II SA/Wa 1427/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant, Starszy referent Agnieszka Fidor, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi D. S. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia 25 czerwca 2018 r. nr 1702 w przedmiocie potrącenia uposażenia uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w P. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] Komendant Miejski Policji w [...] (dalej jako "organ I instancji" lub "KMP") rozkazem personalnym nr [...] z [...] maja 2018 r., wydanym na podstawie art. 126 ust. 1 i 2 w związku z art. 121 d ust. 1 i 3 i art. 6f ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 - ze zm., dalej jako "ustawa o Policji), uznał okres od [...] sierpnia 2017 r. do [...] sierpnia 2017 r. za nieusprawiedliwioną nieobecność w służbie i potrącił [...] D.S. (dalej jako "funkcjonariusz", "strona" lub "policjant") przy najbliższym terminie płatności 1/30 uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie w ww. okresie, tj. 13/30 uposażenia miesięcznego - w związku z niedostarczeniem przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych zaświadczenia lekarskiego, w ustawowym terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. W uzasadnieniu ww. rozkazu personalnego organ I instancji wskazał, że funkcjonariusz nie dopełnił obowiązku dostarczenia przełożonemu zwolnienia lekarskiego w terminie 7 dni od dnia otrzymania. Nie wystąpiły zaś żadne przyczyny niezależne od policjanta uniemożliwiające mu dostarczenie zwolnienia lekarskiego w ustawowym terminie. W związku z powyższym, należało uznać okres od [...] sierpnia 2017 r. do [...] sierpnia 2017 r. za nieusprawiedliwioną nieobecność funkcjonariusza w służbie i dokonać stosownego potrącenia uposażenia. Nadto, z uzasadnienia ww. rozstrzygnięcia KMP wynika, że decyzji na podstawie art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego został nadany rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes służby, przejawiający się przede wszystkim koniecznością niezwłocznego potrącenia policjantowi uposażenia za okres nieusprawiedliwionej nieobecności. Pismem z [...] czerwca 2018 r. strona wniosła od wymienionego rozkazu personalnego odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...], podnosząc, że nie zgadza się z decyzją organu I instancji i wnosi o jej uchylenie. W odwołaniu policjant wskazał, że dopiero zakończenie toczącego się postępowania dyscyplinarnego wykaże, czy niedostarczenie zwolnienia lekarskiego w terminie nastąpiło z jego winy. Dlatego strona uważa, że rozkaz personalny KMP został wydany przedwcześnie. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] (dalej jako "organ odwoławczy" lub "KWP") rozkazem personalnym nr [...] z [...] czerwca 2018 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 - ze zmianami, dalej jako "Kpa") w związku z art. 121 d ust. 2 ustawy o Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 121c ust. 1 ustawy o Policji okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z przepisami art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa albo wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 tej ustawy. Stosownie natomiast do art. 121 d ust. 2 ustawy o Policji policjant jest obowiązany dostarczyć przełożonemu właściwemu do spraw osobowych zaświadczenie lekarskie w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Z kolei z art. 121 d ust. 5 ustawy o Policji wynika, że w przypadku niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2-4, nieobecność w służbie w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim uznaje się za nieobecność nieusprawiedliwioną, chyba że niedostarczenie zaświadczenia albo oświadczenia nastąpiło z przyczyn niezależnych od policjanta. KWP stwierdził, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, iż strona nie dostarczyła przełożonemu właściwemu do spraw osobowych zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego jej niezdolność do służby w okresie