II SA/Wa 1436/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.) Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Protokolant asystent sędziego Mateusz Rogala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi R. O. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania: - oddala skargę Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., działając na podstawie art. 134 Kpa stwierdził niedopuszczalność wniesionego przez policjanta R. O. odwołania od pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, co następuje: Komendant Wojewódzki Policji [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. na podstawie art. 36 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) z dniem 14 czerwca 2006 r. zwolnił [...] R. O. z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem 15 czerwca 2006 r. przeniósł go do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji [...]. Na podstawie art. 108 Kpa decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Rozkaz ten był poddany różnorakiej kontroli i w rezultacie stał się ostateczny i prawomocny. Wnioskiem z dnia 2 listopada 2009 r. R. O. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] o stwierdzenie nieważności powyższego rozkazu personalnego. Komendant Wojewódzki Policji [...] przedmiotowe wystąpienie przesłał zgodnie z właściwością Komendantowi Głównemu Policji, który decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. Po rozpatrzeniu wniesionego przez zainteresowanego odwołaniem, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. Niezależnie od powyższego wniosku z dnia 2 listopada 2009 r. R. O. pismem z dnia 28 grudnia 2009 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z prośbą o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., podnosząc tożsame zarzuty, co w piśmie z dnia 2 listopada 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji [...] pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. (doręczonym zainteresowanemu w dniu 25 lutego 2010 r.) poinformował policjanta, iż nie podziela zawartych w uzasadnieniu wniosku z dnia 28 grudnia 2009 r. zastrzeżeń, a także, że przytaczane w tym wniosku argumenty były już przedmiotem analizy przez uprawnione do tego organy i sądy administracyjne. Wskazał nadto na fakt, iż tryby weryfikacji decyzji ostatecznych są trybami niekonkurencyjnymi i nie można dokonywać zmiany lub uchylenia ostatecznych decyzji w trybie art. 155 lub art. 145 § 1 Kpa, gdy nie zostało jeszcze zakończone postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. zainicjowane wnioskiem z dnia 2 listopada 2009 r. Od przedmiotowego pisma R.O. w dniu 26 lutego 2010 r. złożył odwołanie, w którym między innymi podniósł, że składa wskazane pismo procesowe z ostrożności procesowej, bowiem nie jest pewien, czy pismo z dnia 27 stycznia 2010 r. można uznać za decyzję administracyjną w rozumieniu art. 107 Kpa. Jednocześnie zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie prawa materialnego polegające na dokonaniu błędnej wykładni przepisu art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprowadzającej się do bezpodstawnego i bezprawnego przyjęcia, że w zaistniałych okolicznościach faktycznych nie jest możliwym uchylenie decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] - tj. naruszenie art. 9 art. 107, art. 154 oraz art. 155 Kpa. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania od pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 27 stycznia 2010 r. W uzasadnieniu Komendant Główny Policji uznał, iż pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 27 stycznia 2010 r. nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 107 Kpa. Z twierdzeniem takim częściowo zgadza się sam skarżący w odwołaniu, wskazując na brak elementów decyzji. Pismo z dnia 27 stycznia 2010 r. uznać należy za informację przesłaną stronie o stanie faktycznym sprawy oraz o obowiązujących uregulowaniach prawnych nie jest to ani decyzja ani postanowienie w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Pismo to ma jedynie charakter czynności materialno-technicznej, która ze swej istoty nie rozstrzyga niczyich praw, ani też obowiązków. Komendant Wojewódzki Policji [...] nie wydał jakiegokolwiek merytorycznego rozstrzygnięcia, które podlegałoby administracyjnemu tokowi instancji. Wniesienie natomiast środka zaskarżenia w stosunku do pisma, które nie jest decyzją administracyjną winno skutkować stwierdzeniem, na podstawie art. 134 Kpa, niedopuszczalności odwołania. Uchybienie temu obowiązkowi i merytoryczne rozpoznanie odwołania stanowiłoby rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 Kpa. R. