II SA/Wa 142/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Ewa Grochowska – Jung, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2015 r. sprawy ze skargi P.S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji – oddala skargę – Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r., wydanym na podstawie art, 138 § 1 pkt 1 kpa, Komendant Główny Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. nr [...] z dnia [...] września 2014 r., w przedmiocie zwolnienia ze służby [...] P.S., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687. z późn. zm.). W uzasadnieniu tego rozkazu organ wskazał, że dniu [...] lipca 2014 r. Dowódca Oddziału Prewencji Policji w P. wystąpił z wnioskiem o zwolnienie [...] P. S. - kursanta Oddziału Prewencji Policji w P. - ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Wniosek ten uzasadniono tym, że policjant został przyjęty do służby w Policji z dniem [...] stycznia 2013 r. i do dnia sporządzenia tego wniosku nie ukończył on szkolenia zawodowego podstawowego, pomimo trzykrotnego skierowania go na przedmiotowy kurs do Szkoły Policji w P., a w związku z tym nie uzyskał kwalifikacji zawodowych, wymaganych do realizacji podstawowych zadań Policji, nawet na najniższym stanowisku służbowym w strukturze Policji. Ponadto organ wskazał, że absencja chorobowa policjanta w całym dotychczasowym okresie służby wynosiła na moment sporządzenia wniosku 175 dni. Dowódca Oddziału Prewencji Policji w P. wskazał też, iż dalsze utrzymywanie takiego stanu, gdzie policjant z uwagi na ciągłe przedstawianie zwolnień lekarskich nie może uzyskać wymaganego przeszkolenia i samodzielnie wykonywać czynności służbowych, nie jest możliwe do pogodzenia z interesem służby. Wskazano też, że pozostawanie w służbie przez P. S. powoduje rozpowszechnienie niebezpiecznej praktyki, polegającej na uniknięciu konsekwencji związanych z nieukończeniem szkolenia zawodowego podstawowego i braku uzyskania podstawowych kwalifikacji zawodowych poprzez wielokrotne zwalnianie z kursów, z uwagi na przedstawianie zwolnień lekarskich. Po dokonaniu analizy materiałów sprawy Komendant Wojewódzki Policji w P. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia wymienionego policjanta ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Następnie, realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, Komendant Wojewódzki Policji w P., pismem z dnia 8 sierpnia 2014 r. wystąpił do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] z wnioskiem o wydanie opinii, w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji P. S. z uwagi na ważny interes służby. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...], pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. przedstawił opinię Zarządu Wojewódzkiego NSZZ, z której wynika, że brak odpowiedniego przeszkolenia nie daje podstaw do dalszej służby w Policji. Pismem z dnia 25 sierpnia 2014 r. powiadomiono stronę, zgodnie z art. 10 § 1 Kpa, o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W dniu 18 września 2014 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w P. wpłynęło pismo P. S., w którym poinformował, że przebywa na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] września 2014 r. i że ma wykonać kolejne badania diagnostyczne, które mają potwierdzić poprawę stanu jego zdrowia. Wskazał też, że choroba, którą u niego zdiagnozowano realnie zagraża jego życiu lub zdrowiu. Ponadto P. S. zaznaczył, że kilkukrotnie wnosił o przeniesienie go do Szkoły Policji w L. Odniósł się też do sytuacji podczas trwania przeszkolenia podstawowego, podczas zajęć z taktyki i techniki interwencji, kiedy jego zdaniem, został niewłaściwie potraktowany przez wykładowcę i doznał urazów. Wskazał, że wobec niego art. 41 ust. 2 pkt 5 nie ma zastosowania, a on ma wszelką motywację do walki o bycie policjantem. Nadmienił, że jego stan zdrowia rokuje na pełną poprawę i będzie mógł dokończyć szkolenie podstawowe, ma tylko nadzieję że nie w Szkole Policji w P. Biorąc pod uwagę powyższy stan faktyczny sprawy Komendant Wojewódzki Policji w P. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2014 r. zwolnił P. S. ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, z dniem 24 października 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że P.S. bezpośrednio po przyjęciu do służby, w dniu [...] stycznia 2013 r. rozpoczął szkolenie zawodowe podstawowe w Szkole Policji w P. W dniu 26 lutego 2013 r. podczas zajęć z taktyki i techniki interwencji policyjnych uległ wypadkowi, czego konsekwencją była absencja chorobowa, potwierdzona zaświadczeniami lekarskimi, za okres od [...] marca do [...] kwietnia 2013 r. Zdarzenie uznano za wypadek w związku ze służbą w Policji. Z uwagi na brak perspektyw nadrobienia zaległości programowych z zakresu poszczególnych bloków tematycznych, w dniu [...] kwietnia 2013 r. P.S. został przez Komendanta Szkoły Policji w P., zwolniony ze szkolenia zawodowego podstawowego. Policjant przebywał na zwolnieniu lekarskim do dnia [...] kwietnia 2013 r., następnie został skierowany na badania kontrolne i uzyskał zdolność do wykonywania służby, z terminem następnego badania okresowego w dniu [...] listopada 2013 r. Następnie P. S. przebywał na zwolnieniu lekarskim od dnia [...] lipca 2013 r., z krótką przerwą do dnia [...] sierpnia 2013 r. P. S. został z dniem [...] sierpnia 2013 r. włączony w stan słuchaczy szkolenia zawodowego podstawowego Szkoły Policji w P. Poddał się badaniom okresowym, po których podtrzymano, że jest zdolny do wykonywania służby, a datę kolejnego badania okresowego wyznaczono na dzień [...] grudnia 2015 r. Następnie, w dniu [...] lutego 2014 r. P. S. został zwolniony przez Komendanta Szkoły Policji w P., ze szkolenia zawodowego podstawowego, z powodu braku perspektyw nadrobienia zaległości programowych z zakresu poszczególnych bloków tematycznych, w związku z niezdolnością do wykonywania zajęć służbowych, potwierdzoną zaświadczeniami lekarskimi na okres od [...] lutego do [...] marca 2014 r. Policjant na zwolnieniu lekarskim przebywał do dnia [...] marca 2014 r. P. S. został kolejny raz włączony w stan słuchaczy szkolenia zawodowego podstawowego Szkoły Policji w P., z dniem [...] maja 2014 r. Dnia [...] maja 2014 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z prośbą o przeniesienie go do Centrum Szkolenia Policji w L., celem kontynuowania nauki. W uzasadnieniu wskazał na potrzebę sprawowania opieki nad matką, z którą mieszka oraz dogodniejszym dojazdem z tej jednostki szkoleniowej do miejsca zamieszkania. Raport został rozpatrzony odmownie. Następnie P. S. został zwolniony ze szkolenia zawodowego podstawowego w dniu [...] czerwca 2014 r., z powodu przedstawienia zaświadczenia lekarskiego bezterminowo zwalniającego go z zajęć wyczynowych, tj. biegania. Komendant Wojewódzki Policji w P. w uzasadnieniu swojego rozkazu, stwierdził ponadto, że P. S. na dzień [...] października 2014 r., tj. do dnia ostatniego zwolnienia lekarskiego posiadał staż służby w wymiarze jeden rok, 9 miesięcy i 2 dni. W ciągu tego okresu na zwolnieniach lekarskich przebywał 244 dni. Organ nadmienił, że zaświadczenia lekarskie pochodziły od lekarzy różnych specjalizacji, a policjant nie pełnił służby, lecz jedynie został do niej przyjęty. Organ podał, że długotrwała absencja chorobowa wymienionego ma negatywny wpływ na prawidłowość funkcjonowania Oddziału Prewencji Policji w P., poprzez dezorganizowanie pracy w Jednostce. Z powodu licznych nieobecności na szkoleniu zawodowym podstawowym policjant nie zdobył wymaganych kwalifikacji, do realizacji podstawowych zadań w Policji, nawet na najniższym stanowisku służbowym, natomiast przebywając na zwolnieniu lekarskim w pełni korzysta z przysługujących mu praw. Organ uznał, że ponieważ policjant nie ukończył szkolenia podstawowego, to tym samym nie uzyskał kwalifikacji zawodowych koniecznych do dalszego pełnienia służby, a jego dalsze pozostawanie w służbie uznał za bezcelowe. Organ wskazał też, że na podstawie art. 108 § 1 Kpa wskazanej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, z uwagi na ważny interes społeczny, tożsamy z interesem służby. P. S. złożył od wskazanego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. odwołanie. W uzasadnieniu stwierdził, że obecnie przebywa na zwolnieniu lekarskim. Zwolnienie to wystawił mu lekarz medycyny pracy w poradni "specjalistycznej" po przedłożonym wypisie szpitalnym, gdzie przebywał na oddziale [...] z uwagi na dolegliwości [...]