II SA/Wa 144/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Adam Lipiński (spr.), Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2011 r. sprawy ze skargi I. P. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2010 r. [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego – oddala skargę. Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] Komendant Główny Straży Granicznej utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania I. P. pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu stwierdzono, że posiada on lokal mieszkalny odpowiadający przysługującym mu normom zaludnienia położony w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby. Organ ustalił, że żona I. P. jest najemcą lokalu mieszkalnego o łącznej powierzchni 79 m2 i powierzchni mieszkalnej ok. 50 m2, znajdującego się w budynku szkoły m. S. tj. miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby jej małżonka, spełniający normy zaludnienia rodziny funkcjonariusza. Organ wskazał ponadto, że zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. Nr 234 z 2005 r., poz. 1997 z późn. zm.) funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Stosownie do art. 96 ust. 1 tej ustawy, funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Zgodnie z art. 99 pkt 3 ustawy o Straży Granicznej lokalu mieszkalnego nie przydziela się funkcjonariuszowi, którego małżonek posiada w miejscowości, w której funkcjonariusz pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny, lub dom mieszkalno-pensjonatowy. Pomoc finansowa w postaci równoważnika pieniężnego stanowi pochodną prawa do lokalu mieszkalnego, zatem nie przysługuje w sytuacji, gdy funkcjonariusz ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji dowolność w przyznawaniu pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego funkcjonariuszom wynajmującym mieszkanie, w zależności od tego czy stroną wynajmującą jest osoba fizyczna, czy osoba prawna oraz autorytarne przyjęcie stanu faktycznego, zgodnie z którym posiada mieszkanie w innym stopniu niż osoby wynajmujące mieszkanie od osób fizycznych. Podkreślił, że nie zostało mu przyznane mieszkanie, zgodnie z art. 92 ustawy pragmatycznej. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania niniejszej sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 99 pkt 3 ustawy o Straży Granicznej lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi, którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2. Z kolei w myśl art. 98 tej ustawy, funkcjonariuszowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej lub towarzystwie budownictwa społecznego albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego, stanowiącego odrębną nieruchomość. Z powyższego wynika, że pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego nie przysługuje osobie mającej zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. W przedmiotowej sprawie organy ustaliły, że żona skarżącego zajmuje lokal mieszkalny na podstawie umowy najmu z Gminą S., w którym to lokalu zamieszkuje również skarżący. Organ trafnie argumentuje dodatkowo, że lokal wynajmowany przez małżonkę funkcjonariusza posiada powierzchnię mieszkaniową 50 m2, zatem spełnia przysługujące funkcjonariuszowi uprawnienie do trzech norm zaludnienia, czyli lokalu o pow. mieszkalnej od 21 do 30 m2. Mając na uwadze powyższe, za nieuzasadniony należy uznać zarzut skargi nieprzyznania pomocy finansowej na zakup lokalu, skarżący ma bowiem zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Należy zauważyć, że stosunek najmu jaki łączy żonę skarżącego i gminę S. oparty jest na w miarę trwałej podstawie, w przeciwieństwie do umów najmu, w których stroną wynajmującą jest osoba fizyczna. Mieszkanie żony skarżącego jest związane z pracą w charakterze nauczycielki i charakteryzuje się trudnością w rozwiązaniu umowy najmu przez wynajmującego. Mając na uwadze przytoczone argumenty, należy uznać za niesłuszny pogląd skarżącego, iż nie ma on zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie dopatrzył się naruszenia prawa przy podejmowaniu tych decyzji, które mogłoby skutkować ich uchyleniem bądź stwierdzeniem ich nieważności i dlatego, na podstawie art. 132 i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.