały do publicznej wiadomości w internecie na okres 3,5 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Generalnego Inspektora z dnia [...] czerwca 2016 r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym do eliminacji z obrotu prawnego. Na wstępie zaznaczyć należy, że przedmiotem postępowania zakończonego ww. decyzją była ocena działań Ośrodka oraz S. Sp. z o.o. i Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, wskazanych w skardze do GIODO z dnia [...] maja 2014r., polegających na przetwarzaniu danych osobowych skarżącego w prowadzonej przez te podmioty korespondencji, pod kątem zgodności z przepisami ustawy o ochronie danych osobowych. Tak zakreślone granice postępowania wyznaczają przedmiot sprawy administracyjnej oraz przedmiot kontroli sądowej w niniejszej sprawie. Sąd nie mógł zatem, w ramach tego postępowania, dokonać oceny innych podnoszonych przez skarżącego kwestii, dotyczących w szczególności ewentualnego naruszenia jego dóbr osobistych oraz zasadności odmowy przyznania mu przez Ośrodek świadczeń z pomocy społecznej. Te zagadnienia nie mieszczą się w granicach rozpoznania Sądu, które są wyznaczone granicami sprawy administracyjnej. Odnosząc się do formalnego wniosku skarżącego w przedmiocie zawieszenia postępowania, Sąd nie stwierdził podstaw do jego uwzględnienia. Skarżący nie wykazał, że przed wniesieniem skargi na decyzję Generalnego Inspektora z dnia [...] czerwca 2016 r. wszczęte zostało postępowanie administracyjne w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności ww. decyzji lub wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją. Nie zaistniała zatem obligatoryjna przesłanka zawieszenia postępowania określona w art. 124 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd nie uznał również, aby rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależało od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości UE. Nie stwierdził również, aby ujawnił się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej (art. 125 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a). Przechodząc do oceny merytorycznej niniejszej sprawy wskazać należy, że zadaniem ustawy o ochronie danych osobowych nie jest jedynie stanie na straży interesów tych, których przetwarzane dane osobowe dotyczą. Podstawową zasadą ustawy nie jest też zakaz przetwarzania danych osobowych, lecz przestrzeganie zakresu i trybu ich przetwarzania. W art. 1 u.o.d.o. stwierdza się bowiem, że przetwarzanie danych osobowych może mieć miejsce jeżeli służy to dobru publicznemu, dobru osoby, której dane dotyczą lub dobru osób trzecich. Ochrona danych osobowych, na podstawie przepisów powołanej ustawy, nie powinna być oderwana od przepisów służących ochronie innych wartości. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.o.d.o. ustawę stosuje się do organów państwowych, organów samorządu terytorialnego oraz do państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych. Ustawę stosuje się również do: (1) podmiotów niepublicznych realizujących zadania publiczne, (2) osób fizycznych i osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, jeżeli przetwarzają dane osobowe w związku z działalnością zarobkową, zawodową lub dla realizacji celów statutowych - które mają siedzibę albo miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, albo w państwie trzecim, o ile przetwarzają dane osobowe przy wykorzystaniu środków technicznych znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ust. 2). Przepis art. 6 ust. 1 u.o.d.o. stanowi, iż w rozumieniu ustawy za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Osobą możliwą do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne (ust. 2). Informacji nie uważa się za umożliwiającą określenie tożsamości osoby, jeżeli wymagałoby to nadmiernych kosztów, czasu lub działań (ust. 3). Jak podkreśla się w piśmiennictwie, informacja wtedy "dotyczy osoby fizycznej" gdy przekazuje (komunikuje) coś na jej temat. Chodzi zatem o informację, która