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, kwestionując prawidłowość zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi wskazywał na wadliwość rozkazu personalnego wydanego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji [...]z dnia [...] kwietnia 2006 r. W konkluzji skargi wnosił o uchylenie postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2010 r. i jednoczesne uchylenie aktów woli organów i nałożenie na nie kar. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą niniejszej sprawy jest ustalenie czy pismo z dnia 27 stycznia 2010 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] skierowane do R. O. jest decyzją w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozstrzygniecie tego zagadnienia jest dlatego kluczowe w niniejszej sprawie, albowiem jedynie od decyzji administracyjnych przysługuje środek odwoławczy. Cechą charakterystyczną decyzji administracyjnej, najkrócej ujmując, jest rozstrzygnięcie w niej istotnej dla zainteresowanego kwestii należącej do zagadnień regulowanych przez organy administracyjne. Rozstrzygniecie takie powinno spełniać formalne cechy decyzji, to znaczy poza nazwą "decyzja", powinno zawierać w swojej konkluzji istotę danego rozstrzygnięcia, wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, zawierać uzasadnienie oraz pouczenie co do środków zaskarżenia. Rozstrzygniecie takie powinno być skierowane do określonego adresata decyzji. Zarówno doktryna, jak i praktyka rozróżniają ułomne postacie decyzji, które nie posiadają którejś z wyżej wymienionych cech, jednakże mimo to mogą być uznane za decyzję z uwagi na istotę takiego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie pismo z dnia 27 stycznia 2010 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] cech formalnych decyzji nie posiada. Jest ono, co prawda skierowane do określonego adresata, jednakże nie zawiera ani rozstrzygnięcia sprawy, zakreślonej wnioskiem R. O. z dnia 28 grudnia 2009 r., ani wskazania podstawy prawnej takiego rozstrzygnięcia, uzasadnienia, czy też pouczenia o środkach zaskarżenia. Sam skarżący, zarówno w swoim piśmie z dnia 26 lutego 2010 r. (zwanym odwołaniem), jak i w skardze, wskazywał na brak w piśmie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] cech decyzji administracyjnej. Trafnie także Komendant Główny Policji w uzasadnieniu postanowienia wskazał na elementy informacyjne omawianego pisma, które stanowią wyraz poglądu Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] na poruszone przez zainteresowanego policjanta kwestę, nie są natomiast rozstrzygnięciem sprawy. Przedmiotowe pismo zawiera pewne elementy podobne do niektórych elementów charakterystycznych dla decyzji, jednakże ściśle nie są to elementy tożsame z elementami decyzji. Takim elementem jest argumentacja zawarta w piśmie z dnia 27 stycznia 2010 r., jednakże jest to element charakterystyczny zarówno dla decyzji jak i dla pisma informacyjnego, w szczególności gdy wskazuje ono na zagadnienia stosowania prawa. Brak tu natomiast istotnego dla decyzji władczego rozstrzygnięcia zagadnienia przez organ. Zatem pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 27 stycznia 2010 r. należy uznać jedynie za pismo informujące obywatela o poglądzie organu na daną sprawę, a nie jako rozstrzygniecie danej sprawy. Skoro powyższe pismo nie jest decyzją, to nie przysługują od niego środki odwoławcze. Zatem wniesione przez R. O. odwołanie z dnia 26 lutego 2010 r., Komendant Główny Policji powinien, zgodnie z treścią art. 134 Kpa uznać za niedopuszczalne, co trafnie uczynił w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazuje, iż nie jest władny rozpoznać w tym procesie istoty sprawy zawartej we wniosku z dnia 28 grudnia 2010 r., albowiem w tym postępowaniu Sąd ocenia jedynie prawidłowość postanowienia organu co do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W takim przedmiocie postępowania mieszczą się jedynie zagadnienia o charakterze proceduralnym. Z tych wyżej wskazanych względów skargę należało oddalić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organ przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia, które mogłoby stanowić o jego uchyleniu bądź o stwierdzeniu nieważności i dlatego, na mocy art. 151 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.