II SA/Wa 1440/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 marca 2024 r. sprawy ze skargi W. B. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do służby oddala skargę Zaskarżonym aktem uchylono - na zasadzie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 398 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o komisjach lekarskich" - orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej, jako "Komisja Rejonowa") z [...] października 2020 r., w przedmiocie zdolności do służby p. W. B., zwanego dalej "Funkcjonariuszem". Wydano jednocześnie orzeczenie własne, gdzie - w części A pkt 12, oceniając kategorię zdolności do służby - wskazano: trwale niezdolny do służby w Policji - kategoria C. W części A pkt 11 lit. A rozpoznano jako schorzenia podstawowe: 1. [...] - § 34 p.2, kol.5, kat. C, wedle załącznika do rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz.U. 2018 r., poz. 2035) zwanego dalej "Załącznikiem", 2. [...], wymagającą [...] - § 36 p.5, kol.5, kat. C wedle Załącznika. W uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia organ – zwany dalej "Centralną Komisją" - przywołał następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy: - Rejonowa Komisja wydała orzeczenie którym uznała Funkcjonariusza za trwale niezdolnego do służby w Policji, - wobec wniesienia przezeń dowołania, Centralna Komisja wydała - [...] grudnia 2020 r. orzeczenie - którym także uznano Funkcjonariusza za trwale niezdolnego do służby w Policji; uchylono je wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 stycznia 2023 r. (sygn. akt III OSK 6626/21), - realizując wytyczne wyroku o sygn. akt III OSK 6626/21, Centralna Komisja zleciła przeprowadzenie konsultacji hematologicznej; [...] marca 2023 r., konsultujący specjalista hematolog potwierdził rozpoznania; wskazał na utrzymującą się od 2 i pół roku remisję (prawidłowe parametry morfologiczne i biochemiczne) bez konieczności leczenia oraz zalecił dalszą obserwację w poradni hematologicznej, - wnioski z wnikliwej analizy dokumentacji medyczno-orzeczniczej (w tym dostarczonej przez Funkcjonariusza) pozwalają stwierdzić, że rozpoznane u niego schorzenia - opisane w pkt. 1 i 2 rozpoznania: - [...] oraz - [...] figurują w wykazie chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby zawartym w Załączniku - odpowiednio w § 36 p.5 oraz § 34 p.2; wiążą się z kwalifikacją zdolności do służby funkcjonariusza B i C - zdolny do służby z ograniczeniem bądź niezdolny do służby, - szczegółowa analiza dokumentacji medycznej z leczenia specjalistycznego hematologicznego wykazała, że Funkcjonariusz choruje na [...] od 2006 roku, wskazuje na to wpis z [...] grudnia 2012 r. w Poradni Hematologicznej [...] Centrum Onkologii w [...] (dalej jako "[...]CO") - pierwsza wizyta: od 2006 roku trzy nawroty [...] z wartościami płytek krwi [...] tys./pl (Norma 150-350 tys./pl), leczenie [...], ostatni pobyt w szpitalu czerwiec 2012 roku; na przestrzeni lat 2015 - 2020 Funkcjonariusza dziewięciokrotnie hospitalizowano z powodu objawów [...], a także [...] oraz [...], ze skrajnie niskimi wartościami parametrów morfotycznych krwi obwodowej; wymagał masywnych wielokrotnych przetoczeń [...], wielokrotnie powtarzanej intensywnej [...] i [...]; trzykrotnie były to przyjęcia w trybie pilnym pacjenta w stanie ciężkim; kilkukrotnie były to hospitalizacje z klinicznymi i laboratoryjnymi cechami [...] (gwałtownego spadku liczby [...]), z objawami [...]; w sierpniu 2020 roku powodem hospitalizacji była ciężka [...] i przełom [...]; należy to traktować jako stan