II SA/Wa 1423/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Joanna Kruszewska - Grońska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi C. S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku p o s t a n a w i a: ustanowić dla skarżącego C. S. radcę prawnego. We wniosku o przyznanie prawa pomocy (złożonym w dniu [...] października 2012 r. na urzędowym formularzu PPF) skarżący C. S. zażądał zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Z oświadczeń zawartych we wniosku oraz akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący utrzymuje się wyłącznie ze świadczeń przyznanych mu przez Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w R.: zasiłku stałego w kwocie 408,96 zł oraz dodatku mieszkaniowego w wysokości 69,66 zł netto. Skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, a cały jego majątek wyczerpuje mieszkanie o powierzchni 40 m kw. Rozpoznając wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, na wstępie podnieść należy, że stosownie do treści przepisu art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 (dalej p.p.s.a.), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Mając na uwadze przedmiot niniejszej sprawy (odmowa przyznania świadczenia w drodze wyjątku), wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia jej od kosztów sądowych pozostaje bezprzedmiotowy. Zatem rozpoznaniu będzie podlegać wyłącznie żądanie dotyczące ustanowienia radcy prawnego. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zawarte w wyżej cytowanym przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Wydanie 2, Warszawa 2006, s. 504; por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2005 r., OZ 944/04, niepubl.). Oceniając przedmiotowy wniosek, stwierdzić należy, że zasługuje on na uwzględnienie. Z akt sądowych i administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, iż skarżący nie jest w stanie poczynić jakichkolwiek oszczędności, bowiem dochody jakie osiąga w ramach pomocy społecznej pozwalają jedynie na bardzo skromne życie. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.