II SA/Wa 1435/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Andrzej Góraj (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Wojewódzki Policji w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], postanowił przyznać skarżącemu P. G. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. Natomiast, decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w B. postanowił uchylić powyższą decyzję, a zarazem cofnąć skarżącemu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu wskazano, iż skarżącemu przestał przysługiwać niniejszy równoważnik od momentu otrzymania przez małżonka skarżącego spadku, w którego skład wchodziła 1/3 udziału, w nieruchomości rolnej zabudowanej murowanym budynkiem, o powierzchni 17,57 m² położonym w obrębie 40 W., gmina N., powiat h., województwo [...] oznaczonym numerem geodezyjnym [...]. Skarżący pismem z dnia 26 maja 2010 r. złożył odwołanie od ww. decyzji. Z treści odwołania wynika, że w niniejszej sprawie powinna znaleźć zastosowanie reguła, w myśl której funkcjonariuszowi Policji przysługuje równoważnik za brak lokalu mieszkalnego jeżeli posiadane przez niego lub jego małżonka mieszkanie, nie odpowiada przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania skarżącego wydał decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ podtrzymał stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. Skarżący skargą z dnia 9 sierpnia 2010 r. złożoną za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie decyzji obu instancji. Pokreślił, iż niniejsze decyzje są krzywdzące, niezgodne z art. 92 ust. 1 ustawy o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) w związku z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę organ nie znalazł podstaw do zmiany dotychczasowego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, jako wadliwa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy skarżący utracił prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Co się tyczy stanu faktycznego ustalonego przez organ, a stanowiącego podstawę wydania skarżonej decyzji, to nie budził on kontrowersji. Niespornym było bowiem to, iż żona skarżącego nabyła w drodze dziedziczenia udział we współwłasności domu położonego w miejscowości pobliskiej, wynoszący 17,57 m². W ocenie tut. Sądu wnioski jakie organ wysnuł w oparciu o powyższe ustalenia, jawią się jako błędne. Nietrafnie organ podnosi, iż dla kwestii utraty prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, okolicznością bez znaczenia jest to, czy lokal nabyty przez funkcjonariusza czy jego żonę, spełnia normy zaludnienia lokali mieszkalnych przeznaczonych dla funkcjonariuszy Policji. Wbrew twierdzeniom organu takiej konkluzji nie sposób skutecznie wywieść z faktu, iż art. 92 ustawy o Policji, regulujący omawiane uprawnienie policjanta, nie odnosi się do norm zaludnienia. Ustawodawca dokonując regulacji w przedmiocie mieszkań dla funkcjonariuszy Policji, w pierwszym przepisie Rozdziału 8 ustawy o Policji, tj. w art. 88, dokonał wykładni pojęcia "prawo policjanta do lokalu mieszkalnego". Prawo to opisał w ten sposób, że jest to uprawnienie do lokalu mieszkalnego – w miejscowości, w której funkcjonariusz pełni służbę lub miejscowości pobliskiej - z uwzględnieniem liczby członków rodziny policjanta. Regulując omawiane pojęcie ustawodawca odesłał więc m.in. do kwestii ilości członków rodziny funkcjonariusza, a więc dokonał odniesienia do norm zaludnienia. Wykładnia gramatyczna przepisu art. 88 ustawy o Policji prowadzi do konkluzji, iż policjant ma prawo do lokalu mieszkalnego, w miejscowości, w której pełni służbę lub miejscowości pobliskiej, który to lokal będzie swoją powierzchnią odpowiadał normom zaludnienia stosownym do liczby członków rodziny policjanta. W sytuacji natomiast, gdy policjant nie dysponuje takim lokalem, a organ nie jest w stanie zapewnić funkcjonariuszowi takiego lokalu, w myśl art. 92 ustawy o Policji funkcjonariusz nabywa uprawnienie do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Wyżej dokonana wykładnia pozostaje w zgodzie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 18 listopada 2009 r. podjętej w sprawie o sygn. akt I OPS 7/09. W uchwale tej przesądzono, iż "równoważnik pieniężny na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej przysługuje funkcjonariuszowi Straży Granicznej, który (jego małżonek) jest współwłaścicielem domu jednorodzinnego, jeżeli zajmowana przez funkcjonariusza część domu (mieszkanie) nie odpowiada co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej według norm zaludnienia określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przydziału, opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz norm zaludnienia lokali mieszkalnych". Co prawda powyższa uchwała dotyczy materii równoważnika pieniężnego przysługującego funkcjonariuszom Straży Granicznej, jednakże jak wskazał sam Naczelny Sąd Administracyjny w wyżej powołanej uchwale, teza uchwały znajdzie także zastosowanie do uprawnień mieszkaniowych policjantów, gdyż przedmiotowe regulacje prawne dotyczące obydwu formacji, są zbieżne ze sobą. W świetle rozważań zawartych w pierwszej części niniejszego uzasadnienia, jak również biorąc pod uwagę tezę powyższej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą tut. Sąd w pełni akceptuje, należało wyeliminować skarżoną decyzję z obrotu prawnego jako wadliwą. Ponownie rozpoznając sprawę organ oceni uprawnienie skarżącego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, przy uwzględnieniu wykładni przepisów dokonanej przez tut. Sąd w niniejszej sprawie. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W oparciu o art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.