. Opisał też, że w trakcie pobytu w Szkole na zajęciach z taktyki i techniki interwencyjnej zasłabł podczas zajęć, nie chciał iść do lekarza, jednak dolegliwości bólowe w klatce piersiowej spowodowały, że skorzystał z porady lekarza, który skierował go natychmiast na Oddział Szpitalny Neurologiczny w P. Odmówił jednak leczenia szpitalnego, chcąc ukończyć szkolenie. Stwierdził, że podleczy się w miejscu zamieszkania. Podkreślił też, że atmosfera po jego powrocie na szkolenie była bardzo zła, był traktowany zupełnie inaczej niż reszta kursantów. Wskazał, że w trakcie szkolenia kilkakrotnie zasłabł, chciał uczestniczyć w zajęciach lecz nie mógł ze względu na stan zdrowia. Wskazał, że w trakcie szkolenia chodził do lekarza kardiologa, który jednoznacznie stwierdził, że wysiłek fizyczny może przyczynić się do zawału serca lub udaru. Obecnie oczekuje na wizytę i diagnozę u chirurga z podejrzeniem choroby nowotworowej. Wniósł o uchylenie rozkazu personalnego w całości oraz skierowanie go na komisję lekarską, która potwierdzi, iż jest poważnie chory. Do odwołania strona załączyła kopie dokumentacji medycznej. Komendant Główny Policji rozpoznając sprawę wskazaną na wstępie decyzją stwierdził, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, który to przepis legł u podstaw zwolnienia policjanta, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Organ odniósł się do pojęcia "ważnego interesu służby" i wskazał, że ustalenie treści pojęcia "ważnego interesu służby" ustawodawca pozostawił organowi Policji stosującemu prawo, który przeprowadza w tym zakresie wykładnię przepisów prawnych i w każdym indywidualnym przypadku konkretyzuje je, wskazując okoliczności faktyczne uzasadniające taką ocenę. Wskazał też, że użycie w powołanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 Kpa). Organ wskazał przy tym, że przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których, utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. We wszystkich zatem wypadkach ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby, musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku. W przedmiotowej sprawie organ wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w P., działając w granicach uznania administracyjnego, przed podjęciem rozstrzygnięcia i podjęciem decyzji, w jakim zakresie uczyni użytek ze swych uprawnień, wyjaśnił wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji (art. 7, art. 10 § 1 oraz art. 77 Kpa) rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć do niej zastosowanie. Organ podkreślił, że rolą organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. W rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadza się do się do wyjaśnienia i oceny czy w obecnym stanie faktycznym pozostawienie P. S. w służbie narusza jej ważny interes. Organ wskazał, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 7 Kpa chroniąc słuszny interes obywateli (policjantów) wymagają również uwzględnienia interesu społecznego (interesu służby), który wynika ze szczególnego charakteru Policji, jako formacji powołanej do ochrony bezpieczeństwa obywateli oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Komendant Główny Policji wskazał, że sprawne funkcjonowanie tej formacji opiera się na właściwej realizacji zadań przez poszczególne jednostki organizacyjne Policji. W ocenie organu II instancji niezaprzeczalnym pozostaje, że sytuacja P. S. wpływa negatywnie na organizację służby w jednostce. W kontekście zagrożenia zjawiskami przestępczymi szczególne znaczenie posiada bowiem funkcjonowanie pionu służby prewencyjnej - do czego przyczynia się każdy policjant. P.S. mimo ponad półtorarocznego stażu służby nie ukończył szkolenia podstawowego, co pozwoliłoby mu posiąść umiejętności i wiedzę niezbędną do realizacji zadań służbowych wynikających z karty opisu stanowiska pracy. Organ wskazał też, że Komendant Wojewódzki Policji w P. trzykrotnie kierował P.S. na szkolenie zawodowe podstawowe (w dniach: [...] stycznia 2013 r., [...] sierpnia 2013 r. i [...] maja 2014 r.), jednakże policjant ostatecznie szkolenia tego nie ukończył, przy czym uzasadnieniem zwolnienia ze szkolenia przez Komendanta Szkoły Policji w P. była niezdolność do wykonywania zajęć służbowych potwierdzona zaświadczeniami lekarskimi oraz brak perspektyw nadrobienia zaległości programowych, z zakresu poszczególnych bloków tematycznych, przy jednoczesnej konieczności opanowania bieżącej wiedzy i umiejętności (rozkazy Komendanta Szkoły Policji w P. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. i nr [...] z dnia [...] lutego 2014r.) oraz przedłożenie zaświadczenia bezterminowo zwalniającego z zajęć wyczynowych, tj. biegania, w związku z czym wymieniony nie uczestniczył w zajęciach z taktyki i technik interwencji, co uniemożliwiało ukończenie szkolenia zawodowego podstawowego (rozkaz Komendanta Szkoły Policji w P. nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r.). W przywołanym rozkazie nr [...], jako termin stawienia się policjanta w jednostce macierzystej wskazano dzień [...] czerwca 2014 r. Od tego dnia, aż do dnia zwolnienia ze służby, policjant przedkładał zaświadczenia lekarskie o niezdolności do służby. Organ podał, że ta sytuacja