II SA/Wa 1422/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 26 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia stanu zdrowia, zdolności do służby oraz związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby postanawia -odrzucić skargę- U Z AS D N I E N I E W dniu [...] stycznia 2018 r. [...] Rejonowa Komisja Lekarska wydała orzeczenie nr [...], w którym w Części A w pkt 11 wymieniła schorzenia stwierdzone u J. B., zaś w pkt 12 "Kategoria zdolności do służby lub do pracy" wskazała "nie dotyczy". Ponadto w Części C orzeczenia Komisja w pkt III. w ppkt 1 wskazała, że badany jest całkowicie niezdolny do pracy, w ppkt 3 zaliczyła go do pierwszej grupy inwalidzkiej, w ppkt 4 zaś wskazała, że inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą. Powyższe orzeczenie zostało utrzymane w mocy orzeczeniem Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] J. B. wniósł na powyższe orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] maja 2018 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że orzeczenia komisji lekarskich MSW można podzielić na dwie odrębne grupy. Pierwsza z nich jest związana z ustalaniem przez komisję zdolności do służby. Oceniany jest stan zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do niej, dalszego jej pełnienia czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby, przeniesienia funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia te stanowią zatem podstawę do wydania przez właściwe organy decyzji administracyjnej, na mocy której osoba jest przyjmowana do służby, przeniesiona na inne stanowisko służbowe, czy też z niej zwalniana. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że komisje lekarskie, działające w sprawach funkcjonariuszy, czy też kandydatów do służb mundurowych, są organami administracji publicznej i swe rozstrzygnięcia podejmują w formie decyzji administracyjnych, nazwanych orzeczeniami. Orzeczenia te podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Drugą natomiast grupę orzeczeń wydawanych przez omawiane komisje stanowią orzeczenia, które ustalają schorzenia funkcjonariusza oraz ich związek ze służbą do celów m.in. odszkodowawczych lub rentowych, albo zaopatrzenia emerytalnego, przysługujących na podstawie innych ustaw, niż ustawa o Policji. Orzeczenia z tej grupy zasadniczo poddawane są kontroli sądów powszechnych w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach rentowych, emerytalnych, czy odszkodowawczych. Orzeczenia te mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do właściwości sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2488/15, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaskarżone w niniejszej sprawie orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej należy do drugiej z wymienionych wyżej kategorii. W orzeczeniu organu I instancji, utrzymanym w mocy w oparciu o zaskarżone orzeczenie, nie rozstrzygano kwestii zdolności skarżącego do służby. W Części A w pkt 12 tego orzeczenia "Kategoria zdolności do służby lub do pracy" wskazano "nie dotyczy". W orzeczeniu tym ustalono zaś m. in, że skarżący jest całkowicie niezdolny do pracy, zaliczono go do pierwszej grupy inwalidzkiej oraz wskazano, że inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą. Orzeczenie to jest elementem sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych. Należy zwrócić uwagę na treść art. 1 Kodeksu postępowania cywilnego stanowiącego, że sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych są sprawami cywilnymi, do których rozpoznania, stosownie do przepisu art. 2 tego Kodeksu powołane są sądy powszechne, chyba że przepisy szczególne przekazują je do właściwości innych organów. Stosownie zaś do treści art. 476 § 2 pkt 5 K.p.c. przez sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych rozumie się sprawy, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych, dotyczących świadczeń odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą wojskową albo służbą w Policji, Straży Granicznej, Służbie Celno-Skarbowej, Państwowej Straży Pożarnej, Biurze Ochrony Rządu, Służbie Więziennej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego oraz Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Organami rentowymi są także wojskowe organy emerytalne oraz organy emerytalne resortów spraw wewnętrznych i sprawiedliwości, a także inne organy wojskowe i organy resortów spraw wewnętrznych i sprawiedliwości - właściwe do wydawania decyzji w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 476 § 4 pkt 3 K.p.c.). W konsekwencji należało więc stwierdzić, że przedmiot skargi nie mieści się w zakresie właściwości sądu administracyjnego, co czyni skargę niedopuszczalną. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.