II SA/Wa 1428/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jacek Fronczyk, Sędziowie WSA - Eugeniusz Wasilewski, - Janusz Walawski (spr.), Protokolant - Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2009 r. sprawy ze skargi J. A. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1865/07 - oddala skargę - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1865/07, oddalił skargę J. A. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...]. Skarżący nie złożył wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, który w dniu 24 maja 2008 r. stał się prawomocny. W dniu 25 sierpnia 2008 r. skarżący skierował do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie pismo, w którym podniósł, iż został pozbawiony prawa strony, gdyż nie został zawiadomiony we właściwym terminie o wyniku postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1865/07 i nie zostało mu doręczone uzasadnienie wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 22 kwietnia 2008 r. Tym samym uniemożliwiono mu podjęcie przysługujących kroków prawnych przed uprawomocnieniem się wyroku. W związku z powyższym pismem, skarżący pismem Sądu z dnia 4 września 2008 r. został wezwany do wyjaśnienia jego charakteru, w szczególności o co w nim wnosi. Ponadto skarżący w piśmie tym został poinformowany, że w zawiadomieniu o rozprawie był pouczony o terminie do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W kolejnym piśmie z dnia 23 września 2008 r. skarżący podał, że w zawiadomieniu o rozprawie z dnia 21 marca 2008 r. został powiadomiony o posiedzeniu Sądu, ale w sprawie ze skargi na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...]. Natomiast Sąd w piśmie z dnia 31 lipca 2008 r. poinformował go, iż w dniu 22 kwietnia 2008 r. rozpatrywał jego skargę na decyzję powyżej określonego organu z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...]. W związku z zaistniałymi nieprawidłowościami uniemożliwiono mu prawidłowe odwołanie się od wyroku Sądu. W związku z pismami skarżącego z dnia 25 sierpnia 2008 r. i z dnia 23 września 2008 r. skierowanymi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący w dniu 30 września 2008 r. został wezwany przez Sąd do udzielenia informacji, czy wymienionymi pismami wnosi skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego przedmiotowym wyrokiem. Skarżący, odpowiadając na wezwanie Sądu, w piśmie z dnia 8 października 2008 r. podał, iż pisma te są skargą o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1865/07. Pisma skarżącego z dnia 25 sierpnia 2008 r., z dnia 23 września 2008 r. oraz z dnia 8 października 2008 r. w dniu 3 marca 2009 r. zostały przesłane do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych celem zajęcia stanowiska w sprawie. Powyżej określony organ w dniu 19 marca 2009 r. udzielił na nie następującej odpowiedzi: W toku prowadzonego przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych pod sygn. [...] postępowania ze skargi J. A. na udostępnienie jego danych osobowych przez Wójta Gminy S. osobom nieupoważnionym skarżącemu skutecznie doręczono decyzje Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] oraz z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], wiedział on zatem, jakie decyzje zostały wydane przez organ w jego sprawie, jak też miał świadomość, na którą z ww. decyzji złożył skargę do WSA. Pismem z dnia 3 października 2007 r. skarżący oraz Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych zostali zawiadomieni o posiedzeniu Sądu w dniu 22 kwietnia 2008 r. w sprawie ze skargi J. A. na decyzję GIODO z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...]. Treść tego zawiadomienia była zgodna z literalnym brzmieniem skargi J. A. do WSA, w której wskazał, że: "Podtrzymując nieuznane za zasadne treści zawarte w odwołaniu od decyzji GIODO z [...].06.07 [...] składam skargę na ww. decyzję (...)". Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w odpowiedzi z dnia 31 października 2007 r. na ww. skargę uznał, że dotyczy ona decyzji organu z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję wskazaną przez skarżącego. W szczególności Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych miał na uwadze okoliczność, że skarga została wniesiona do Sądu za pośrednictwem organu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu powyżej określonej decyzji. W ocenie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, brak jest podstaw do wznowienia przedmiotowego postępowania, a w szczególności przedstawione przez skarżącego okoliczności nie uzasadniają jego wznowienia na podstawie art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie w pierwszej kolejności należało zbadać dopuszczalność oraz