rzutuje więc ujemnie na ważny interes służby jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli, poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki. Brak przeszkolenia zawodowego oraz absencja wynikająca ze stanu zdrowia powodują, że żądania, które powinny być przydzielone P. S., z konieczności obciążają innych policjantów. Może to rodzić napięcia i konflikty, a ponadto skutkuje obniżeniem poziomu motywacji i zaangażowania w realizację zadań pozostałych funkcjonariuszy. Organ II instancji wskazał też, że podziela argumentację Komendanta Wojewódzkiego Policji w P., iż P. S. nawet przebywając na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, korzysta z przysługujących mu praw: prawa do uposażenia, prawa do urlopu oraz innych świadczeń pieniężnych z budżetu Państwa. P. S. natomiast nie ukończywszy przeszkolenia podstawowego i nie realizując nałożonych na niego obowiązków w pełni korzysta z przysługujących mu praw. Organ zwrócił też uwagę na stanowisko związków zawodowych odnośnie prowadzonego postępowania. Organ podkreślił, że przytoczone argumenty wypełniają nie tylko pojęcie ważnego interesu służby, ale szerzej ważnego interesu społecznego. Niewątpliwie bowiem w ważnym interesie służby leży, aby nie pozostawał w stosunku służbowym policjant, który nie posiada jakichkolwiek kwalifikacji zawodowych (w związku z czym, stosownie do art. 34 ust. 1 i 3 ustawy o Policji, nie może być mianowany na stanowisko służbowe, a także nie może wypełniać podstawowych czynności policjanta), a dodatkowo przebywa na zwolnieniu lekarskim, a zatem niemożliwym do określenia pozostaje termin ewentualnego nabycia przez niego jakichkolwiek kwalifikacji zawodowych. Organ stwierdził też, że w przedmiotowej sprawie niezaprzeczalnym jest, że Komendant Wojewódzki Policji w P. udzielał P.S. informacji na temat stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz zagwarantował mu czynny udział w postępowaniu, o czym świadczą zgromadzone materiały. Organ podzielił też stanowisko organu I instancji co do nadania rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ podkreślił, że organ I instancji, nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania, której nie może wypełniać w przypadku gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić. Odpowiadając zaś na zarzuty P. S., zawarte w odwołaniu organ wskazał, że nie mogą one doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia innego niż niniejsze. Na prawidłowość zapadłego rozstrzygnięcia nie ma bowiem wpływu ani charakter relacji P. S. z poszczególnymi wykładowcami, ani też stan jego zdrowia i etapy terapii. Nie jest rolą organów administracji właściwych do rozpatrywania niniejszej sprawy badanie okoliczności w jakich uzyskiwał on zwolnienia lekarskie. Organ na marginesie jedynie przypomniał, że w dniu [...] czerwca 2014 r. P. S. odbył rozmowę diagnostyczną z psychologiem w Szkole Policji w P. Komendant Główny Policji wskazał też, że nie przeczy, że przebywanie P. S. na zwolnieniu lekarskim w okresie od [...] marca 2013 r. do [...] kwietnia 2013 r., które stało się przyczyną zwolnienia z przeszkolenia podstawowego w dniu [...] kwietnia 2013 r. (a zatem po raz pierwszy) może mieć związek z urazem jakiego doznał w dniu [...] lutego 2013 r. r., podczas odbywania zajęć z techniki i taktyk interwencji w Szkole Policji w P. Zaznaczył jednak, że nikt nie kwestionuje dolegliwości chorobowych strony i nie zarzuca jej symulowania. Jednakże fakt ten nie może skutkować dalszym bezterminowym pozostawaniem w służbie policjanta nieposiadającego żadnych kwalifikacji zawodowych i niewykonującego jakichkolwiek czynności służbowych w dłuższych odcinkach czasowych z powodu stanu zdrowia. Organ wskazał, że zaświadczenia lekarskie o niezdolności do pracy w późniejszym okresie były wystawiane przez lekarzy różnych specjalizacji (specjalista chorób wewnętrznych, specjalista medycyny rodzinnej, otolaryngolog, chirurg, internista), natomiast zaświadczenie lekarskie bezterminowo zwalniające P. S. (będące powodem zwolnienia ze szkolenia zawodowego w dniu [...] czerwca 2014 r.), jako przyczynę wskazuje [...]. Nie wydaje się również, aby odmowne rozpatrzenie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. raportu o zmianę jednostki szkoleniowej mogło wpłynąć na stan faktyczny niniejszej sprawy, skoro każdorazowo przyczyną zwolnienia P. S. ze szkolenia były okoliczności związane ze stanem jego zdrowia. Organ podkreślił, że przyczyną zwolnienia P.S. ze służby w Policji nie był bezpośrednio stan zdrowia wymienionego, lecz fakt, że w ważnym interesie służby leży, aby nie pełnił jej policjant, który mimo trzykrotnej możliwości nie ukończył przez ponad półtora roku służby przeszkolenia zawodowego podstawowego, a ponadto ma wysoką absencję w służbie z powodu choroby. Rozkaz ten stał się przedmiotem skargi P. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił organowi: 1. niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych w ramach prowadzonych postępowań administracyjnych, w gorszego traktowania (celowego uszkadzania ciała, poniżania i wyszydzania) na zajęciach z Taktyki i Techniki Interwencji a także brak należytego wyjaśnienia w tym zakresie okoliczności faktycznych, 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, przez jego błędną wykładnię i zastosowanie tego przepisu z przekroczeniem granic swobodnego uznania, bowiem organ administracji II stopnia a przed nim organ administracji I stopnia, nie wskazały należycie na czym polega "ważny interes służby" i w jakim stopniu pozostawanie w służbie skarżącego naruszyłoby "ważny interes służby", a w szczególności nie wykazały, na jakich wiarygodnych źródłach dowodowych bazowały, przyjmując, że brak przeszkolenia zawodowego oraz absencja wynikająca ze stanu zdrowia, że zadania, które powinny być przydzielone posterunkowemu z konieczności obciążają innych policjantów, a także że może to rodzić napięcia i konflikty. Ponadto według organu skutkuje to obniżeniem poziomu motywacji i zaangażowania w realizację zadań pozostałych funkcjonariuszy, 3. wydanie go z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 kpa, polegającym na jego dowolnym uzasadnieniu, pominięciu słusznego interesu skarżącego, a w konsekwencji wydanie orzeczenia w oparciu o fragmentaryczny materiał dowodowy, oceniony jednostronnie, selektywnie i nieobiektywnie, jak również niewłaściwe zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez uznanie, że zwolnienie skarżącego ze służby w Policji jest uzasadnione z uwagi na ważny interes służby, podczas gdy w jego ocenie przesłanka ta nie wystąpiła, 4. błędne uzasadnienie zaskarżonego rozkazu, albowiem organ administracji II stopnia tj. Komendant Główny Policji nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. W szczególności organ nie wyjaśnił, czy faktycznie dochodziło do gorszego traktowania [...] P. S. na zajęciach z Taktyki i Techniki Interwencji i czy miało to zasadniczy wpływ na zdrowie odwołującego. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. i rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] września 2014 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący przypomniał stan sprawy i zarzucił, że organy administracyjnie błędnie oceniły zgromadzony materiał dowodowy w sprawie, a co najważniejsze nie uzupełniły postępowania wyjaśniającego o odtworzenie nagrań przeprowadzonych zajęć z Taktyki i Techniki Interwencji z udziałem skarżącego, który na tych ćwiczeniach był poniżany, szykanowany i celowo brutalnie traktowany przez prowadzącego szkolenie. Obrażenia ciała jakie odniósł odwołujący na tych szkoleniach były bezpośrednią przyczyną jego zwolnień lekarskich, co miało decydujący i zasadniczy wpływ na liczbę zwolnień lekarskich przedłożonych przez niego. Wniósł o zwrócenie się do Szkoły Policji w P. o nadesłanie nagrań z wszystkich zajęć z Taktyki i Technik Interwencji, na których uczestniczył i odtworzenie tych nagrań na rozprawie. Wskazał też, że za pozostawieniem policjanta w służbie pomimo nie ukończenia przez niego szkolenia, przemawiają, posiadane przez niego kwalifikacje, doświadczenie zawodowe wymienionego, wynikające z realizowanych zadań i obowiązków służbowych. Zarzucił też, że organy nie uznały jego szczególnych kwalifikacji: ukończył specjalistyczne szkolenia w zakresie ochrony informacji niejawnych w systemach teleinformatycznych, przeprowadzone przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, uzyskał poświadczenie bezpieczeństwa upoważniające go do dostępu do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą poufne/zastrzeżone i ukończył szkolenia uzupełniające w zakresie ochrony informacji niejawnych, przeprowadzone przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Ponadto, skarżący przedłożył zaświadczenie, wystawione przez Naczelnika Szkoły Policji w P. z dnia [...] lutego 2014r., z którego wynika, że oprócz uczestnictwa w szkoleniu wypracował co najmniej 50 nadgodzin. Zarzucił, że Komendant Główny Policji nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, w szczególności nie wyjaśnił, czy faktycznie dochodziło do gorszego traktowania go na zajęciach z