II SA/Wa 1422/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr.), Jacek Fronczyk, Protokolant Bartosz Piwoński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi I. J. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia i mianowania na stanowisko służbowe funkcjonariusza Państwowej Straży Pożarnej oddala skargę Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2007 r., na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 1, oraz art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 96, poz. 667 ze zm.), strażaka w służbie stałej – I. J. – przeniósł i mianował od dnia 23 marca 2007 r. na stanowisko starszego specjalisty w Komendzie Głównej Państwowej Straży Pożarnej, na podstawie art. 89 ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, oraz § 2, 3, 5 i 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 września 2006 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 167, poz. 1189) – strażakowi od dnia 23 marca 2007 r., zachował prawo do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym, tj. [...], łącznie [...] zł, na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), nadał rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes służby. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 25 października 2006 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie nadania statutu Komendzie Głównej Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 198, poz. 1455) z dniem 15 listopada 2006 r. zmieniony został statut Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej. Z dniem 20 lutego 2007 r. wszedł w życie regulamin organizacyjny Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej z dnia 5 lutego 2007 r., wydany na podstawie § 6 ust. 1 wyżej wymienionego statutu Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej. Powyższe akty prawne zmieniły strukturę organizacyjną Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej. Stanowisko służbowe zajmowane przez Panią I. J. zostało zlikwidowane i nie ma także możliwości przeniesienia strażaka na stanowisko równorzędne, zachodzą więc przesłanki zastosowania art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Zgodnie z art. 89 ust. 2 ustawy, Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej uprawniony jest w szczególnie uzasadnionych przypadkach do zachowania strażakowi, przeniesionemu na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego, prawa do zaszeregowania należnego na uprzednio zajmowanym stanowisku, z którego to uprawnienia skorzystał. Pani I. J. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym oceniła działanie organu jako niesprawiedliwe. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania Pani I. J. od decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] marca 2007 r., postanowił: – uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu mianowania na stanowisko starszego specjalisty, – orzec, że z uwagi na nadanie powyższej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności mianowanie nastąpiło z dniem 29 marca 2007 r., tj. w terminie wynikającym z doręczenia stronie decyzji administracyjnej organu pierwszej instancji, – w pozostałej części utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu organu I instancji, z tym, że wskazał, iż zaskarżona decyzja wymaga reformacji i dlatego uchylił decyzję w części dotyczącej terminu mianowania na stanowisko starszego technika i z uwagi na nadanie powyższej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności mianowanie nastąpiło z dniem 29 marca 2007 r., tj. w terminie wynikającym z doręczenia stronie decyzji administracyjnej organu I instancji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca wniosła o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 7, 10 § 1 i art. 77 kpa, poprzez brak wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, wobec możliwości przeniesienia jej na stanowisko równorzędne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 88, poz. 400 ze zm.) stosunek służbowy strażaka powstaje z dniem mianowania na stanowisko służbowe, a w przypadku stanowisk, dla których przepisy ustawy przewidują powołanie – z dniem powołania na stanowisko. Z kolei – na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy – do mianowania strażaka na stanowisko służbowe, przenoszenia na inne, powierzania pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, zawieszania w czynnościach służbowych albo zwalniania ze służby, właściwym jest w stosunku do strażaka pełniącego służbę w komendzie wojewódzkiej PSP, tenże komendant wojewódzki. Z treści powyższego przepisu wynika zatem, że jest to przepis o charakterze kompetencyjnym, ponieważ określono w nim wyłącznie organ uprawniony do podejmowania decyzji w sprawach tam wymienionych. Nie wskazano natomiast w nim kryteriów i merytorycznych przesłanek, uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach. Podstawę materialnoprawną przeniesienia na niższe stanowisko służbowe reguluje art. 38 ustawy, przy czym przesłankami obligatoryjnymi, stosownie do brzmienia ustępu 1, są: 1. wymierzenie kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, 2. zawiniona utrata uprawnień koniecznych do wykonywania czynności na zajmowanym stanowisku. Z kolei przesłanki fakultatywne zostały wymienione w ustępie 2 powyższego przepisu i są to: 1. orzeczenie całkowitej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku przez komisję lekarską, jeżeli nie ma możliwości przeniesienia strażaka na stanowisko równorzędne, 2. nieprzydatność na zajmowanym stanowisku, stwierdzona w opinii służbowej, 3. niewywiązywanie się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, 4. likwidacja zajmowanego stanowiska, jeżeli nie ma możliwości przeniesienia strażaka na równorzędne stanowisko. Ponadto strażaka można również przenieść na niższe stanowisko służbowe na jego prośbę (art. 38 ust. 3), a jeżeli nie wyrazi zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe z przyczyn wymienionych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. Stosując zasadę wykładni logicznej, systemowej i celowościowej przepisu art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy należy dojść do wniosku, że Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, jest uprawniony do przeniesienia podległego mu strażaka na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego dotychczas stanowiska służbowego i jest to decyzja uznaniowa. W sprawie niniejszej spełnione zostały przesłanki przeniesienia strażaka na niższe stanowisko zgodnie z ww. przepisem. Likwidacja stanowiska [...] wynika wprost z załącznika Nr 2 Zarządzenia Nr 8 Komendanta Głównego PSP z dnia 5 lutego 2007 r. w sprawie nadania regulaminu organizacyjnego Komendzie Głównej Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 167, poz. 1189), stanowisko dotychczas zajmowane przez skarżącą – [...] – jest zaszeregowane do [...] grupy uposażenia zasadniczego. Stanowisko równorzędne występujące w Komendzie Głównej PSP to stanowisko kierownika sekcji oraz dyżurnego operacyjnego kraju, również zaszeregowane do tej samej grupy. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 lipca 2006 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej, maksymalnych stopni przypisanych do poszczególnych stanowisk oraz dodatkowych wymagań kwalifikacyjnych, jakim powinni odpowiadać strażacy na określonych stanowiskach służbowych (Dz. U. Nr 142, poz. 1022), stanowiska kierownika sekcji i dyżurnego operacyjnego kraju wymagają posiadania dodatkowych wymagań kwalifikacyjnych, tj. posiadania tytułu magistra lub równorzędnego. W sprawie niniejszej bezsporne jest, że skarżąca nie posiada tytułu magistra i wobec tego nie może być mianowana na te stanowiska. Jak już wskazano wyżej w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z decyzją uznaniową. Granice tego uznania określa przepis art. 7 kpa, który stanowi o obowiązku uwzględnienia interesu społecznego (w tej konkretnej sytuacji interes służby w PSP) i słusznego interesu obywatela (w rozpoznawanej sprawie – strażaka). Decyzje wydawane w granicach tzw. uznania administracyjnego, nie są jednak wyłączone spod obowiązku ich uzasadnienia na zasadach ogólnych, określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Organ administracji, działając w granicach uznania administracyjnego, zanim podejmie rozstrzygnięcie i zadecyduje w jakim zakresie uczyni użytek ze swoich uprawnień, winien jest w sposób wnikliwy i wszechstronny wyjaśnić stan faktyczny sprawy, wysłuchując strony w trakcie prowadzonego postępowania, a przed wydaniem decyzji rozpatrzyć stan faktyczny w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w sprawie. Wynika to z treści art. 7, 10 § 1 oraz art. 77 kpa. W ocenie Sądu, organ w sposób logiczny uzasadnił decyzję. Powołał się zarówno na przesłanki natury służbowej, jak i na słuszny interes skarżącego. Ponadto podkreślić należy, że organ uznając sprawę za przypadek szczególnie uzasadniony, w rozumieniu art. 89 ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej zachował skarżącej prawo do zaszeregowania, jakie przysługuje na stanowisku zastępcy naczelnika wydziału. Prawidłowo organ II instancji, uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu mianowania na stanowisko starszego specjalisty, z uwagi na nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności mianowanie nastąpiło z dniem 29 marca 2007 r., tj. w terminie wynikającym z doręczenia stronie decyzji administracyjnej organu I instancji. Wobec powyższych okoliczności, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja jest prawidłowa i nie narusza praw. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.