daje się powiązać z osobą, która powoduje, że możliwe jest jej odniesienie do konkretnej osoby fizycznej - zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania, przy czym identyfikacja odbywa się na podstawie całokształtu posiadanych informacji. O tym, czy określona informacja ma charakter danych osobowych, czy też nie, decyduje jej przydatność do ustalenia tożsamości osoby, której ta informacja dotyczy (A. Szewc, Z problematyki, cz. III, s. 24 [w:] P. Barta, P. Litwiński, Ustawa o ochronie danych osobowych. Komentarz, 4 wydanie C.H. Beck, 2016). Powyższe stanowisko aprobuje również orzecznictwo, gdzie wskazuje się, że jeżeli komunikat można powiązać z konkretną osobą fizyczną, wówczas jego treść należy uznać za dane osobowe. Warto w tym względzie powołać pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 667/09 (publ. j.w.), zgodnie z którym pojęcie "dane osobowe" na gruncie prawa polskiego obejmuje wszelkie informacje dotyczące osoby fizycznej, jeśli możliwe jest określenie jej tożsamości i zidentyfikowanie. Dane osobowe to zespół wiadomości (komunikatów) o konkretnym człowieku na tyle zintegrowany, że pozwala na jego zindywidualizowanie. Obejmuje co najmniej informacje niezbędne do identyfikacji (imię, nazwisko, miejsce zamieszkania), jednakże do tego się nie ogranicza, bowiem mieszczą się w nim również dalsze informacje, wzmacniające stopień identyfikacji. Stosownie do treści art. 7 pkt 2 u.o.d.o., przez przetwarzanie danych osobowych rozumie się jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych. Przepis art. 8 ust. 1 u.o.d.o. stanowi, że organem do spraw ochrony danych osobowych jest Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych. Do jego zadań, w myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.d.o. należy w szczególności: kontrola zgodności przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych osobowych oraz wydawanie decyzji administracyjnych i rozpatrywanie skarg w sprawach wykonania przepisów o ochronie danych osobowych. W przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych Generalny Inspektor z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w szczególności: (1) usunięcie uchybień, (2) uzupełnienie, uaktualnienie, sprostowanie, udostępnienie lub nieudostępnienie danych osobowych, (3) zastosowanie dodatkowych środków zabezpieczających zgromadzone dane osobowe, (4) wstrzymanie przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego, (5) zabezpieczenie danych lub przekazanie ich innym podmiotom, (6) usunięcie danych osobowych (art. 18 ust. 1). Z kolei w art. 23 § 1 u.o.d.o. zostały wymienione przesłanki legalizujące przetwarzanie danych osobowych. Zgodnie z jego treścią przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy: (1) osoba, której dane dotyczą, wyrazi na to zgodę, chyba że chodzi o usunięcie dotyczących jej danych, (2) jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa, (3) jest to konieczne do realizacji umowy, gdy osoba, której dane dotyczą, jest jej stroną lub gdy jest to niezbędne do podjęcia działań przed zawarciem umowy na żądanie osoby, której dane dotyczą, (4) jest niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego, (5) jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą. Powyższa regulacja określa ogólne, materialne przesłanki przetwarzania danych osobowych. Przesłanki te mają charakter generalny, odnoszą się do wszelkich form przetwarzania danych, w tym zarówno do przetwarzania "na własne potrzeby" administratora, jak i "na zewnątrz". Są one co do zasady równoprawne, mają charakter autonomiczny i niezależny, co oznacza, że wystarczy wystąpienie jednej z nich, by przetwarzanie danych mogło być uznane za usprawiedliwione. Oznacza to także, że zgoda osoby, której dane dotyczą, nie jest wyłączną przesłanką przetwarzania danych osobowych. Przepis art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. dopuszcza przetwarzanie danych przewidując dwa wymogi: istnienie odpowiedniego