II SA/Wa 1422/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Janusz Walawski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], Minister Sprawiedliwości - działając na podstawie przepisu art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.) w związku z odwołaniem M. B. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego w R. z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej - stwierdził niedopuszczalność odwołania. Zaskarżone postanowienie Ministra Sprawiedliwości wydane zostało w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. skarżący M. B. zwrócił się do Prezesa Sądu Apelacyjnego w R. z wnioskiem o udostępnienie, w trybie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, informacji w zakresie różnego rodzaju sprawozdań sporządzonych przez Sąd Apelacyjny w R. z ostatnich 6 lat. Ustosunkowując się do powyższego wniosku strony skarżącej, Wiceprezes Sądu Apelacyjnego w R. pismem z dnia [...] lutego 2016 r. wezwał wnioskodawcę - stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy - do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu wnioskowanych informacji, których rozmiar i zakres przygotowania stanowi o ich przetworzonym charakterze - w terminie 7 dni - pod rygorem odmowy udostępnienia informacji. Skarżący, odpowiadając na powyższe wezwanie, pismem z dnia [...] marca 2016 r. podtrzymał w całości swój wniosek i wskazał, że żądane informacje są informacjami prostymi, a zatem nie jest on obowiązany wykazywać szczególnie istotnego interesu publicznego. W wyniku rozpoznania zgromadzonego materiału dowodowego Prezes Sądu Apelacyjnego w R., działając na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 104 § 1 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a., odmówił udzielenia informacji publicznej we wnioskowanym przez stronę skarżącą zakresie. M. B. w dniu [...] kwietnia 2016 r. wniósł odwołanie od w/w decyzji, w którym zwrócił się do Ministra Sprawiedliwości o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i nakazanie udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem z dnia [...] lutego 2016 r. Ze znajdujących się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy wyjaśnień Prezesa Sądu Apelacyjnego w R. zawartych w pismach z dnia [...] maja 2016 r. i dnia [...] czerwca 2016 r. wynika, że organ pierwszej instancji, odpowiadając na wezwanie organu odwoławczego z dnia [...] maja 2016 r. - wskazał, że sporna decyzja z dnia [...] marca 2016 r. odmawiająca udzielenia informacji została omyłkowo wysłana do strony skarżącej zwykłym listem poleconym i jedynym dowodem jej doręczenia jest wydruk z elektronicznego systemu operatora pocztowego "śledzenie przesyłek". Jednocześnie, organ pierwszej instancji potwierdził, że odwołanie zostało złożone przez stronę skarżącą osobiście w biurze podawczym Sądu Apelacyjnego w R. w dniu [...] kwietnia 2016 r. W wyniku rozpatrzenia w/w odwołania strony skarżącej Minister Sprawiedliwości - działając na podstawie przepisu art. 134 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] - stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu wydanego postanowienia Minister Sprawiedliwości wskazał, iż dopuszczalność odwołania jest wyznaczona przesłankami przedmiotowymi i przesłankami podmiotowymi. Organ odwoławczy zauważył, że przesłanki przedmiotowe to istnienie przedmiotu zaskarżenia oraz możliwość zaskarżenia decyzji w toku instancji. Zdaniem organu odwoławczego, odwołanie jest zatem niedopuszczalne, gdy decyzja nie weszła do obrotu prawnego (a więc pomimo, że została wydana, nie została stronie doręczona lub ogłoszona), albo gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną (por. B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006, s. 596). Przesłanki podmiotowe, jak wskazał Minister, to złożenie odwołania przez podmiot niemający legitymacji do tego, a zatem niebędący stroną postępowania. Mając na względzie powyższe, Minister Sprawiedliwości zauważył, że zarówno z przekazanych organowi odwoławczemu akt administracyjnych sprawy, a także złożonych przez organ pierwszej instancji wyjaśnień wynika, że sporna decyzja administracyjna z dnia [...] marca 2016 r. wydana w niniejszej sprawie została skierowana do strony listem poleconym bez pokwitowania. Z tego też względu stwierdzono w aktach brak dowodu doręczenia decyzji stronie skarżącej. Tymczasem, jak wskazał organ odwoławczy, stosownie do art. 39 k.p.a., organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego, w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1113 ze zm.), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Ponadto, organ wskazał, że w świetle art. 110 k.