Taktyki i Techniki Interwencji i czy miało to zasadniczy wpływ na jego zdrowie. W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie organy Policji nie dokonały prawidłowej konkretyzacji przesłanki "ważnego interesu służby" do indywidualnej sprawy skarżącego. Wskazał, że inni posterunkowi, którzy nie mogą ukończyć szkolenia nie są zwalniani ze służby. Zarzucił, że organ I instancji na niekorzyść skarżącego zaliczył korzystanie przez niego z ustawowo gwarantowanych mu praw, co również uszło uwadze organowi II instancji. W ocenie skarżącego organy administracji publicznej wykroczyły poza dopuszczalny prawem zakres kompetencji i naruszyły przyznane im przez ustawodawcę granice swobody oceny co do wyboru skutku prawnego. Wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 2. ustawy o Policji Policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, m.in. gdy wymaga tego ważny interes służby. Zdaniem P.S. nie sposób się zgodzić, że ustalony przez organy administracyjnie stan faktyczny mieści się w kategorii ważnego interesu służbowego, o jakim mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a w konsekwencji, że zwolnienie skarżącego ze służby na powołanej podstawie było w pełni prawidłowe. Odnosząc się do pojęcia "ważnego interesu służby" skarżący wskazał, że określenia tego w przepisach prawa nie zdefiniowano, zaś w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż zagrożenie ważnego interesu służby wystąpi, gdy w sprawie istnieją szczególne okoliczności pozamerytoryczne, które powodują, że dalsza służba policjanta jest dla Policji niecelowa, a nawet szkodliwa, ale nie jest jednocześnie możliwe zwolnienie go z innych przyczyn (por. wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1591/06). P. S. wskazał, iż art. 41 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy o Policji posługuje się zwrotem "można zwolnić" co oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu, które nakłada na organ obowiązek uwzględnienia zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 31 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1738/07). P. S. wskazał, że w swoim odwołaniu podawał, że był "gnębiony", fizycznie i psychicznie w Szkole Policji w P. na zajęciach z Taktyki i Techniki Interwencji przez Komisarza S., na którego wcześniej napisał raport. Skarżący zarzucił, że organy nie wzięły tego pod uwagę. Podał, że atmosfera na szkoleniu była nerwowa, ciągle wypominano mu, że jest do "odstrzału", traktowano go zdecydowanie gorzej aniżeli innych kursantów, specjalnie i celowo go poniżano, był żywym workiem treningowym. Organ II instancji niesłusznie twierdzi, że atmosfera na szkoleniu nie miała znaczenia. P. S. wskazał, że zostały mu tylko trzy tygodnie zajęć aby ukończyć szkolenie w P., dlatego też przy trzecim podejściu do szkolenia miał należeć do Kompani III pod dowództwem Komisarza K. Zaś w dniu przybycia na szkolenie został przeniesiony, z niewyjaśnionych przyczyn, do Kampanii [...] do wykładowcy, który wyraźnie był negatywnie nastawiony do odwołującego. Organy nie wyjaśniły tych argumentów, nie zebrały w sposób wyczerpujący materiałów dowodowych w tym: nagrań z prowadzonych zajęć Taktyki i Techniki Interwencji. Komendant Główny Policji nie odniósł się do faktu, że zdarzenie z dnia [...] lutego 2013r., do którego doszło podczas w/w zajęć, zostało uznane w związku ze służbą i spowodowało uszczerbek na jego zdrowiu. Było to pierwsze zdarzenie, które rozpoczęło złe traktowanie odwołującego na tych zajęciach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponowił argumenty zawarte w zaskarżonym rozkazie personalnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego aktu administracyjnego z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego skarżącego. Wskazać należy, że postępowanie dowodowego przez sąd administracyjny ma charakter ograniczony. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Nie jest zatem dopuszczalne prowadzenie przed sądem administracyjnym dowodu z nagrań zajęć, o co zwrócił się skarżący. Natomiast prowadzenie dowodu z dokumentów jest możliwe w sytuacji, gdy dowód taki jest niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Zarzuty zgłaszane w skardze nie są podstawą do przyjęcia, że takie wątpliwości w sprawie istnieją i mogłyby zostać wyjaśnione poprzez przeprowadzenie zawnioskowanych dowodów. Przechodząc do rozpoznania sprawy wskazać należy, że zgodnie z brzmieniem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Przepis ten stanowi materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Decyzja taka ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie decyzja w tym przedmiocie pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 Kpa, powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam bowiem wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Przywołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Choć prawodawca w ustawie o Policji nie określił, co należy rozumieć przez pojęcie "ważny interes służby", to jednak nie powinno budzić wątpliwości, że chodzi tu o dobro interesu służby, rozumianego jako interes społeczny. Z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych, jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę zwrotu niedookreślonego "ważny interes służby" jest w pełni uzasadnione. W ocenie nauki prawa, "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie – może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280). Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 kwietnia 1994 r. o sygn. akt II SA 426/99 (publ. LEX nr 47389) wyraził pogląd, że stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. W rozpoznawanej sprawie przesłanka zwolnienia P. S. ze służby w Policji, z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana. Wskazać należy, że P.S. był przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. trzykrotnie kierowany na szkolenie zawodowe podstawowe (w dniach: [...] stycznia 2013r., [...] sierpnia 2013 r. i [...] maja 2014 r.), jednakże policjant ostatecznie szkolenia tego nie ukończył, przy czym uzasadnieniem zwolnienia ze szkolenia przez Komendanta Szkoły Policji w P. była niezdolność do wykonywania zajęć służbowych potwierdzona zaświadczeniami lekarskimi oraz brak perspektyw nadrobienia zaległości programowych, z zakresu poszczególnych bloków tematycznych, przy jednoczesnej konieczności opanowania bieżącej wiedzy i umiejętności (rozkazy Komendanta Szkoły Policji w P. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. i nr [...] z dnia [...] lutego 2014r.) oraz przedłożenie zaświadczenia bezterminowo zwalniającego z zajęć wyczynowych, tj. biegania, w związku z czym skarżący nie uczestniczył w zajęciach z taktyki i technik interwencji, co uniemożliwiało ukończenie szkolenia zawodowego podstawowego (rozkaz Komendanta Szkoły Policji w P. nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r.). Wskazać należy, że w rozkazie nr [...], jako termin stawienia się policjanta w jednostce macierzystej wskazano dzień [...] czerwca 2014 r. Od tego dnia, aż do dnia zwolnienia ze służby, policjant przedkładał zaświadczenia lekarskie o niezdolności do służby. Niewątpliwie zgodzić się należy z organem, że taka sytuacja rzutuje ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki. Ponadto brak przeszkolenia zawodowego oraz absencja wynikająca ze stanu zdrowia powodują, że żądania, które powinny być przydzielone P.S., z konieczności obciążają innych policjantów. Z pewnością może to rodzić napięcia i konflikty, a ponadto skutkuje obniżeniem poziomu motywacji i zaangażowania w realizację zadań pozostałych funkcjonariuszy. Podkreślić należy, że z powodu licznych nieobecności na szkoleniu zawodowym podstawowym policjant nie zdobył wymaganych, do realizacji podstawowych zadań w Policji, nawet na najniższym stanowisku służbowym, natomiast przebywając na zwolnieniu lekarskim w pełni korzysta z przysługujących mu praw. Ponieważ policjant nie ukończył szkolenia podstawowego, to tym samym nie uzyskał kwalifikacji zawodowych koniecznych do dalszego pełnienia służby, a jego dalsze pozostawanie w służbie uznał za bezcelowe. Ponadto faktem jest, na co zwróciły również uwagę organy, że P. S. nawet przebywając na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, korzystał z przysługujących mu praw: prawa do uposażenia, prawa do urlopu oraz innych świadczeń pieniężnych z budżetu Państwa. Zwrócić też należy uwagę na stanowisko związków zawodowych, odnośnie prowadzonego postępowania. Tak więc zgodzić się należy z organem, że przytoczone argumenty wypełniają nie tylko pojęcie ważnego interesu służby, ale szerzej ważnego interesu społecznego. Niewątpliwie bowiem w ważnym interesie służby leży, aby nie pozostawał w stosunku służbowym policjant, który nie posiada jakichkolwiek kwalifikacji zawodowych (w związku z czym, stosownie do art. 34 ust. 1 i 3 ustawy o Policji, nie mógł być mianowany na stanowisko służbowe, a także nie mógł wypełniać podstawowych czynności policjanta), a dodatkowo przebywając na zwolnieniu lekarskim, niemożliwym było określenie terminu ewentualnego nabycia przez niego jakichkolwiek kwalifikacji