przepisu prawa, który przyznaje podmiotowi uprawnienie lub nakłada na niego obowiązek, oraz niezbędność przetwarzania danych do zrealizowania tego uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z tego przepisu. Wymogi te które powinny być spełnione łącznie. W przypadku, gdy przepis prawa nakłada na podmiot obowiązek przetwarzania danych, nie ulega wątpliwości, że przetwarzanie danych jest dopuszczalne na podstawie art. 23 ust 1 pkt 2 u.o.d.o., jako że przetwarzanie jest wówczas niezbędne do spełnienia obowiązku wynikającego z tego przepisu. Podobnie, gdy chodzi o jednoznacznie określone w przepisach prawa uprawnienie do przetwarzania danych osobowych, przetwarzanie danych jest dopuszczalne, gdyż nie sposób byłoby zrealizować uprawnienia, nie przetwarzając danych. Natomiast w przypadkach, w których z przepisów prawa wynikają określone uprawnienia lub obowiązki niedotyczące wprost przetwarzania danych osobowych, ale do których wykonania potrzebne jest przetwarzanie danych, konieczne jest dokonanie oceny, czy przetwarzanie danych jest niezbędne do zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa (innymi słowy, czy możliwa byłaby realizacja uprawnienia lub spełnienie obowiązku bez przetwarzania danych). Jeżeli na to pytanie o niezbędność przetwarzania danych można udzielić odpowiedzi twierdzącej, to przetwarzanie danych w oparciu o ww. przesłankę uznać należy za dopuszczalne. Zatem nawet, jeżeli przepis prawa nie mówi wprost o przetwarzaniu danych, ale przyznaje podmiotowi uprawnienie, do którego realizacji niezbędne jest przetwarzanie danych, to podmiot ten ma prawo przetwarzać dane na analizowanej podstawie (por. J. Barta, P. Fajgielski, R. Markiewicz "Ochrona danych osobowych. Komentarz.", publ. System Informacji Prawnej LEX 2016). W sprawie niniejszej, jak zasadnie wskazał Generalny Inspektor, podstawę przetwarzania (tj. udostępnienia na rzecz Ośrodka) danych osobowych skarżącego przez S. Spółka z o.o. oraz pozyskania i przetwarzania tych danych przez Ośrodek stanowił art. 105 ust. 1 u.p.s. Zgodnie z jego treścią jednostki sektora finansów publicznych, w tym sądy, Policja, Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego i organy administracji publicznej, a także kuratorzy sądowi, pracodawcy, podmioty wykonujące działalność leczniczą, przedszkola, szkoły, placówki, poradnie i ośrodki, o których mowa w art. 2 pkt 1-7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, szkoły wyższe, organizacje pozarządowe, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, oraz podmioty wymienione w art. 3 ust. 3 tej ustawy są obowiązani niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania wniosku kierownika ośrodka pomocy społecznej lub pracownika socjalnego udostępnić informacje, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia o przyznaniu lub wysokości świadczeń z pomocy społecznej, dla ustalenia wysokości odpłatności za świadczenia z pomocy społecznej lub dla weryfikacji uprawnień do świadczeń z pomocy społecznej, wysokości tych świadczeń lub odpłatności za te świadczenia. Przepis ten, co należy podkreślić, wprost nakłada na wymienione w nim podmioty, w tym organy, jednostki organizacyjne i pracodawców, obowiązek niezwłocznego udostępnienia informacji, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy o przyznaniu lub wysokości świadczeń z pomocy społecznej. Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu [...] września 2013 r. wystąpił do Kierownika MGOPS w [...] z wnioskiem o przyznanie dla syna P. S. pomocy w formie stypendium szkolnego na rok szkolny 2013/2014. Pismem z dnia [...] września 2013 r. nr [...] Ośrodek, powołując art. 105 ust. 1 u.p.s., zwrócił się do S. Sp. z o.o. o udostępnienie danych ze zbioru danych osobowych Spółki (akt wewnętrznych), tj. kwoty oraz daty wypłaconego odszkodowania. Ośrodek zaznaczył, że informacja ta jest niezbędna do przyznania pomocy na rzecz Z. S. W odpowiedzi na ww. wniosek pismem z dnia [...] września 2013 r. Spółka poinformowała, ze wypłaciła na rzecz skarżącego kwotę [...] zł z przeznaczeniem na pokrycie kosztów leczenia oraz, że kwota ta była świadczeniem jednorazowym. Z akt sprawy wynika również, że skarżący wycofał ww. wniosek z dnia [...]września 2013 r., o czym świadczy odręczna adnotacja wraz z jego podpisem na ostatniej stronie formularza wniosku (k. 149 akt sądowych t. I). Jednakże w dniu [...] października 2013 r. skarżący złożył nowe wnioski w sprawie przyznania mu zasiłków celowego i okresowego. Informacje pozyskane od Spółki były przedmiotem oceny Ośrodka w toku postępowania administracyjnego zainicjowanego ww. wnioskami. Postępowania te zakończyły się wydaniem przez Ośrodek decyzji z dnia [...] listopada 2013 r.: o odmowie przyznania zasiłku okresowego; o odmowie przyznania zasiłku celowego na żywność oraz opłaty stałe oraz specjalnego zasiłku celowego na żywność i opłaty stałe (odpowiednio nr [...] i nr [...]). Na potrzeby ww. postępowań Ośrodek zwrócił się również do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - wnioskiem z dnia [...] października 2013 r. - o uzyskanie danych odnośnie kwoty świadczenia rehabilitacyjnego wypłaconego skarżącemu w miesiącach wrzesień i październik 2013 r. W odpowiedzi ZUS poinformował, że wypłacił świadczenie rehabilitacyjne za okres [...] września 2013 r. w kwocie [...] zł. W świetle powyższego uprawnione jest stanowisko, że w sytuacji, gdy skarżący wystąpił do Ośrodka z wnioskami o udzielenie pomocy społecznej, Ośrodek pozyskawszy informację o ewentualnym odszkodowaniu od pracodawcy, czy innych pobieranych świadczeniach, zobligowany był w świetle art. 105 ust. 1 u.p.s. informację tę zweryfikować jako mającą znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie przyznania lub wysokości wnioskowanych świadczeń z pomocy społecznej. Zatem zarówno udostępnienie ww. informacji przez S. Sp. z o.o., jak i ich pozyskanie oraz przetwarzanie przez Ośrodek dla celów rozpatrzenia wniosków skarżącego o udzielenie pomocy społecznej, miało swe uzasadnienie w art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. Analogicznie, pozyskanie przez Ośrodek informacji od ZUS, jako istotnych dla rozstrzygnięcia o przyznaniu lub wysokości świadczeń z pomocy społecznej, miało oparcie w ww. przepisie. Z informacji przekazanych przez Ośrodek wynika, że dane pozyskane od ww. podmiotów zostały włączone do akt postępowań o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej i miały wpływ na podjęte rozstrzygnięcia. Przechowywane są wyłącznie w celach archiwalnych na podstawie zarządzenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie wprowadzenia jednolitego rzeczowego wykazu akt, instrukcji organizacji i działania składnicy akt i instrukcji kancelaryjnej w MGOPS w [...]. Podzielić przy tym należy stanowisko Generalnego Inspektora, że w sytuacji gdy Kierownik Ośrodka, jako organ prowadzący ww. postępowanie administracyjne, uznał, że informacje o skarżącym pozyskane od ww. podmiotów stanowią materiał dowodowy w sprawie, to kwestia ta nie podlega ocenie organu do spraw ochrony danych osobowych. Nie ma on bowiem kompetencji do tego, aby ingerować w tok postępowań prowadzonych przez inne organy na podstawie odrębnych przepisów. Nie jest bowiem organem kontrolującym prawidłowość stosowania prawa w sprawach należących do właściwości innych organów. Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd zaprezentowany przez NSA w wyroku z dnia 2 marca 2001 r. sygn. akt II SA 401/00 (publ. j.w.), zgodnie z którym Generalny Inspektor nie jest organem kontrolującym ani nadzorującym prawidłowość stosowania prawa materialnego i procesowego w sprawach należących do właściwości innych organów, służb czy sądów, których orzeczenia podlegają ocenie w toku instancji, czy w inny sposób określony odpowiednimi procedurami. Podkreślić należy, że dla oceny wystąpienia przesłanki legalizującej przetwarzanie danych osobowych skarżącego przez Ośrodek i Spółkę (art. 105 ust. 1 u.p.s. w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o.), nie ma istotnego znaczenia okoliczność, w jaki sposób Ośrodek dowiedział się o możliwości otrzymania przez skarżącego od Spółki ww. kwoty na pokrycie kosztów leczenia. Kluczową bowiem pozostaje kwestia, że w sytuacji gdy Ośrodek powziął taką wiadomość, był uprawniony a nawet zobowiązany do jej weryfikacji na potrzeby prowadzonych postępowań administracyjnych w sprawie uzyskania świadczeń z pomocy społecznej. Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, iż dał wiarę wyjaśnieniom Ośrodka, iż informacje o odszkodowaniu pracownicy socjalni pozyskali od skarżącego podczas wywiadu środowiskowego (informacja o kwocie wypłaconej przez Spółkę rzeczywiście zawarta jest w formularzu wywiadu środowiskowego w rubryce "Ocena sytuacji osoby/rodziny, wnioski pracownika socjalnego" k. 151 akt sądowych, t. I), jednak ta konstatacja pozostaje bez znaczenia dla prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia. Istota niniejszej sprawy dotyczy bowiem oceny przetwarzania danych osobowych skarżącego wobec wniosku Ośrodka z dnia [...] września 2013 r. skierowanego do S. Sp. z o.o. oraz odpowiedzi Spółki na ten wniosek, w której wskazano datę wypłaty i kwotę ww. odszkodowania. Oceny tej organ dokonał, nie stwierdzając podstaw do uwzględnienia skargi z dnia [...] maja 2014 r. Wszelkie zatem zarzuty i argumenty skarżącego dotyczące sposobu powzięcia informacji przez Ośrodek o zawartej ugodzie nie mają przesądzającego znaczenia dla podjętej przez GIODO decyzji. Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko Generalnego Inspektora, że kwestia ewentualnego naruszenia postanowień ww. ugody sądowej z dnia [...] stycznia 2013 r. (jej poufności), poprzez udostępnienie przez Spółkę informacji o wysokości odszkodowania, nie należy do zakresu właściwości organu ochrony danych osobowych, może być natomiast przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym. W dacie wydania zaskarżonej decyzji organ posiadał wiedzę na temat postępowań toczących się przed Sądem Rejonowym w [...] Wydział [...] Pracy (sygn. [...]) i Sądem Okręgowym w [...] [...] Wydział Pracy (sygn. akt [...]), jednak - jak zasadnie stwierdził - materiały z tych postępowań nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, której przedmiotem jest ocena przetwarzania danych osobowych skarżącego przez Spółkę oraz Ośrodek w świetle przepisów u.o.d.o., nie zaś ewentualne naruszenie warunków ugody sądowej, czy naruszenie dóbr osobistych skarżącego i jego rodziny, bowiem te zagadnienia, mające charakter cywilnoprawny, pozostają poza kognicją Generalnego Inspektora. Zgodzić należy się również z organem, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego brak jest podstaw do uznania, że S. Sp. z o.o. udostępniła dane osobowe skarżącego na rzecz innych pracowników Spółki. Spółka wyraźnie zaprzeczyła, że takie udostępnienie miało miejsce, zaś skarżący również nie przedstawił dowodów potwierdzających tę okoliczność. Przedłożone przez skarżącego wydruki rozmów, nie dowodzą, że wiedza pozyskana przez osoby korzystające z portalu społecznościowego pochodzi od Spółki. Konkludując Sąd stwierdza, że wobec wystąpienia przesłanki legalizującej przetwarzanie danych osobowych skarżącego przez Ośrodek i Spółkę, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. w zw. z art. 1-5 ust. 1 u.p.s., brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego i wydania przez organ rozstrzygnięcia w przedmiocie przywrócenia stanu zgodnego z prawem w oparciu o art. 18 ust. 1 u.o.d.o. Organ zasadnie stwierdził, że ww. podmioty nie dopuściły się naruszenia przepisów u.o.d.o., w tym art. 23 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Zgoda skarżącego na przetwarzanie danych osobowych w omawianym zakresie nie była konieczna, a brak tej zgody nie podważa legalności przetwarzania danych na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. Jak już wyżej wskazano, każda w przesłanek