od [...] sierpnia 2017 r. do [...] sierpnia 2018 r. w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Wymienione bowiem zwolnienie lekarskie zostało wystawione [...] sierpnia 2017 r., zatem termin siedmiodniowy do dostarczenia przełożonemu właściwemu do spraw osobowych zaświadczenia lekarskiego upłynął [...] sierpnia 2017 r. Natomiast ze znajdującej się w aktach osobowych kopii koperty wynika, że policjant zwolnienie lekarskie nadał w placówce pocztowej dopiero [...] sierpnia 2017 r., zatem po upływie siedmiodniowego terminu określonego w art. 121 d ust. 2 ustawy o Policji. Organ odwoławczy zauważył, że poza sporem pozostaje także okoliczność, iż funkcjonariusz zarówno w notatce z [...] października 2017 r., jak w swoim odwołaniu nie podał jakiegokolwiek powodu, dla którego zasadnym byłoby przyjęcie, że niedostarczenie w terminie, o którym mowa w 121d ust. 1 ustawy o Policji, zaświadczenia lekarskiego wystawionego [...] sierpnia 2017 r. nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych. Również w toku postępowania administracyjnego policjant nie podał jakiegokolwiek powodu mimo, że pismem z [...] kwietnia 2018 r. został prawidłowo pouczony o prawach przysługujących mu w toczącym się postępowaniu. Przesłuchiwany jako obwiniony [...] listopada 2017 r. w toczącym się postępowaniu dyscyplinarnym odmówił zaś składania wyjaśnień. Następnie KWP, powołując się na art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, stwierdził, że uposażenie funkcjonariusza za okres od [...] sierpnia 2017 r. do [...] sierpnia 2017 r. zostało nienależnie wypłacone, bowiem nie podejmował on służby i - jak wykazano wyżej - nie usprawiedliwił zgodnie z przepisami prawa swojej nieobecności za cały powyższy okres. W tej zaś sytuacji koniecznym było wydanie przez organ I instancji decyzji, na podstawie której potrącono policjantowi 13/30 części uposażenia miesięcznego, w związku z jego nieusprawiedliwioną nieobecnością w służbie w ww. okresie. Odnosząc się do argumentacji podnoszonej przez stronę w odwołaniu KWP uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Podnoszony bowiem w odwołaniu argument, że to dopiero postępowanie dyscyplinarne wyjaśni, czy niedostarczenie zwolnienia lekarskiego nastąpiło z winy strony jest niezasadne, gdyż z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że funkcjonariusz nie dostarczył przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych zaświadczenia lekarskiego. W przedmiotowej sprawie nie można zaś zarzucić organowi I instancji naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy. Pismem z [...] lipca 2018 r. funkcjonariusz (dalej jako "skarżący") wniósł skargę na ww. rozkaz personalny KWP z [...] czerwca 2018 r. utrzymujący w mocy poprzedzający go rozkaz personalny KMP z [...] maja 2018 r. Zaskarżonemu rozkazowi zarzucił : 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art 121d ust. 2 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy ww. przepis nie ma zastosowania w przypadku dostarczania przez policjanta zaświadczeń lekarskich wystawionych przez lekarza na zwykłym druku, które potwierdza niezdolność do pracy policjanta z powodu jego choroby; b) art. 121d ust. 5 ustawy o Policji w skutek jego błędnego zastosowania, w sytuacji, gdy niezachowanie terminu do złożenia zwolnienia lekarskiego przez skarżącego nie nastąpiło z jego winy, albowiem było spowodowane niemożnością osobistego lub za pośrednictwem innej osoby, bądź poczty dostarczenia zwolnienia lekarskiego z uwagi na jego chorobę i brak osób trzecich, które mogłyby uczynić to w zastępstwie skarżącego. 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: c) art. 7 i art. 77 § 1 Kpa wskutek niepodjęcia przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym do ustalenia czy niedopełnienie przez skarżącego siedmiodniowego terminu na złożenie zwolnienia lekarskiego miało charakter zawiniony; d) art. 138 § 1 pkt 1 Kpa wskutek utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji, wydanej przez organ I Instancji, w sytuacji gdy była ona wadliwa. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i poprzedzającego go orzeczenia organu I Instancji oraz o zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zaskarżony rozkaz został wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania. Skarżący wskazał, że w art. 121d ust. 2 ustawy o Policji ustawodawca w sposób konkretny i kazuistyczny określił, jakie dokumenty lekarskie policjant zobowiązany jest dostarczyć przełożonemu w terminie 7 dni. Z materiału dowodowego sprawy wynika zaś, że w sytuacji skarżącego nie zachodzi żaden z przypadków wskazanych w tym przepisie. Skarżący otrzymał bowiem zaświadczenie lekarskie wystawione na zwykłym druku potwierdzające niezdolność do pracy z powodu swojej choroby. Tym samym, powołany przez organ ww. przepis ustawy o Policji nie mógł stanowić podstawy prawnej do egzekwowania wobec skarżącego obowiązku dostarczenia przełożonemu zwolnienia lekarskiego w terminie 7 dni, a w konsekwencji nie może również stanowić podstawy stwierdzenia naruszenia obowiązków służbowych i pociągnięcia skarżącego do odpowiedzialności dyscyplinarnej. Jednocześnie skarżący wskazał, że zgodnie z art. 121d ust. 2 i 5 ustawy o Policji, wydruk zaświadczenia lekarskiego, albo zaświadczenie wystawione przez lekarza na zwykłym druku w przypadkach, o których mowa w art. 121b ust. 2 pkt 5 lit. b i c oraz art. 121c ust. 1 pkt 1, policjant jest obowiązany dostarczyć przełożonemu właściwemu do spraw osobowych w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. W przypadku niedopełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 2-4, nieobecność w służbie w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim uznaje się za nieobecność nieusprawiedliwioną, chyba że niedostarczenie zaświadczenia, oświadczenia albo decyzji nastąpiło z przyczyn niezależnych od policjanta. Skarżący zaś z uwagi na zły stan zdrowia mógł dostarczyć zwolnienie dopiero [...] sierpnia 2017 r. Organy obu instancji nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym do ustalenia czy niedopełnienie przez skarżącego siedmiodniowego terminu na złożenie zwolnienia lekarskiego miało charakter zawiniony, a także nie ustalono kiedy w rzeczywistości skarżący otrzymał od lekarza przedmiotowe zwolnienie lekarskie - czy było to w dniu jego wystawienia czy w innym dniu - i kiedy mógł je dostarczyć przełożonemu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując w całości swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). W ocenie Sądu skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Przedmiot sądowej kontroli w niniejszej sprawie stanowią rozkazy personalne organów Policji w sprawie potrącenia części uposażenia miesięcznego za każdy dzień nieusprawiedliwionej nieobecności w służbie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z ustawy o Policji, tj. art. 126 ust. 1 i 2 oraz art. 121d ust. 2 tej ustawy. Przepis art. 126 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że policjantowi, który samowolnie opuścił miejsce pełnienia służby albo pozostaje poza nim lub nie podejmuje służby, zawiesza się uposażenie od najbliższego terminu płatności. Jeżeli policjant pobrał już za czas nieusprawiedliwionej nieobecności uposażenie, potrąca mu się odpowiednią część uposażenia przy najbliższej wypłacie. W razie uznania nieobecności za usprawiedliwioną, wypłaca się policjantowi zawieszone uposażenie; w przypadku nieobecności nieusprawiedliwionej policjant traci za każdy dzień nieobecności 1/30 część uposażenia miesięcznego (ust. 2). Zgodnie z art. 121d ust. 2 ww. ustawy wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, zaświadczenie lekarskie, o którym mowa w art. 55a ust. 7 tej ustawy, albo zaświadczenie wystawione przez lekarza na zwykłym druku w przypadkach, o których mowa w art. 121b ust. 2 pkt 5 lit. b i c oraz art. 121c ust. 1 pkt 1, policjant jest obowiązany dostarczyć przełożonemu właściwemu do spraw osobowych