zasadność skargi o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1865/07. Stosownie do art. 279 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać, oprócz oznaczenia zaskarżonego orzeczenia, także podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Podstawę wznowienia określają przepisy art. 271, art. 272 i art. 273 Działu VII – Wznowienie postępowania, powyżej powołanej ustawy. Zgodnie z ich treścią, można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli: 1) w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia, 2) strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Ponadto, można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, jak również na tej podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym następnie uchylonym lub orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Ustawa wskazuje także, że podstawą wznowienia postępowania jest późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 powołanej ustawy). Dokonując kontroli skargi pod tym kątem, należy stwierdzić, że wskazanie podstawy prawnej powinno zawierać wyraźne określenie, które z przepisów art. 271-273 ustawy uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie. To na skarżącym ciąży obowiązek wskazania podstawy prawnej wznowienia postępowania. Jej niewskazanie rzutuje już na samą dopuszczalność skargi. Sformułowanie jedynie podstawy prawnej wznowienia nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia. W niniejszej sprawie Sąd badając dopuszczalność skargi o wznowienie postępowania uznał, że jest ona wniesiona w terminie (art. 277 powołanej ustawy) i opiera się na ustawowej przesłance wznowienia, chociaż skarżący nie wskazał konkretnego przepisu prawa, na którym opiera skargę. Jednakże analiza jej treści pozwalała przyjąć, że skarżący wskazuje na przesłankę określoną w art. 271 pkt 2 powołanej ustawy, zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo potwierdziła dokonane czynności procesowe. W rozpoznawanej sprawie skarżący podniósł, że został pozbawiony możliwości działania, w rozumieniu art. 271 pkt 2 powołanej ustawy, gdyż w zawiadomieniu o rozprawie z dnia 21 marca 2008 r. podano, że w dniu 22 kwietnia 2008 r. będzie rozpoznawana skarga skarżącego na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], natomiast rozpoznano jego skargę na decyzję tego organu z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...]. Odnosząc się do podniesionego przez skarżącego, w skardze o wznowienie postępowania, zarzutu pozbawienia możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa należy stwierdzić, iż jest on niezasadny. Organ zasadnie powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 2866/05, w którym to Sąd zajął następujące stanowisko: Pojęcie niemożności działania nie posiada bliższego określenia zarówno w teorii, jak i w orzecznictwie. Istnieje spory margines dla swobody interpretacyjnej dla tego pojęcia. Orzecznictwo i teoria nie wypracowały tezy generalnej, wyznaczającej podstawowe cechy niemożności działania. Jednakże, zdaniem Sądu, niemożność działania, czyli niemożność obrony swych praw, jest pozbawieniem możliwości podejmowania w procesie czynności procesowych. Należy przy tym wskazać, że konieczne jest wykazanie, iż zachodzi związek przyczynowy między naruszeniem prawa procesowego a pozbawieniem strony możliwości działania. Ponadto należy stwierdzić, że o pozbawieniu strony możliwości działania można mówić wtedy, gdy nie dano jej w ogóle możliwości działania. W innych przypadkach zachodzi tylko utrudnienie działania, co nie uzasadnia wznowienia postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela przedstawione powyżej stanowisko. Zdaniem Sądu fakt, iż w zawiadomieniu o terminie rozprawy podano datę i numer decyzji poprzedzającej nie spowodował, że skarżący, wbrew jego twierdzeniu, został pozbawiony prawa od działania. To drobne uchybienie w żaden sposób nie pozbawiło skarżącego przysługujących mu praw, a w szczególności do udziału w rozprawie, czy też złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Zgodnie z art. 282 § 1 powołanej ustawy, Sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd stosownie do okoliczności oddala skargę o wznowienie postępowania albo uwzględniając ją zmienia zaskarżone orzeczenie, albo je uchyla i skargę odrzuca lub postępowanie umarza (§ 2 cyt. wyżej przepisu). Oddalenie skargi o wznowienie postępowania następuje, jeżeli powołane przez skarżącego przyczyny wznowienia okazały się nieistniejące. Orzeczenie takie jest wynikiem negatywnej oceny zasadności zgłoszonej podstawy wznowienia postępowania. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 282 § 1 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.