wymienionych w art. 23 ust. 1 u.o.d.o. ma charakter autonomiczny i niezależny, a zatem wystąpienie tylko jednej z nich czyni przetwarzanie danych usprawiedliwionym. Nieuzasadnione są również pozostałe zarzuty skargi, w tym dotyczące naruszenia przepisów u.p.s. oraz rozporządzenia w sprawie wywiadu środowiskowego. Przedmiotem oceny organu w niniejszej sprawie nie była wykładnia pojęcia dochodu w oparciu o art. 8 ust. 12 u.p.s., ani zasadność odmowy przyznania skarżącemu wnioskowanych świadczeń z pomocy społecznej w świetle art. 102 u.p.s., czy też sposób przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w oparciu o § 2 i § 8 rozporządzenia, lecz wyłącznie legalność przetwarzania danych osobowych skarżącego w omówionym powyżej zakresie. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że organ naruszył przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Organ, stosownie do art. 24 u.o.d.o. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przeprowadził postępowanie w zakresie adekwatnym do wydania decyzji w niniejszej sprawie, ustalił istotne okoliczności faktyczne w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy i dokonał ich oceny w oparciu o właściwe przepisy prawa. Swe stanowisko należycie uzasadnił uwzględniając wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Motywując zaskarżoną decyzję organ wskazał, że z akt sprawy wynikało jednoznacznie, iż nie zostało sporządzone pisemne oświadczenie (zgoda) skarżącego na ujawnienie warunków ugody sądowej, ponadto w świetle art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. zgoda ta nie była konieczną przesłanką przetwarzania jego danych osobowych. Nie istniała zatem potrzeba prowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie. Nie jest również trafny zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 23 i art. 24 k.c. oraz zasad współżycia społecznego i norm moralnych w sytuacji, gdy podstawą orzekania przez Generalnego Inspektora były przepisy ustawy o ochronie danych osobowych określające właściwość tego organu w zakresie kontroli zgodności przetwarzania danych osobowych z tą ustawą. Sąd nie stwierdził również, aby organ dopuścił się naruszenia konstytucyjnych wolności, praw i obowiązków człowieka i obywatela (rozdział 8 Konstytucji RP), w tym przyrodzonej i niezbywalnej godności człowieka (art. 30), prawa do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym (art. 47), ochrony informacji i obowiązku ich ujawniania na podstawie ustawy (art. 51), prawa do wynagrodzenia szkody przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej (art. 77 ust. 1), przestrzegania obowiązującego prawa (art. 83). W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 16 pkt 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym każda osoba ma prawo do ochrony danych osobowych jej dotyczących oraz art. 7 i art. 8 Karty Praw Podstawowych, które stanowią o prawie do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, domu i komunikowania się oraz o prawie do ochrony danych osobowych. Podstawą orzekania przez organ były bowiem przepisy ustawy o ochronie danych osobowych, która jakkolwiek również formułuje zasadę ogólną, tj. prawo każdego do ochrony danych osobowych (art. 1 ust. 1 u.o.d.o.), to jednak przewiduje jednocześnie okoliczności usprawiedliwiające przetwarzanie tych danych (art. 23 ust. 1 u.o.d.o.). Odnośnie powołanych w skardze orzeczeń sądowych wskazać należy, że nie zostały one wydane w sprawach z zakresu przetwarzania danych osobowych. Poruszane w nich zagadnienia dotyczą naprawnienia krzywdy na podstawie art. 455 k.c. (wyrok SN z dnia 14 grudnia 2010 r. sygn. akt I PK 95/10) oraz definicji dochodu w sprawach przyznania pomocy społecznej na podstawie art. 8 u.p.s. (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 1004/14 i wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2014 r. sygn. akt III SA/Gd 822/14). Natomiast w kwestii decyzji Generalnego Inspektora