II SA/Wa 143/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi A. M. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie przekazania sprawy Komendantowi Wojewódzkiemu Policji [...] jako organowi właściwemu postanawia - ustanowić dla A. M. radcę prawnego - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 czerwca 2010 r. oddalił skargę A. M. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie przekazania sprawy Komendantowi Wojewódzkiemu Policji [...] jako organowi właściwemu. Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. Na podstawie informacji przedstawionych w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz kserokopiach decyzji o wysokości zwaloryzowanej emerytury i kserokopiach rachunków ustalono, co następuje. Skarżący we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z żoną. Na wspólny dochód w gospodarstwie domowym w łącznej wysokości 2 936 zł brutto miesięcznie (2 462,70 zł netto) składa się emerytura wnioskodawcy oraz emerytura jego żony. Stałe miesięczne wydatki stanowią: opłata na rzecz spółdzielni mieszkaniowej w wysokości 284,14 zł, M. SA 54 zł, opłata za gaz 116, 60 zł, energię elektryczną 186 zł, telefon 59,43 zł. Majątek stanowi mieszkanie o powierzchni 45 m2 oraz 0,4 ha nieruchomości rolnej. Wnioskodawca oraz jego żona nie posiadają żadnych oszczędności. Skarżący oświadczył, że ponosi wydatki na leki, jednakże nie podano ich miesięcznej wysokości. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – obejmującym między innymi tylko ustanowienie radcy prawnego (art. 245 § 3 powołanej ustawy) – następuje wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie wszystkich przedstawionych przez stronę informacji stwierdzić należy, że skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść w niniejszej sprawie pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i żony. Po dokonaniu stałych miesięcznych opłat w wysokości 700,17 zł, na jedną osobę w gospodarstwie domowym przypada kwota około 850 zł. Uwzględniając konieczność ponoszenia wydatków na codzienne utrzymanie a także wydatków na lekarstwa stwierdzić należy, że skarżący nie jest w stanie ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Strona nie ma żadnych oszczędności, które mogłaby przeznaczyć na ustanowienie radcy prawnego, zaś przy wnoszeniu środka odwoławczego od wyroku Sądu I instancji obowiązuje przymus adwokacko-radcowski. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.