II SA/Wa 1420/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 9 września 2013 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej dla Studentów Uniwersytetu [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium dla najlepszych studentów postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. M. S. wniósł w niniejszej sprawie o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że studiuje i nie pracuje, pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z rodzicami i dorosłym bratem, na ich utrzymaniu. Podniósł, że ojciec posiada I grupę inwalidzką, z uwagi na problemy z [...], brat choruje na nieuleczalną chorobę, natomiast on sam leczy się przewlekle. Wyjaśnił, że wymaga to stałego przyjmowania leków, rehabilitacji, a także kosztownego leczenia. Oświadczył, że rodzice posiadają dom jednorodzinny o powierzchni 140 m2, samochód osobowy marki [...] (zakupiony z uzyskanego dofinansowania ze środków PFRON) oraz 30.000 zł oszczędności, a brat 3 ha ziemi w [...]. Podał, że na dochód rodziny składa się wynagrodzenie rodziców za pracę – matki w wysokości 3.000 zł, ojca wraz z rentą, w wysokości 3.300 zł oraz renta socjalna brata, w kwocie 650 zł – łącznie 6.950 zł brutto. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), generalną zasadą postępowania sądowego jest ponoszenie przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w sprawie. Dlatego też pomoc państwa wyrażona w przepisach o prawie pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym skierowana jest do osób, które albo mają bardzo niskie dochody, albo ich w ogóle nie posiadają, tj. do osób, które z uwagi na bardzo ciężką sytuację materialną, często nie mają zaspokojonych nawet podstawowych potrzeb życiowych. Udzielenie stronie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa, z tego względu Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiedzialny za zasadność i legalność ich wydatkowania, ma obowiązek zbadania, czy strona wnioskująca o przyznanie prawa pomocy, rzeczywiście spełnia przesłanki do przyznania jej tego prawa. Stosownie do art. 245 § 1 i 3 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko zwolnienie od kosztów sądowych. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ze złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy, wynika, że łączny dochód czteroosobowego gospodarstwa domowego skarżącego wynosi prawie 7.000 zł miesięcznie. Członkowie rodziny (poza skarżącym) posiadają stałe dochody, a także oszczędności w wysokości 30.000 zł. Powyższe okoliczności pozwalają na stwierdzenie, że wnioskodawca oraz jego rodzina nie pozostają w niedostatku. Jednocześnie do niezbędnych kosztów utrzymania należało zaliczyć opłaty związane z domem oraz wyżywienie, a także wydatki związane z leczeniem członków rodziny. Natomiast na obecnym etapie postępowania wnioskodawca powinien uiścić wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł. Jak już wcześniej wskazano koszty strony, związane z jej udziałem w sprawie, mogą zostać pokryte z budżetu państwa jedynie w przypadku, gdy jej dochody (ewentualnie rodziny, na utrzymaniu której pozostaje) oraz stan majątkowy są istotnie niższe od przeciętnych i często nie wystarczają nawet na zaspokojenie podstawowych potrzeb (opłacenie kosztów utrzymania mieszkania oraz wyżywienie). W związku z powyższym trzeba uznać, iż w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dlatego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2, art. 254 § 1, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.