zawodowych. Podkreślić należy, że skarżący na dzień [...] października 2014 r., tj. do dnia ostatniego zwolnienia lekarskiego posiadał staż służby w wymiarze jeden rok, 9 miesięcy i 2 dni. W ciągu tego okresu na zwolnieniach lekarskich przebywał łącznie 244 dni, a zaświadczenia lekarskie pochodziły od lekarzy różnych specjalizacji. Jakkolwiek korzystanie ze zwolnień lekarskich w okresie choroby samo w sobie nie musi jeszcze przemawiać za koniecznością rozwiązania stosunku służbowego z funkcjonariuszem ze względu na ważny interes służby, to jednak w sytuacji, gdy długotrwałe absencje chorobowe przerywane są jedynie krótkimi okresami formalnej obecności funkcjonariusza w służbie, nie sposób nie dostrzec, że tego rodzaju postawa policjanta świadczy o świadomym obchodzeniu art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, który pozwala go zwolnić w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Takie zachowanie skarżącego, przy jednoczesnym ciągłym przebywaniu na zwolnieniach lekarskich, świadczy o braku zainteresowania dalszym pełnieniem służby. Tego rodzaju postawa funkcjonariusza Policji nie może zostać niezauważona w aspekcie interesu służby, który mierzony interesem społecznym, jako ważny, winien determinować podejmowaną decyzję zwolnieniową, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Funkcjonariusz Policji, który nie podejmuje służby i nie wykonuje żadnych obowiązków służbowych z uwagi na przebywanie na zwolnieniach lekarskich, przerywanych tylko krótkimi okresami obecności w służbie, nie może skutecznie powoływać się na swój interes. Jego postępowanie wpływa bowiem negatywnie na organizację służby i jej dobro oceniane przez pryzmat zadań Policji. Nie bez znaczenia są tu względy wynikające z konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki (ciągłe przebywanie na zwolnieniach lekarskich, przerywanych jedynie krótkotrwałymi okresami pełnienia służby, z pewnością dezorganizuje służbę), jak i najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów, co niewątpliwie odpowiada intencjom prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby (interesu społecznego), i nie można tego rodzaju ocen postrzegać w kategoriach łamania zasad procedury administracyjnej. Zgodzić się też należy z organem, że na prawidłowość zapadłego rozstrzygnięcia nie ma wpływu ani charakter relacji P. S. z poszczególnymi wykładowcami, ani też stan jego zdrowia i etapy terapii. Faktem jest, że przebywanie P.S. na zwolnieniu lekarskim w okresie od [...] marca 2013 r. do [...] kwietnia 2013 r., które stało się przyczyną zwolnienia z przeszkolenia podstawowego w dniu [...] kwietnia 2013 r. (a zatem po raz pierwszy) może mieć związek z urazem jakiego doznał w dniu [...] lutego 2013 r. r., podczas odbywania zajęć z techniki i taktyk interwencji w Szkole Policji w P. i tego organ nie kwestionował. Jednakże fakt ten nie może skutkować dalszym bezterminowym pozostawaniem w służbie policjanta nieposiadającego żadnych kwalifikacji zawodowych i niewykonującego jakichkolwiek czynności służbowych w dłuższych odcinkach czasowych z powodu stanu zdrowia. Nie wydaje się również, aby odmowne rozpatrzenie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. raportu o zmianę jednostki szkoleniowej mogło wpłynąć na stan faktyczny niniejszej sprawy, skoro każdorazowo przyczyną zwolnienia P. S. ze szkolenia były okoliczności związane ze stanem jego zdrowia. W przypadku ciągłych zwolnień lekarskich, to interes służby winien górować nad indywidualnym interesem funkcjonariusza (art. 7 Kpa), gdyż znaczenie tego rodzaju zachowań, zwłaszcza w odbiorze społecznym – co do zasady – negatywnym, wpływa niekorzystnie na wizerunek organów państwa, co tym bardziej uzasadnia nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Oceniając, czy w rozpoznawanej sprawie organ Policji zachował warunki do wydania decyzji uznaniowej, należy stwierdzić, że słuszny interes P. S. (art. 7 Kpa) nie stoi w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, zaś argumentacja funkcjonariusza, kwestionująca przedmiotowy rozkaz, nie góruje nad interesem służby (interesem społecznym). Organ Policji mógł zatem zwolnić skarżącego ze służby. Zaskarżona decyzja odpowiada kryteriom uznania administracyjnego. Motywy rozstrzygnięcia zostały w pełni wyjaśnione, decyzja nie nosi zatem znamion dowolności, zaś przytoczona w uzasadnieniu argumentacja jest wyczerpująca. W przedstawionym stanie rzeczy, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle prawa materialnego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.