II SA/Wa 1427/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Janusz Walawski, Protokolant Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienie na inne stanowisko służbowe oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji w B. rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 36 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 32 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) zwolnił A. K. z dniem 31 grudnia 2006 r. ze stanowiska policjanta [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w B. i z dniem 1 stycznia 2007 r. przeniósł do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w B. Komendant wykazał, że rozkazem organizacyjnym z dnia [...] maja 2006 r. nr [...], likwidacji uległo stanowisko policjanta [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w B. Wnioskiem personalnym z dnia [...] sierpnia 2006 r. Komendant Miejski Policji w B. wystąpił o przeniesienie A. K. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w B. Komendant Wojewódzki Policji w B. stwierdził, iż ze względu na brak możliwości mianowania tego policjanta na równorzędne stanowisko w zorganizowanej strukturze Komendy Wojewódzkiej wyrażono zgodę na wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie przeniesienia A. K. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w B. Komendant Główny Policji ponownie rozpoznając sprawę w wyniku odwołania złożonego przez A. K., rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Organ ten zauważył, że zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego połączonego z równoczesnym mianowaniem go na inne stanowisko służbowe, może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. W uzasadnieniu wskazano, że A. K. przewidziany jest do mianowania na równorzędne stanowisko w Komendzie Miejskiej Policji w B., z zachowaniem dotychczasowych składników wynagrodzenia. W skardze na powyższy rozkaz personalny A. K. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozkazu oraz uchylenie rozkazu personalnego organu I instancji, zaskarżając naruszenie art. 32 w związku z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji oraz art. 36 ust. 1, art. 10, art. 107 § 3, art. 7, art. 77 k.p.a. W uzasadnieniu skargi twierdził, że stanowisko policjanta [...] w Komendzie Wojewódzkiej Policji w B., oraz stanowisko służbowe policjanta [...] Komendy Miejskiej Policji w B. należą do różnych kategorii. Przyznane na nowym stanowisku służbowym uposażenie i dodatki dla niego w takiej samej wysokości, jak na stanowisku, z którego został zwolniony, nie dowodzi równorzędności stanowisk. Zarzucił ponadto, że organy obydwu instancji, rozpatrując sprawę w oparciu o uznanie administracyjne, wykazały jedynie interes społeczny, nie dokonały natomiast wnikliwej oceny, czy przeniesienie funkcjonariusza leży w interesie społecznym oraz w jego interesie, jako strony postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 274/07, uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., a w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podał, że Sąd nie kwestionuje uprawnienia przełożonego do zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w B. w związku z podjętymi w Komendzie Wojewódzkiej zmianami organizacyjnymi. Sąd podkreśla, że zaskarżony rozkaz personalny pozostawia jednak wiele wątpliwości. Uniemożliwia to kontrolę jego prawidłowości, przesądza, że nie można, co prawda, wykluczyć prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia, ale nie można także wykluczyć słuszności zaprezentowanego w skardze zarzutu nierównorzędności stanowisk. Obowiązek sprecyzowania parametrów stanowiska służbowego zajmowanego przez skarżącego w Komendzie Wojewódzkiej Policji w B., niezbędny dla oceny równorzędności tego stanowiska służbowego, na które planowano mianować A. K., był tym większy, że ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "stanowisko równorzędne", choć często się nim posługuje i wiąże z nim określone konsekwencje (np.: art. 38 ust. 2 pkt 1, art. 42 ust. 1). Zdaniem Sądu, przedstawione braki decyzji obu organów powodują, że niemożliwe staje się ustalenie, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego i stanowią przesłankę do stwierdzenia naruszenia przepisów proceduralnych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od tego wyroku złożonej przez Komendanta Głównego Policji, wyrokiem z dnia 10 września 2008 r. sygn. akt I OSK 1330/07, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżony rozkaz Komendanta Głównego Policji i poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. dotyczy przeniesienia skarżącego ze stanowiska policjanta w Komendzie Wojewódzkiej Policji w B. do Komendy Miejskiej Policji w B. na stanowisko policjanta. W powołanych rozkazach nie określono dokładnie stanowiska, jakie miał objąć skarżący, wynika z nich tylko zachowanie stanowiska policjanta i uposażenia. Na porównanie stanowisk pozwolić może dopiero rozkaz Komendanta Miejskiego Policji w B., jako organu właściwego do określenia stanowiska, które ma objąć skarżący. Obecnie z akt sprawy wynika, że nie pogorszyły się warunki dojazdu (przeniesienie jest w ramach jednego miasta), zachowane zostały stanowisko i uposażenie, a planowany zakres obowiązków jest zgodny z kierunkiem wykształcenia skarżącego. Obowiązek sprecyzowania - w zaskarżonych rozkazach personalnych – bliżej nieokreślonych parametrów stanowiska zajmowanego przez skarżącego dla oceny stanowiska, na jakie planowano mianować A. K., może prowadzić do wkroczenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w zakres kompetencji Komendanta Miejskiego. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosownie do postanowień art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W związku z tym Sąd uznał, że skarga A. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżony rozkaz personalny nie narusza prawa. Stosunek służbowy policjanta charakteryzuje się dyspozycyjnością, która polega na możliwości zwalniania i mianowania policjanta w celu pełnienia służby bez jego zgody ma stanowisko równorzędne. Zaskarżony rozkaz personalny nie narusza także zasady swobody uznania administracyjnego i jest właściwie uzasadniony. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 w związku z art. 138 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.