w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. W przypadku niedopełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 2, nieobecność w służbie w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim uznaje się za nieusprawiedliwioną, chyba ze niedostarczenie zaświadczenia, oświadczenia albo decyzji nastąpiło z przyczyn niezależnych od policjanta (ust. 5). Organy obu instancji ustaliły, że skarżący w dniu [...] sierpnia 2017 r. dostarczył właściwemu przełożonemu zaświadczenie lekarskie za okres od [...] sierpnia 2017 r. do [...] sierpnia 2017 r. Powyższe zaświadczenie (druk ZUS ZLA nr [...]) wystawione zaś zostało w dniu [...] sierpnia 2017 r. Tym samym, zdaniem organów orzekających, skarżący nie stosując się do obowiązku dostarczenia tego druku przełożonemu właściwemu do spraw osobowych w terminie 7 dni od jego otrzymania, naruszył postanowienie art. 121d ust. 2 ustawy o Policji. W ocenie Sądu, wbrew temu co podnoszą organy obu instancji, w okolicznościach niniejszej sprawy nie mógł znaleźć zastosowania art. 121d ust. 2 ustawy o Policji. Z postanowień tego przepisu wynika, że policjant jest obowiązany dostarczyć przełożonemu właściwemu do spraw osobowych w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania: (1) wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, (2) zaświadczenie lekarskie, o którym mowa w art. 55a ust. 7 ww. ustawy, (3) zaświadczenie wystawione przez lekarza na zwykłym druku w przypadkach, o których mowa w art. 121b ust. 2 pkt 5 lit. b i c oraz art. 121c ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Ustawodawca w powołanym przepisie jednoznacznie więc wskazał, jakie dokumenty lekarskie policjant zobowiązany jest dostarczyć przełożonemu w terminie 7 dni. Po pierwsze, wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, a więc wydruk zaświadczenia wystawionego w formie dokumentu elektronicznego. Lekarz wystawia zaświadczenie w formie dokumentu elektronicznego przy wykorzystaniu tzw. profilu informacyjnego, czyli systemu teleinformatycznego udostępnionego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych lekarzom oraz płatnikom. Z art. 55a ust. 6 ww. ustawy wynika, że lekarz na żądanie ubezpieczonego lub w przypadku stwierdzenia braku posiadania przez płatnika profilu informacyjnego, doręcza ubezpieczonemu wydruk wystawionego zaświadczenia lekarskiego z systemu teleinformatycznego. Po drugie, zaświadczenie lekarskie, o którym mowa w art. 55a ust. 7 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, a więc zaświadczenie wystawione na formularzu wydrukowanym z systemu teleinformatycznego ZUS-u opatrzonym następnie zwykłym podpisem i pieczątką. Taka forma zaświadczenia znajdzie zastosowanie, jeśli z jakichkolwiek przyczyn wystawienie zaświadczenia w formie dokumentu elektronicznego nie jest możliwe (w szczególności w przypadku problemów technicznych uniemożliwiających złożenie podpisu elektronicznego). Po trzecie, dokument wystawiony przez lekarza na zwykłym druku (a zatem na druku ZUS ZLA), ale tylko w przypadkach określonych w art. 121b ust. 2 pkt 5 lit. b i c oraz art. 121c ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, a więc w przypadku niezdolności do pracy z powodu konieczności osobistego sprawowania opieki nad dzieckiem (art. 121b ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji), albo poddania się niezbędnym badaniom lub zabiegom związanym z pobraniem komórek, tkanek lub narządów (art. 121c ust. 1 pkt 1). Z akt sprawy wynika, że nie zachodzi żaden z wyżej wymienionych przypadków. Skarżący otrzymał bowiem zaświadczenie lekarskie wystawione na zwykłym druku (wyłączony przypadek pierwszy i drugi) potwierdzające niezdolność do pracy z powodu choroby (wyłączony przypadek trzeci). Tym samym powołany przez organ orzekający art. 121d ust. 2 ustawy o Policji nie mógł stanowić podstawy prawnej do egzekwowania wobec skarżącego obowiązku dostarczenia przełożonemu zwolnienia lekarskiego w terminie 7 dni, a w konsekwencji nie mógł być podstawą