zagrożenia życia; z dostarczonej przez Funkcjonariusza dokumentacji medycznej z leczenia ambulatoryjnego w poradni hematologicznej od 2020 roku, zaświadczenia hematologa z [...] marca 2023 r. i przeprowadzonej w toku postępowania w dniu [...] marca 2023 r. konsultacji hematologicznej wynika, że obecnie utrzymuje się u Funkcjonariusza okres remisji, - dotychczasowy, wieloletni przebieg schorzenia (udokumentowany od 2012 roku, z odnotowanym początkiem choroby w 2006 roku), o postępującym i nawracającym przebiegu - z koniecznością wielokrotnych hospitalizacji, wymagający wysokospecjalistycznego leczenia pod postacią [...]- i [...] oraz licznych przetoczeń [...], występowanie stanów bezpośredniego zagrożenia życia (prowokowanych np. infekcją), a także konieczność systematycznych kontroli (co 3-6 miesięcy), konieczność unikania infekcji, stosowania leków, ograniczenia ekspozycji na zimno, unikania aktywności fizycznej związanej z możliwością urazu i krwawienia - wskazuje pomimo aktualnego okresu remisji, na kwalifikację zdolności do służby jako kategoria C, - odnośnie uwag z odwołania - dotyczących zorganizowania służby na stanowisku, zapewniającym ewentualne wymagane ograniczenia – nie sposób uznać, aby taki warunek był możliwy do spełnienia co do funkcjonariusza Policji, pozostającego w czynnej służbie (nawet "z ograniczeniami"); jest to uzasadnione również tym, że - co wynika z dokumentacji medycznej, zaś wspomniano wcześniej - przebyta infekcja wirusowa przyczyniła się do jednego z krytycznych incydentów hematologicznych w zdrowiu Funkcjonariusza, - dalej zamieszczono rozważania w kwestii ewentualnego związku stwierdzonych u Funkcjonariusza schorzeń z warunkami służby, co wykracza poza ramy danej sprawy.   W skardze zarzucono wydanie kwestionowanej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania: - art. 7, 77 § 1 oraz 80 K.p.a. – wyrażało się to w dowolnej a nie swobodnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz uznaniu Funkcjonariusza niezdolnym do służby w Policji; z jego dokumentacji medycznej - zgromadzonej i przedstawionej organowi po zakończeniu leczenia – wynika tymczasem, że: - [...] (schorzenie podstawowe) nie jest choroba przewlekła tylko ostra i - po zakończeniu procesu leczenia oraz rekonwalescencji – nie ma przeciwskazań do wykonywania pracy; niezdolność ma charakter czasowy (tak: zaświadczenie z [...] stycznia 2021 r. z Centrum Medycznego [...]), - aktualnie pacjent jest wyleczony i nie ma cech [...] - jest pełny powrót do sprawności - tak: zaświadczenie z [...]CO z [...] stycznia 2021 r., - od września 2020 roku do chwili obecnej - 2,5 roku po zakończeniu podawania sterydów - utrzymuje się remisja; każdorazowo na wizytach ambulatoryjnych w Poradni Hematologicznej [...]CO, które odbywają się w interwałach co 3-6 miesięcy, obserwuje się prawidłowe parametry morfologiczne i biochemiczne - nie wymaga leczenia (tak: zaświadczenie z [...]CO z [...] marca 2023 r.), - w przeprowadzonych badaniach morfologii (co 3-6 miesięcy) są obserwowane prawidłowe parametry morfologiczne i biochemiczne; pacjent nie wymaga leczenia, zdrowy, nie zgłasza żadnych dolegliwości (tak: konsultacja hematologiczna z [...] marca 2023 r.); dowolne nadto uznano, że podłożem choroby podstawowej Funkcjonariusza - [...] - są infekcje; konkluzja taka nie wynika tymczasem z zebranego w sprawie materiału dowodowego - schorzenie zdiagnozowane u Funkcjonariusza jest chorobą autoimmunologiczną, a jego podłoże nie jest znane; organ wskazał, że "skarżący musi unikać infekcji, stosować leki, ograniczyć