II SA/Wa 1425/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 17 września 2012 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia: odmówić A. B. przyznania prawa pomocy. Skarżąca – A. B. po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi, złożyła wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, jest osobą w podeszłym wieku (91 lat), ma problemy ze wzrokiem i poruszaniem się i dlatego potrzebuje pomocy Państwa w prowadzeniu niniejszej sprawy. Podała, że utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.933,91 zł, a ponadto nie ma żadnego majątku. Jednocześnie podała, że na indywidualnym koncie emerytalnym posiada 6.730,12 złotych oszczędności. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), generalną zasadą postępowania sądowego jest ponoszenie przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w sprawie. Dlatego też pomoc państwa wyrażona w przepisach o prawie pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym skierowana jest do osób, które albo mają bardzo niskie dochody, albo ich w ogóle nie posiadają, tj. do osób, które z uwagi na bardzo ciężką sytuację materialną, często nie mają zaspokojonych nawet podstawowych potrzeb życiowych. Udzielenie stronie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa, z tego względu Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiedzialny za zasadność i legalność ich wydatkowania, ma obowiązek zbadania, czy strona wnioskująca o przyznanie prawa pomocy, rzeczywiście spełnia przesłanki do przyznania jej tego prawa. Należy podkreślić, że jedynym kryterium, podlegającym ocenie przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest stan majątkowy wnioskującego (a nie wiek, czy stan zdrowia). Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, następuje wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Rozpoznając złożony przez skarżącą wniosek, należy więc z jednej strony uwzględnić wysokość obciążeń finansowych, jakie będzie zobowiązana ponieść w tym postępowaniu, a z drugiej jej możliwości finansowe. W niniejszej sprawie A. B. wskazała, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, iż uzyskuje stały miesięczny dochód w wysokości 1.933,91 zł (emerytura) oraz posiada oszczędności w kwocie 6.730,12 zł. Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała, że w jej sytuacji zachodzą przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, bowiem posiada środki finansowe (oszczędności) w wysokości umożliwiającej uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 200 zł i ustanowienie pełnomocnika z wyboru. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono, jak w sentencji.