stwierdzenia naruszenia obowiązków służbowych. Obowiązku dostarczenia przez ubezpieczonego zaświadczenia lekarskiego wystawionego na zwykłym druku ZUS ZLA w terminie 7 dni od daty jego otrzymania, nie da się również wyprowadzić z przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2017 r., poz. 1368 ze zm.). Ustawodawca bowiem z początkiem 2016 r. istotnie zmienił zasady wystawiania zaświadczeń lekarskich stwierdzających czasową niezdolność do pracy z powodu choroby, pobytu w szpitalu albo innym zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne albo konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny. Zasadniczo bowiem zaświadczenia te mają obecnie postać dokumentu elektronicznego, generowanego w systemie teleinformatycznym ZUS-u, dostępnym zarówno dla lekarza wystawiającego zaświadczenie jak i płatnika. Tym samym ubezpieczony nie ma już z reguły obowiązku przekazywania płatnikowi (w tym pracodawcy) dokumentu lekarskiego. Istotnej zmianie uległy przy tym przepisy z art. 62 ww. ustawy, przewidujące niegdyś obowiązek przekazywania zaświadczeń lekarskich w siedmiodniowym terminie. Obecnie takiego obowiązku już nie ma, a wyjątki w tym zakresie wprowadza art. 62 ust. 1 i 2 ww. ustawy, jednak nie obejmują one zaświadczeń wystawianych na zwykłych drukach. Obowiązek przekazania płatnikowi w terminie 7 dni zaświadczenia lekarskiego wystawionego na zwykłym druku przewiduje zaś art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. o zmianie ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 1066). Powołana ustawa na mocy art. 23 ust. 1 upoważniła lekarzy do wystawiania tymczasowo (nie dłużej jak do dnia 30 listopada 2018 r.) zaświadczeń w poprzedniej formie, a więc na zwykłych drukach. W takim przypadku ubezpieczony ma obowiązek przekazania w terminie siedmiodniowym otrzymanego zaświadczenia, jednak co istotne lekarz zobowiązany jest pouczyć ubezpieczonego w tym zakresie. Jak bowiem wynika z art. 23 ust. 2 ww. ustawy, w przypadku wystawienia zaświadczenia lekarskiego na zwykłym druku, lekarz wystawiający zaświadczenie lekarskie informuje ubezpieczonego o konieczności doręczenia zaświadczenia lekarskiego odpowiednio płatnikowi zasiłku lub płatnikowi składek w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Przepisy art. 62 ustawy z dnia 26 czerwca 1999 r. stosuje się wówczas w brzmieniu obowiązującym przed dokonaniem nowelizacji. Zatem nawet gdyby uznać, że w przedmiotowej sprawie obowiązek przekazania zaświadczenia lekarskiego przez policjanta należało wyprowadzić z art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 15 maja 2015 r., co jest dyskusyjne z uwagi na postrzeganie art. 121d ust. 2 ustawy o Policji jako lex specialis, to stawianie skarżącemu zarzutu niedopełnienia tego obowiązku, uzależnione byłoby od ustalenia, że został on przez lekarza wystawiającego takie zaświadczenie pouczony o obowiązku przekazania druku w terminie siedmiodniowym. Z akt sprawy nie wynika, aby organ poczynił jakiekolwiek ustalenia w tym zakresie. Analogiczny pogląd, który w pełni podziela Sąd w składzie orzekającym, został zaprezentowany w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 9 marca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 8/18 oraz w wyroku tutejszego Sądu z 22 sierpnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1618/17 (publ. CBOSA). Mając na względzie powyższe okoliczności stwierdzić należy, że zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu I instancji wydane zostały z naruszeniem art. 126 ust. 1 i 2 oraz art. 121 d ust. 2 ustawy o Policji w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy dodatkowo dopuścił się naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymując w mocy wadliwy rozkaz personalny organu I instancji. Powyższe obligowało Sąd do uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji. Organ Policji będzie obowiązany uwzględnić dokonaną przez Sąd ocenę prawną. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.