ekspozycję na zimno, unikać aktywności fizycznej związanej z możliwością urazu i krwawienia"; ustalenia organu są tymczasem sprzeczne z dokonanymi przez specjalistę hematologa, do którego Centralna Komisja skierowała Funkcjonariusza; wskazał on, że pacjent nie wymaga leczenia - w zaświadczeniu z [...] marca 2023 r. nie wskazał na żadne ograniczenia dotyczące Funkcjonariusza, o których mowa w uzasadnieniu decyzji, - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), poprzez niezastosowanie się do wskazań wyrażonych w wyroku o sygn. akt III OSK 6626/21; wskazano tam: "w sprawie wystąpiły w związku z powyższym rozbieżności i dla pełnego obrazu stanu zdrowia skarżącego, zasadnym było rozważenie skierowania go przez CKL na dodatkowe badania lekarskie oraz na konsultację do lekarza specjalisty, na podstawie których możliwe byłoby stwierdzenie czy skarżący wykazuje cechy niedokrwistości autoimmunohemolitycznej (....) to aktualny stan zdrowia powinien decydować o ocenie zdolności skarżącego do służby"; mimo, że organ skierował Funkcjonariusza - zgodnie ze wskazaniami Sądu - do specjalisty, to wydał rozstrzygnięcie sprzeczne z jego opinią; nie uwzględnił w żaden sposób jego aktualnego stanu zdrowia; jest on zdrowy - nie wykazuje cech choroby i nie wymaga żadnego leczenia. W szerszym uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd zważył, co następuje: Skargę oddalono, gdyż zaskarżony akt nie narusza prawa. Brak podstaw do kwestionowania stanowiska organu, prezentowanego w zaskarżonym orzeczeniu. Powołano w nim niezbędne istotne okoliczności sprawy. Wobec uprzedniego zreferowania, jego powtarzanie byłoby zbędne. Sąd uznaję je za własne. Odnosząc się do zarzutów skargi należy jedynie dodać, że nie są one zasadne z poniższych przyczyn. Sąd nie znajduje podstaw, aby zakwestionować zasadność diagnozy, postawionej przez wyspecjalizowany organ - składający się z lekarzy orzeczników - na podstawie zgromadzonej dokumentacji medycznej. Stosowną wiedzą specjalną nie dysponuje też Funkcjonariusz. Wedle z kolei treści art. 2 ust. 1 pkt 2, w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich właściwymi do orzekania w przedmiocie zdolności funkcjonariuszy do służby w trakcie jej pełnienia są komisje lekarskie odpowiedniego szczebla. Sąd nie ma wobec tego przesłanek, aby wątpić, że występujące u Funkcjonariusza dolegliwości prawidłowo zakwalifikowano do grup schorzeń, wymienionych w Załączniku. Wymienione zaś w części A pkt 10 pod lit. a w pkt 1-2 zaskarżonego orzeczenia dolegliwości - jako wymienione kolejno w § 34 p. 2 i § 36 p. 5 Załącznika – mogą natomiast przesądzać o kwalifikacji do kat. C (całkowita niezdolność do służby) - tak kolumna nr 5 tabeli w Załączniku. Wprawdzie w przypadku wskazanych schorzeń prawodawca przewidział możliwość uznania ich jako uzasadniające kwalifikację do kategorii B (zdolny do służby z ograniczeniami - zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich). W uzasadnieniu skarżonego aktu zawarto jednak bardziej szczegółowego wyjaśnienia, co do przyczyn określonej klasyfikacji Funkcjonariusza. Nie sposób wobec tego zakładać, aby dokonana przez komisję lekarską stosowna ocena zdolności do służby była wadliwa. Zwłaszcza, gdy stanowiącą podstawę kwalifikacji diagnozę, co do stanu zdrowia Funkcjonariusza, oparto – wbrew wywodom skargi - na stanowisku lekarza specjalisty – co stanowiło realizację wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku sygn. akt III OSK 6626/21. Odnosząc się do konkretnej argumentacji skargi należy wskazać, że poszczególne jej