II SA/Wa 1436/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Andrzej Góraj (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2016 r. sprawy ze skargi S. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dalszego pełnienia służby oddala skargę. Rozkazem personalnym z [...] czerwca 2015 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z [...] kwietnia 2015 r. w sprawie zwolnienia [...] S. S. z dotychczas zajmowanego stanowiska – eksperta Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w P. i przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w P. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ zwrócił uwagę na fakt, że funkcjonariuszka od [...] kwietnia 2014 r. – jako ekspert [...], została delegowana z urzędu do czasowego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P. Rozkazem personalnym z [...] grudnia 2014 r. Komendant Główny Policji odwołał policjantkę z delegacji, zwolnił z zajmowanego stanowiska i przeniósł do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w P. [...] grudnia 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w P. mianował policjantkę na stanowisko eksperta Zespołu [...] Wydziału [...] KWP w P. w 9 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 2,05 kwoty bazowej z uposażeniem zasadniczym w wysokości 3 120 zł i dodatkiem służbowym w wysokości 800 zł miesięcznie. Organ odwoławczy położył w uzasadnieniu szczególny nacisk na wyjaśnienie tego, iż stosunek służbowy policjanta jednostronnie kształtuje jego składniki. Wskazał, że konsensus wymagany jest jedynie na etapie wstępowania policjanta do służby, a nie na etapie ustalania warunków jej pełnienia. Przełożony policjanta może bowiem przenieść go bez zgody policjanta, na inne stanowisko służbowe. Odnosząc się do realiów sprawy organ podkreślił, że przeniesienie nastąpiło na wniosek Komendanta Miejskiego Policji w P., w której to jednostce, na dzień 1 kwietnia 2015 r. występowało najwięcej ze wszystkich jednostek terenowych garnizonu [...], bo aż 107 wakatów. Za przeniesieniem strony przemawiała więc konieczność wzmocnienia struktur organizacyjnych tej jednostki. Przyczynić się więc to przeniesienie miało do poprawy bezpieczeństwa w obszarze jej działania, co świadczy o istnieniu interesu społecznego w wydaniu kwestionowanego rozstrzygnięcia. Organ uwypuklił także, iż nowe stanowisko jest stanowiskiem równorzędnym do poprzednio zajmowanego. Nie uległa bowiem zmianie grupa zaszeregowania, stopień etatowy, ani składniki uposażenia policjantki. Od powyższego rozkazu personalnego skargę do tutejszego Sądu wywiodła S. S., wnosząc o jego uchylenie. Zarzuciła ona organowi naruszenie: - art. 32 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 7 K.p.a. przez przekroczenie granic dozwolonej uznaniowości i nieuwzględnienie dotychczasowego doświadczenia zawodowego strony, - art. 34 ust. 1 ustawy o Policji przez powołanie na stanowisko nieadekwatne do posiadanego doświadczenia i kompetencji, - art. 36 ust. 1 ustawy o Policji przez przeniesienie strony do niższej hierarchicznie jednostki, - art. 107 § 1 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a., - art. 130 K.p.a., - art. 130 w zw. z art. 107 § 1 i 11 K.p.a. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że w ocenie skarżącej pełnienie służby w strukturach Biura [...] stanowiło swoisty awans. Stąd przeniesienie do Komendy Miejskiej Policji w P. nie jest przeniesieniem na stanowisko równorzędne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując twierdzenia zawarte w skarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowy rozkaz personalny według powyższych kryteriów, uznać należało, iż nie naruszał on prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy skarżąca kwestionowanym rozkazem personalnym, została przeniesiona na stanowisko o charakterze równorzędnym do uprzednio zajmowanego. Co się tyczy materii równorzędności stanowisk, to zgodnie z utrwalonymi poglądami doktryny i judykatury stanowisko równorzędne musi charakteryzować się takimi samymi parametrami uposażenia zasadniczego, takim samym rodzajem dodatku służbowego oraz takim samym rodzajem stopnia etatowego. Powyższe zaś warunki, jak słusznie podnosił organ, winy występować łącznie. Przenosząc powyższe na stan faktyczny badanej sprawy, skarżone rozstrzygnięcie jawiło się jako poprawne. Wskutek wydania kwestionowanego rozkazu personalnego żaden z ww. warunków kształtujących status materialny i służbowy funkcjonariuszki nie uległ zmianie w porównaniu z poprzednio zajmowanym stanowiskiem. Wbrew twierdzeniom skargi, przy ocenie równorzędności stanowisk, nie sposób uwzględniać takiego kryterium jak "prestiż" stanowiska. Do takiego kryterium nie odsyła bowiem żaden z przepisów ustawy pragmatycznej. Materia prestiżu stanowiska związana jest z subiektywnym odbiorem każdego funkcjonariusza. Jako przesłanka o charakterze nieostrym, nie może więc stanowić kryterium decydującego o poprawności przeniesienia funkcjonariusza. Nie poddaje się bowiem obiektywnej ocenie. Również wbrew wywodom strony skarżącej organ w sposób wyczerpujący umotywował przyczyny leżące u podstaw wydania spornego rozkazu personalnego, powołując się na potrzeby służby wynikające z konieczności obsadzenia wakujących stanowisk w KMP w P. Odniósł się także do materii wykształcenia i doświadczenia służbowego policjantki. Należało również zgodzić się z organem, że posiada on uprawnienia do władczego kształtowania stosunku służbowego funkcjonariuszy. Służba w Policji opiera się bowiem na zasadzie podporządkowania. Nie jest to zwykły stosunek pracy. Chęć służby w instytucji hierarchicznie ukształtowanej zakłada w sobie domniemaną zgodę funkcjonariusza na swobodne (choć oczywiście w ramach uregulowań pragmatyki służbowej) kształtowanie stosunku służbowego, stosownie do potrzeb służby. Potrzeby służby, będąc utożsamianymi z dobrem społecznym, będą zaś miały zawsze przewagę nad osobistym interesem funkcjonariusza. Badając kwestionowany rozkaz personalny tutejszy Sąd nie dopatrzył się zaś naruszeń ww. unormowań, wynikających z ustawy o Policji. Nie dopatrzył się też przesłanek mogących świadczyć o tym, iż w realiach niniejszej sprawy interes funkcjonariuszki, upatrywany w pełnieniu przez nią służby w jednostce o wyższym prestiżu, w jednostce stwarzającej większe możliwości awansu, miałby przeważać interes publiczny, wynikający z konieczności zapewnienia wystarczającej i fachowej obsady w Komendzie Miejskiej Policji w P. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).