z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], nakazującej Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej usunięcie uchybień w procesie przetwarzania danych osobowych poprzez spełnienie obowiązku informacyjnego z art. 33 ust 1 u.o.d.o. wskazać należy, że została ona wydana w odmiennym stanie faktycznym, w którym Ośrodek, udzielając stronie - na jej wniosek - wyjaśnień o procesie przetwarzania danych osobowych, nie udzielił informacji o przysługujących jej prawach w zakresie ochrony danych osobowych. W niniejszej sprawie przepis art. 33 ust. 1 u.o.d.o. nie był podstawą rozstrzygnięcia, zaś skarżący nie składał do Ośrodka wniosku o udzielenie informacji odnośnie przetwarzania jego danych osobowych, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 - 5a u.o.d.o. Realizacja obowiązków informacyjnych Ośrodka na gruncie przepisów rozdziału 4 u.o.d.o. w ogóle nie była przedmiotem oceny Generalnego Inspektora w tym postępowaniu. Końcowo zauważyć należy, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Powyższy przepis wyznacza ścisłe granice wykorzystania w postępowaniu administracyjnym nowych dowodów. Z regulacji tej wprost wynika, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów, przy czym ma być to dowód uzupełniający, pozostający w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. W postępowaniu przed sądem administracyjnym nie może być prowadzone postępowanie dowodowe w szerszym zakresie, w tym z zeznań świadków. Przy czym materiał dowodowy zebrany przez sąd administracyjny nie służy ustalaniu stanu faktycznego sprawy, lecz weryfikacji kompletności materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy oraz prawidłowości opartych na nich ustaleń organu w zakresie stanu faktycznego (A. Bińczyk, O znaczeniu akt sprawy dla wyniku sądowoadministracyjnej kontroli działalności administracji publicznej, ZNSA 2013, nr 3, s. 125 - 137). Wskazać również należy, że sąd administracyjny orzeka w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Zatem dokumenty złożone do akt postępowania sądowego, a dotyczące okoliczności zaistniałych po dacie podjęcia przez organ ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, nie mogą być objęte uzupełniającym postępowaniem dowodowym w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a., skoro nie były przedmiotem oceny organu w postępowaniu administracyjnym. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uwzględnił wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów: "Wniosek o przyznanie stypendium szkolnego na rok 2013/2014 dla syna – P. S." oraz "Wywiad środowiskowy MGOPS w [...] z dnia [...] października 2013 r.". Sąd oddalił natomiast pozostałe wnioski skarżącego w tym o: wznowienie postępowania administracyjnego, przesłuchanie świadków, przeprowadzenie rozprawy administracyjnej na podstawie przepisów k.p.a., ustalenie w oparciu o złożone dokumenty okoliczności faktycznych pozostających bez związku z przedmiotem niniejszej sprawy, a dotyczących: prawidłowości decyzji Ośrodka w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń z pomocy społecznej w kontekście oceny sytuacji dochodowej skarżącego, zastosowanej przez Ośrodek wykładni przepisów ustawy o pomocy społecznej oraz przepisów rozporządzenia w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego, ewentualnego naruszenia dóbr osobistych skarżącego oraz postanowień ugody sądowej w zakresie jej poufności, wyników kontroli przeprowadzonej w 2014 r. przez [...] Urząd Wojewódzki w Ośrodku w zakresie zgodności prowadzonych postępowań administracyjnych z przepisami u.p.s. oraz publikacji dokumentacji z tej kontroli w internecie (w tym zakresie skarżący przedkładał materiały m.in. w postaci nagrań oraz protokołów rozpraw i protokołów przesłuchań świadków z postępowań toczących się przed sądami powszechnymi, dokumentacji dotyczącej ww. kontroli w Ośrodku oraz pism Urzędu Wojewódzkiego w sprawie opublikowania tej dokumentacji w internecie). Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.