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Z kolei, zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Zdaniem Ministra Sprawiedliwości, z powyższego wynika, w postępowaniu administracyjnym czynność doręczenia ma zasadniczy wpływ na dalszy przebieg postępowania, w tym uprawnienia strony i czynności organu pierwszej instancji, a także organu odwoławczego. Organ odwoławczy uznał, że w celu zweryfikowania prawidłowości doręczenia, ustawodawca określił precyzyjnie sposób udokumentowania doręczenia. Stosownie do art. 46 § 1 k.p.a., odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swoim podpisem ze wskazaniem daty doręczenia. Istotne jest zatem, jak podniósł Minister, aby potwierdzenie doręczenia (pokwitowanie) zawierało dwa elementy, tj. podpis odbierającego oraz datę doręczenia. Zdaniem Ministra Sprawiedliwości, brak jednego z wyżej wskazanych elementów pokwitowania (lub - jak w niniejszej sprawie - obu elementów jednocześnie) uniemożliwia dokonanie oceny prawidłowości doręczenia i m.in. oceny dochowania przez stronę ustawowego terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy wskazał, że zarówno w doktrynie, jak i w judykaturze przyjmuje się, że decyzja, która nie została doręczona stronie (a więc m. in., gdy wprawdzie doszło do jej wydania, lecz nie została ona doręczona stronie z zachowaniem wymogów opisanych powyżej) jest decyzją, która nie weszła do obrotu prawnego. Według organu odwoławczego, odwołanie wywiedzione od takiej decyzji należy uznać za przedwczesne i stwierdzić jego niedopuszczalność w oparciu o przepis art. 134 k.p.a. (tak m. in. K. Glibowski /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2013, s. 781-782; podobnie WSA w Krakowie /w:/ wyrok z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 857/15). Zdaniem Ministra, z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skoro zatem, jak zauważył organ odwoławczy, w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została wysłana przez organ pierwszej instancji "zwykłym" listem, brak jest podstaw do uznania, że weszła ona do obrotu prawnego i została skutecznie doręczona stronie, a tym samym, że rozpoczął bieg termin do wniesienia od niej odwołania. Ze względu na fakt, iż odwołanie zostało jednak przez stronę wniesione, organ odwoławczy uznał, że nie ma innej prawnej możliwości, jak tylko uznać to odwołanie za przedwczesne i wydać - zgodnie z art. 134 k.p.a. - postanowienie o stwierdzeniu jego niedopuszczalności. W konsekwencji, Minister Sprawiedliwości uznał, że organ pierwszej instancji powinien raz jeszcze doręczyć stronie skarżącej decyzję z dnia [...] marca 2016 r. za pokwitowaniem. Wówczas, jak stwierdził organ odwoławczy, termin do wniesienia odwołania będzie mógł rozpocząć bieg "na nowo", zaś strona będzie uprawniona do wniesienia tego środka zaskarżenia. Pismem z dnia 26 lipca 2016 r. skarżący - działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2016 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, skarżący zauważył, że Prezes Sądu Apelacyjnego w R. w dniu [...] marca 2016 r., korzystając z usług operatora pocztowego - Poczty Polskiej S A., wysłał do skarżącego decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej listem poleconym o nr [...], której przyjęcie pracownik poczty potwierdził Prezesowi Sądu Apelacyjnego w R., wydając mu specjalne pokwitowanie, a skarżący przy odbiorze przesyłki w dniu 12 kwietnia 2016 r potwierdził doręczającemu pracownikowi Poczty Polskiej S.A. odbiór przesyłki przez złożenie swojego podpisu. Zatem, zdaniem skarżącego, uznać należy, iż potwierdzenie doręczenia decyzji z dnia [...] marca 2016 r. zawiera datę doręczenia, tj. 12 kwietnia 2016 r. oraz podpis skarżącego, jako odbierającego przesyłkę. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, nie można zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Ministra Sprawiedliwości w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] czerwca 2016 r., że tylko zwrotne potwierdzenie odbioru z podpisem odbiorcy przesyłki i daty, które musi być w aktach sprawy, umożliwia rozpoznanie Ministrowi Sprawiedliwości odwołania skarżącego z dnia [...] kwietnia 2016 r. wniesionego od decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Skarżący stwierdził, że w niniejszym postępowaniu nikt nie zaprzecza faktowi, że skarżącemu doręczono decyzję w dniu 12 kwietnia 2016 r. Jest wręcz przeciwnie, albowiem - jak zauważył skarżący - zarówno