II SA/Wa 143/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) WSA Joanna Kube Protokolant Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie przekazania sprawy Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...] jako organowi właściwemu oddala skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] o przekazaniu sprawy A. M., dotyczącej sprostowania zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu, Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...], jako organowi właściwemu. W motywach uzasadnienia organ wskazał, że w dniu [...] lutego 2004 r. Komenda Wojewódzka Policji w [...] wydała A. M. zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu za okres służby w Komendzie Miejskiej Milicji Obywatelskiej w [...] od dnia [...] grudnia 1974 r. do dnia [...] czerwca 1981 r. Strona zakwestionowała prawidłowość powyższego zaświadczenia. Pismem z dnia 8 stycznia 2007 r. poinformowano A. M. o braku możliwości wystawienia zaświadczenia Rp-7, zawierającego faktyczne kwoty wynagrodzenia wypłaconego mu w czasie pełnienia służby w latach 1974-1981, z powodu braku dokumentów źródłowych, które zostały zniszczone po okresie ich przechowywania, zgodnie z przepisami resortowymi. Organ podał, że A. M. w takiej sytuacji wystąpił do Sądu Rejonowego – Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z pozwem o sprostowanie wydanego mu druku Rp-7. Na skutek apelacji strony, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych uchylił wyrok Sądu I instancji, oddalający powództwo i powołując się na art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), przekazał sprawę Komendantowi Głównemu Policji. Natomiast Komendant Główny Policji, wykonując wskazany wyrok, na podstawie art. 65 § 1 kpa przekazał sprawę Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...], jako organowi właściwemu. Rozpatrując niniejszą sprawę Minister stwierdził, iż zgodnie z art. 19 kpa, organy administracji publicznej zobowiązane są do przestrzegania z urzędu swojej właściwości. Podniósł, że sprawa wydania przedmiotowego zaświadczenia jest sprawą osobową, w rozumieniu § 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261), odnosi się bowiem do praw strony związanych ze świadczeniem emerytalnym po rozwiązaniu stosunku służbowego. Z tego względu organem właściwym do wydania żądanego zaświadczenia jest przełożony (jego następca prawny) ostatniego miejsca pełnienia służby przez funkcjonariusza. W niniejszej sprawie jest to Komendant Wojewódzki Policji w [...], co wynika z § 1 pkt 5 powołanego rozporządzenia. W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. M. podniósł argumenty dotyczące obowiązku wydania mu przez KWP w [...] zaświadczenia na druku Rp-7, obejmującego rzeczywistą wysokość wynagrodzenia otrzymywanego w spornym okresie. Wniósł o uznanie świadectwa służby za dokument według którego powinno zostać naliczone jego wynagrodzenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Stosownie do art. 65 § 1 w związku z art. 63 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - jeżeli organ administracji publicznej, do którego wniesiono podanie (żądanie, wyjaśnienie, odwołanie, zażalenie) jest niewłaściwy w sprawie, obowiązany jest do niezwłocznego przekazania sprawy do organu właściwego. Przekazanie sprawy następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie i ma na celu przekazanie sprawy organowi posiadającemu uprawnienia do podjęcia przypisanych prawem działań oraz jej merytorycznego rozpatrzenia. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji słusznie podniósł, iż organy administracji publicznej obowiązane są przestrzegać z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Wniosek taki znajduje oparcie wprost w przepisie art. 19 kpa., w myśl którego organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Właściwość rzeczową organu administracji publicznej ustala się według przepisów o zakresie jego działania. – art. 20 kpa. Obowiązek przestrzegania przez organy administracji publicznej swojej właściwości jest ich podstawowym obowiązkiem, wynikającym nie tylko z przepisu art. 19 kpa, ale znajduje również oparcie w fundamentalnych zasadach funkcjonowania Państwa, określonych w rozdziale 1 Konstytucji. Zgodnie z art. 7 Konstytucji, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Oznacza to, że każde działanie organu administracji publicznej powinno znajdować oparcie w wyraźnym przepisie prawa i następować w jego granicach. Przepis ten musi określać organ, któremu przyznaje kompetencje w danej dziedzinie, a zatem wskazywać jego właściwość. Organ nie może wydać decyzji administracyjnej, ani w inny sposób rozstrzygnąć sprawy, w której nie jest właściwy, gdyż taka decyzja będzie obarczona wadą nieważności na zasadzie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd stwierdził, iż organy prawidłowo uznały, że sprawa dotycząca wydania zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu jest sprawą osobową, w rozumieniu § 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261), związana jest bowiem ze świadczeniem emerytalnym po rozwiązaniu stosunku służbowego. Natomiast stosownie do § 1 pkt 5 tego rozporządzenia, organem właściwym miejscowo i rzeczowo do wydania zaświadczenia na druku Rp-7, jest przełożony właściwy w sprawach osobowych ostatniego miejsca pełnienia służby funkcjonariusza, a więc Komendant Wojewódzki Policji w [...]. Zgodnie bowiem z art. 6f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), komendant wojewódzki Policji oraz komendant powiatowy (miejski) Policji są przełożonymi policjantów na terenie swojego działania. W niniejszym postępowaniu Sąd ocenił legalność postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] oraz postanowienia utrzymanego nim w mocy. Natomiast nie ustosunkował się do zarzutów skargi, bowiem odnoszą się one wyłącznie do kwestii merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu, które mogą zostać rozstrzygnięte jedynie przez właściwy w tych sprawach organ administracji. Mając powyższe względy na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji.