II SA/Wa 1430/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Asesor WSA Janusz Walawski, Protokolant Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2006 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Biura Kadr Szkolenia i Rozwoju Zawodowego w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji Nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. w sprawie dodatku specjalnego oddala skargę Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2006 r., wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Departamentu Kadr, Szkolenia i Rozwoju Zawodowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r., dotyczącej przyznania R. B. dodatku specjalnego, podwyższonego o 10% kwoty należnego uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego, od dnia [...] lipca 2002 r. do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że dodatek specjalny mógł być podwyższony za powierzenie żołnierzowi zawodowemu dodatkowych zadań, wykraczających poza zwykłe obowiązki służbowe. Natomiast w okresie, za który oficerowi był przyznany podwyższony dodatek specjalny, pełnił on zawodową służbę wojskową w dyspozycji, a nie na stanowisku służbowym, a tym samym wykonywane przez niego zadania nie były zadaniami wykraczającymi poza obowiązki służbowe. Wobec powyższego, Minister Obrony Narodowej uznał, że przedmiotowa decyzja podjęta została z rażącym naruszeniem prawa, co oznacza, że dotknięta jest wadą opisaną w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, skutkującą jej nieważnością. Od powyższej decyzji R. B. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ między innymi wskazał, iż zgodnie z obowiązującym do dnia 30 czerwca 2004 r. art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 z późn. zm.), uszczegółowionym przepisem § 31 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 z późn. zm.), dodatek specjalny mógł być podwyższony w związku z powierzeniem żołnierzowi zawodowemu nowych lub dodatkowych zadań o wysokim stopniu złożoności i odpowiedzialności albo obowiązków wykraczających poza zwykłe obowiązki służbowe, za które żołnierzom zawodowym nie przysługiwało dodatkowe wynagrodzenie. W takim przypadku, zwiększenie dodatku specjalnego nie mogło przekroczyć kwoty stanowiącej 10% uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego przysługującego żołnierzowi. W ocenie Ministra Obrony Narodowej, podwyższenie dodatku specjalnego R. B. możliwe byłoby w przypadku pełnienia przez zainteresowanego oficera zawodowej służby wojskowej na stanowisku służbowym. Ponieważ w okresie, za który przyznano zainteresowanemu oficerowi zwiększony dodatek specjalny nie pełnił on służby wojskowej na stanowisku służbowym, zatem wykonywane w tym okresie zadania nie mogą być uznane za nowe lub dodatkowe o wysokim stopniu złożoności lub odpowiedzialności bądź też wykraczające poza zwykłe obowiązki służbowe, lecz były zadaniami służbowymi, doraźnie zleconymi przez organ wojskowy, w którego dyspozycji pozostawał. Uwzględniając bowiem, że w okresie pozostawania w dyspozycji żołnierz zawodowy nie posiadał, w przeciwieństwie do żołnierza pełniącego służbę na stanowisku służbowym, określonego zakresu obowiązków, w obowiązującym do dnia 30 czerwca 2004 r. – § 64 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 z późn. zm.), postanowiono, że żołnierz zawodowy mógł być przez organ wojskowy, w którego dyspozycji pozostawał, skierowany do wykonywania innych określonych przez niego zadań służbowych. I taki właśnie charakter, doraźnie zleconych, miały zadania wykonywane przez oficera w okresie pozostawania w dyspozycji. Oznacza to, że nie jest możliwe uznanie wykonywanych przez zainteresowanego oficera w okresie pozostawania w dyspozycji czynności [...], za wykraczające poza zwykłe obowiązki służbowe. W ocenie Ministra Obrony Narodowej, wypłata R. B. uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego, podwyższonego o 10%, tylko za wykonanie w okresie pozostawania w dyspozycji doraźnych zadań służbowych zleconych w trybie § 64 ust. 1 pkt 7 cyt. rozporządzenia w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych, stanowi rażące naruszenie postanowień zawartych w § 31 ust. 3 cyt. rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy, co w pełni uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia i Rozwoju Zawodowego MSWiA. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc, iż od dnia [...] stycznia 2002 r. został przeniesiony do dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, jednakże jego poprzednie obowiązki, które wykonywał w Sztabie [...] nie zmieniły się, natomiast oprócz obowiązków przydzielonych mu do wykonywania w okresie pozostawania w dyspozycji dodatkowo wykonywał czynności wykraczające poza ten zakres. Podjęta w chwili danej decyzja jest, zdaniem skarżącego, krzywdząca, gdyż nie uznaje prawa, które wcześniej nabył w okresie wieloletniej, nienagannej służby. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym pod względem jego zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Wydając zaskarżoną decyzję, jak również decyzję poprzedzającą, Minister Obrony Narodowej powołał się na przesłankę wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), czyli wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Istota sporu sprowadza się zatem w niniejszej sprawie do ustalenia, czy wyeliminowana przez Ministra Obrony Narodowej, w trybie stwierdzenia nieważności, decyzja Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia i Rozwoju Zawodowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...], została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, wspomniana przesłanka została spełniona. Decyzja z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] została wydana na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (tekst jedn. Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 18 ze zm.) oraz § 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, § 11 pkt 4, § 31 ust. 1 pkt 7, ust. 3 i 4 oraz § 38 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.). Zgodnie z powołanym § 31 ust. 3 tego aktu wykonawczego, przysługujący żołnierzowi zawodowemu dodatek specjalny mógł być podwyższony w związku z powierzeniem żołnierzowi zawodowemu nowych lub dodatkowych zadań o wysokim stopniu złożoności i odpowiedzialności albo obowiązków wykraczających poza zwykłe obowiązki służbowe, za które żołnierzom nie przysługuje dodatkowe wynagrodzenie. W takim przypadku zwiększenie dodatku specjalnego nie może przekroczyć kwoty stanowiącej 10% uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego przysługującego żołnierzowi. Zwiększenie dodatku w oparciu o przepis § 31 ust. 4 następowało na czas określony, nie dłuższy jednak niż do końca roku kalendarzowego, w granicach posiadanych na ten cel środków finansowych, zaś jego wysokość uzależniona była od charakteru i zakresu powierzonych zadań oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez żołnierza kwalifikacji zawodowych i specjalistycznych. W sprawie bezsporne jest, iż [...] R. B. od dnia [...] stycznia 2002 r. przebywał w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, a od dnia [...] marca 2002 r. decyzją tego organu z dnia [...] lutego 2002 r. nr [...] został skierowany do wykonywania czynności służbowych w trwającym procesie [...], koordynowanych przez Pełnomocnika Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji [...]. W ocenie Sądu, podwyższenie dodatku specjalnego skarżącemu możliwe byłoby, w przypadku pełnienia przez niego zawodowej służby wojskowej na stanowisku służbowym. Ponieważ w okresie, za który przyznano zainteresowanemu oficerowi zwiększony dodatek specjalny nie pełnił on służby wojskowej na stanowisku służbowym, zatem wykonywane w tym okresie zadania nie mogą być uznane za nowe lub dodatkowe o wysokim stopniu złożoności lub odpowiedzialności bądź też wykraczające poza zwykłe obowiązki służbowe, lecz były zadaniami służbowymi, doraźnie zleconymi przez organ wojskowy, w którego dyspozycji pozostawał. Uwzględniając bowiem, że w okresie pozostawania w dyspozycji żołnierz zawodowy nie posiadał, w przeciwieństwie do żołnierza pełniącego służbę na stanowisku służbowym, określonego zakresu obowiązków, w obowiązującym do dnia 30 czerwca 2004 r. – § 64 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 z późn. zm.), postanowiono, że żołnierz zawodowy mógł być przez organ wojskowy, w którego dyspozycji pozostawał, skierowany do wykonywania innych określonych przez niego zadań służbowych. I taki właśnie charakter, doraźnie zleconych (a nie nowych lub dodatkowych o wysokim stopniu złożoności lub odpowiedzialności bądź też wykraczający poza zwykłe obowiązki służbowe), miały zadania wykonywane przez oficera, w okresie pozostawania w dyspozycji. Prawidłowo więc, zdaniem Sądu, uznał organ, iż nie jest możliwe uznanie wykonywanych przez skarżącego w okresie pozostawiania w dyspozycji czynności [...], za wykraczające poza zwykłe obowiązki służbowe. Przepis § 31 ust. 3 cyt. rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy wyraźnie wskazywał, za jakie zadania mógł być przyznany podwyższony dodatek specjalny, w którego zakresie bez wątpienia nie zostały wyszczególnione, doraźnie zlecone przez przełożonego, zadania wykonywane przez żołnierza w okresie pozostawania w dyspozycji. Zaznaczyć bowiem należy, że w okresie pozostawania w dyspozycji i za wykonanie czynności w tym czasie R. B. otrzymywał uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, w wysokości równej uposażeniu otrzymywanemu na dotychczas zajmowanym stanowisku służbowym. Skoro zatem decyzją Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia i Rozwoju Zawodowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. wskazany wyżej dodatek przyznano skarżącemu wbrew niebudzącej wątpliwości treści § 31 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy, to Minister Obrony Narodowej miał podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji w oparciu o przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, bowiem decyzja podjęta została z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie za bezzasadny należy uznać, zdaniem Sądu, zarzut podniesiony przez pełnomocnika skarżącego w piśmie z dnia [...] listopada 2006 r. stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy, dotyczący naruszenia przepisu art. 156 § 1 kpa w związku z art. 17 pkt 3 kpa oraz art. 16 § 1 kpa w związku z art. 156 § 1 kpa. Prezes Rady Ministrów decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o rozstrzygnięcie negatywnego sporu o właściwość pomiędzy MSWiA a Ministrem Obrony Narodowej, orzekł, iż organem właściwym do rozpatrzenia wniosku Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia i Rozwoju Zawodowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. w przedmiocie podwyższenia skarżącemu dodatku specjalnego do wysokości 10% kwoty należnego uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego, od dnia [...] lipca 2002 r. do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej jest Minister Obrony Narodowej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.