on, jak i Prezes Sądu Apelacyjnego w R., a także operator pocztowy zgodnie potwierdzają fakt doręczenia decyzji skarżącemu listem poleconym o nr [...] w dniu 12 kwietnia 2016 r. Zdaniem strony skarżącej, fakt odebrania listu poleconego odbierający potwierdził podpisem w obecności dostarczającego mu ten list pracownika operatora pocztowego. Skarżący wskazał jednocześnie, że kolejny raz potwierdza i wyraźnie oświadcza, że w dniu 12 kwietnia 2016 r w placówce Poczty Polskiej nr [...] w R., przy ul. [...], odebrał decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego z dnia [...] marca 2016 r., potwierdzając jej odbiór przez złożenie swojego podpisu w obecności dostarczającego przesyłkę pracownika Poczty Polskiej S.A. Mając powyższe na względzie, skarżący uznał zatem, iż spełnił wszystkie przesłanki zawarte w k.p.a., aby jego odwołanie z dnia [...] kwietnia 2016 r. zostało rozpoznane przez Ministra Sprawiedliwości. Skarżący podniósł ponadto, że nie uchybił terminowi do wniesienia odwołania, albowiem wniósł je w terminie 14 dni od daty otrzymania spornej decyzji. Zdaniem strony, fakt otrzymania decyzji potwierdza data oraz złożony podpis odbierającego. W tej sytuacji, skarżący uznał, że jeśli Minister Sprawiedliwości stwierdził brak jakiegoś dokumentu, np. upoważnienia do wydania decyzji przez Wiceprezesa Sądu, czy też brak potwierdzenia dostarczenia przesyłki, mógł się zwrócić z wezwaniem do dostarczenia tych dokumentów do akt tego postępowania. Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie Minister Sprawiedliwości, ani Prezes Sądu Apelacyjnego w R. nie zwrócili się do Poczty Polskiej S.A., jako operatora dostarczającego sporną decyzję administracyjną z dnia [...] marca 2016 r., o przesłanie stosownego potwierdzenia doręczenia przesyłki o nr [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego, obowiązującego w dacie wydania owego aktu lub podjęcia spornej czynności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). Zdaniem Sądu, wydając sporne postanowienie z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], Minister Sprawiedliwości nie dopuścił się naruszenia prawa, w tym przede wszystkim nie uchybił normie prawnej wyrażonej w przepisie art. 134 k.p.a. Sąd uznał bowiem, że - wbrew stanowisku strony skarżącej - Minister Sprawiedliwości, wydając zaskarżone postanowienie, prawidłowo przyjął, że w analizowanej sprawie skarżący M. B. nie mógł skutecznie zainicjować postępowania odwoławczego poprzez złożenie odwołania od decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego w R. z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], odmawiającej udostępnienia skarżącemu informacji publicznej, albowiem sporna decyzja organu pierwszej instancji nie została prawidłowo doręczona skarżącemu. Ponadto, Sąd stwierdził, że Minister Sprawiedliwości nie dopuścił się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia pozostałych przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem wyjaśnił wszystkie okoliczności istotne dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, a także dokonał właściwej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w zakresie przesłanek koniecznych do zastosowania przepisu art. 134 k.p.a. W działaniu organu administracji publicznej, wydającego wskazane powyżej postanowienie, Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek istotnych nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny wspomnianego wyżej przepisu art. 134 k.p.a. Ponadto, Sąd uznał, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia [...] czerwca 2016 r. wyjaśnione zostały w sposób dostatecznie jasny i przekonywujący motywy jego podjęcia, zaś przytoczona w tym zakresie argumentacja jest wyczerpująca i w pełni odnosząca się do stanowiska strony skarżącej. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonego postanowienia Ministra Sprawiedliwości, należy na wstępie wyraźnie wskazać, że zgodnie z przepisem art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Jeśli chodzi o niedopuszczalność odwołania, to należy zauważyć, że może ona wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia (nieistnienie decyzji administracyjnej w znaczeniu prawnym) oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie przysługuje od decyzji, a zatem jest niedopuszczalne, jeżeli decyzja nie weszła do obrotu prawnego, albo gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną (tak m.in. J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 14, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2016; podobnie: A. Wróbel /w:/ Komentarz aktualizowany do art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego [Dz.U.00.98.1071], LEX/el., 2016). Należy zauważyć, że w toku postępowania odwoławczego Minister Sprawiedliwości w efekcie przeprowadzonych czynności zmierzających do ustalenia sposobu doręczenia spornej decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego w R. z dnia [...] marca 2016 r. - stwierdził jednoznacznie, iż na skutek pomyłki organu pierwszej instancji, decyzja ta została skierowana do skarżącego zwykłym listem poleconym, a jedynym dowodem jej dostarczenia, jakim dysponował organ pierwszej instancji, był wydruk z elektronicznego systemu operatora pocztowego. Tymczasem, jak słusznie wskazał Minister Sprawiedliwości, w świetle przepisu art. 39 k.p.a., organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego, w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1113 ze zm.), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Ponadto, warto zauważyć, iż organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej (vide: art. 110 k.p.a.) Z kolei, jak stanowi art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Zdaniem Sądu, uznać należy, że w postępowaniu administracyjnym czynność doręczenia ma zasadniczy wpływ na dalszy przebieg postępowania, w tym uprawnienia strony oraz czynności organów obu instancji. W tym miejscu, wskazać trzeba, że w celu zweryfikowania prawidłowości doręczenia, ustawodawca określił precyzyjnie sposób udokumentowania doręczenia, co wynika z przepisu art. 46 § 1 k.p.a. W tej sytuacji, Sąd uznał, iż Minister Sprawiedliwości zasadnie przyjął, że brak stosownego pokwitowania odbioru spornej decyzji organu pierwszej instancji uniemożliwia dokonanie oceny prawidłowości jej doręczenia, a tym samym również oceny dochowania przez stronę skarżącą ustawowego terminu do wniesienia odwołania. Należy zauważyć, że zarówno w doktrynie, jak i w dotychczasowej judykaturze przyjmuje się, że decyzja, która nie została doręczona stronie z zachowaniem wymogów opisanych powyżej, jest decyzją, która nie weszła do obrotu prawnego. W konsekwencji, odwołanie wywiedzione od takiej decyzji należy uznać za przedwczesne i stwierdzić jego niedopuszczalność w oparciu o przepis art. 134 k.p.a. (tak m. in. K. Glibowski /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wyd. 2, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2015; podobnie WSA w Krakowie /w:/ wyrok z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 857/15). Mając powyższe na względzie, uznać trzeba, iż Minister Sprawiedliwości, wydając zaskarżone postanowienie z dnia [...] czerwca 2016 r., zasadnie przyjął, że skoro w niniejszej sprawie decyzja z dnia [...] marca 2016 r. została wysłana przez organ pierwszej instancji "zwykłym" listem poleconym, brak jest podstaw do uznania, że weszła ona do obrotu prawnego i została skutecznie doręczona stronie skarżącej, a tym samym, że rozpoczął bieg termin do wniesienia od niej odwołania. Odnosząc się do argumentów strony skarżącej, uznać należy, iż podpis, na który powołał się skarżący, to pokwitowanie, które operator pocztowy odebrał na własne potrzeby, a więc nie może być on utożsamiany z potwierdzeniem doręczenia, o którym mowa w art. 46 k.p.a., które powinno być zwrócone do nadawcy, a więc organu pierwszej instancji. Nie ulega wątpliwości, iż wadliwe doręczenie decyzji administracyjnej jest jednym z tych uchybień, które nie mogą zostać sanowane w toku postępowania odwoławczego, albowiem, aby mogło w ogóle dojść do skutecznego uruchomienia postępowania odwoławczego, musi wpierw istnieć zaskarżony akt organu pierwszej instancji. Tymczasem, jak słusznie zauważył Minister Sprawiedliwości, sporna decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego w R. z dnia [...] marca 2016 r. nie została w sposób skuteczny doręczona stronie skarżącej, a więc nie weszła do obrotu prawnego. W tej sytuacji, organ odwoławczy słusznie uznał, iż zachodzi podstawa do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. W konsekwencji powyższych ustaleń, Sąd stwierdził, że w analizowanej sprawie nie naruszono zasad postępowania administracyjnego, w szczególności wynikających z przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, należy przyjąć, że Minister Sprawiedliwości dokonał wyczerpującej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Jednocześnie, Sąd uznał, że organ odwoławczy uzasadnił zaskarżone postanowienie w sposób wymagany przez normę prawną wyrażoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.