II SA/Wa 1415/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 26 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Ministra Kultury z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego postanawia -odrzucić skargę- W dniu [...] lutego 2007 r. A. M. złożył do Sądu Rejonowego Gdańsk – Południe w Gdańsku VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych skargę na decyzję Ministra Kultury z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia nauczyciela dyplomowanego. Sąd Rejonowy w Gdańsku postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r. sygn. [...] uznał się niewłaściwym i przekazał wyżej wymienioną skargę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Sąd wskazał, iż pozew (skarga) winien zostać odrzucony na podstawie art. 199 § 1 Kpc, jednakże zgodnie z treścią art. 461 § 1 Kpc w sprawach z zakresu prawa pracy odrzucenie pozwu nie może nastąpić z powodu niedopuszczalności drogi sądowej, gdy do rozpoznania sprawy właściwy jest inny organ. W tym przypadku sąd przekaże mu sprawę. Zażalenie na wyżej wskazane postanowienie Sądu Rejonowego w Gdańsku z dnia [...] marca 2007 r. zostało oddalone postanowieniem Sądu Okręgowego Sądu Pracy w Gdańsku z siedzibą w Gdyni z dnia [...] czerwca 2007 r. sygn. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2007 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Natomiast § 4 wyżej wskazanego przepisu stanowi, iż sąd nie może odrzucić skargi z powodu, o którym mowa w § 1 pkt 1, jeżeli w tej sprawie sąd powszechny uznał się niewłaściwy. Powyższe uregulowanie w sposób bezpośredni wskazuje, że w przypadku, w którym sąd powszechny uznaje się niewłaściwym do rozpoznania sprawy i przekazuje ją sądowi administracyjnemu, to ten nie może badać, czy sprawa należy do właściwości sądów administracyjnych. Nie oznacza jednak, iż sąd administracyjny jest zwolniony z obowiązku zbadania pozostałych przesłanek dopuszczalności skargi, między innymi zachowania terminu do jej wniesienia. Prowadziło by to bowiem do sytuacji, w której strona składająca skargę do sądu powszechnego zamiast do administracyjnego, byłaby w lepszej sytuacji od podmiotu, który składa skargę w sposób prawidłowy. Zgodnie z art. 53 § 1 ppsa skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie natomiast do art. 54 § 1 ppsa skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W niniejszej sprawie skarżący skierował skargę na decyzję Ministra Kultury z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] bezpośrednio do sądu powszechnego, który następnie przekazał ją do sądu administracyjnego. Ponieważ, wbrew dyspozycji powołanego wyżej przepisu art. 54 § 1 ppsa, skargę wniesiono bezpośrednio do Sądu, a nie do organu, który wydał zaskarżone orzeczenie, dla oceny zachowania terminu do jej wniesienia należy przyjąć datę przekazania jej przez Sąd do organu, za pośrednictwem którego skarga powinna być wniesiona do Sądu, to jest [...] lipca 2007 r. Z zestawienia daty doręczenia skarżącemu decyzji z dnia [...] kwietnia 2004 r. ([...] maja 2004 r.) z wyżej wskazaną datą przekazania skargi przez Sąd do organu wynika, iż została ona wniesiona z uchybieniem terminu wskazanego w art. 54 § 1 ppsa. Jednocześnie skarżący nie złożył, w trybie art. 87 § 3 ppsa, wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Na marginesie w niniejszej sprawie wskazać jeszcze należy, iż zaskarżona decyzja pozbawiona była prawidłowego pouczenia o środkach zaskarżenia i możliwości wniesienia od niej skargi do sądu administracyjnego, a zgodnie z art. 112 Kpa błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.