zarzuty nie są trafne z następujących względów; - jak przyznano w samej skardze, schorzenie Funkcjonariusza ma charakter choroby autoimmunologiczną, a jego podłoże nie jest znane; nie sposób więc uznać, aby ocena wyspecjalizowanego organu, który wskazuje na znaczne ryzyko nastąpienia nawrotu choroby jak i zwraca uwagę na potrzebę zachowania szczególnych środków ostrożności dla ograniczenia możliwości wystąpienia ponownie symptomów choroby mogły budzić uzasadnione wątpliwości; na co zwracał uwagę organ, intensywność wystąpienia objawów choroby w historii leczenia Funkcjonariusza była tak duża, że stanowiła wręcz zagrożenie jego życia; należy mieć także na względzie, że każdy funkcjonariusz Policji - także ten który może pełnić służbę z określonymi ograniczeniami (kategoria B) - musi pozostawać w gotowości podjęcia zleconych mu zadań, które ostatecznie wiązać się mogą z ekspozycją jego zdrowia na warunki opisane w uzasadnieniu skarżonego aktu; pewna dyspozycyjność różni bowiem zakres powinności funkcjonariusza od ciążących na innych pracownikach – np. przykład personelu cywilnego w Policji; Sąd nie ma też podstaw, aby podważać wiedzę fachową lekarzy orzeczników Centralnej Komisji, wskazującej potrzeby przedsiębrania szeregu środków ostrożności dla ograniczenia wystąpienia realnego ryzyka wystąpienia ponownie objawów choroby, na którą cierpi Funkcjonariusz (jej podłoże nie jest wszak znane), jak i ograniczeń, co do możliwości realizacji zadań w razie jej możliwego nawrotu, - podkreślana w skardze okoliczność, że aktualnie Funkcjonariusz nie jest leczony sterydami, nie uskarża się na żadne przypadłości zaś wyniki badań są prawidłowe (co potwierdzają stosowne dokumenty, w tym opinia hematologa badającego Funkcjonariusza na zlecenie organu) nie może stanowić podstawy dla skutecznego podważenia specjalistycznej oceny lekarzy orzeczników, którzy wskazują na potrzebę zachowania środków ostrożności, jak i ograniczeń w razie wystąpienia nawrotu choroby, czego nie sposób wykluczyć skoro jest autoimmunologiczną, a jej podłoże nie jest znane, - ustalenia organu w żadnym zakresie nie są sprzeczne – wbrew wywodom skargi - z diagnozą sformułowaną przez konsultującego na jej zlecenie Funkcjonariusza lekarza specjalistę; potwierdził on występowanie u Funkcjonariusza uprzednio danych jednostek chorobowych – odnotowując też, że obecnie występuje okres remisji; nie wynika stąd, jakoby Funkcjonariusz musiał być wobec tego zdolny do pełnienia służby (nawet z ograniczeniami) i nie było konieczne wykluczenie wykonywania przezeń zadań, przypisanych funkcjonariuszom Policji; w danym zakresie właściwą do sformułowania określonych ocen była sama komisja lekarska – w oparciu o diagnozę (rozpoznanie) sformułowane przez lekarza specjalistę, . to, że Funkcjonariusz aktualnie nie wymaga leczenia nie determinuje tego, że stan jego zdrowia umożliwia mu pełnienie służby, o ile istnieją ku temu przeciwskazania wobec schorzeń, na które cierpi, które potwierdza historia choroby; w ocenie wyspecjalizowanego organu, gdzie orzekają lekarze, dotychczasowy okres remisji (2 i pół roku) nie jest wystarczający dla uznania, że nie istnieje realne ryzyko nawrotu objawów choroby w razie nie zachowania szczególnych środków ostrożności (wymienionych w uzasadnieniu), co nie jest możliwe w ramach pełnienia służby w danej formacji mundurowej; nie może mieć tu znaczenia, czy inny lekarz - w ramach oceny, wedle stanu swej wiedzy - wyrazi inne stanowisko; prawodawca przypisał kompetencje przesądzania danej kwestii konkretnemu organowi administracji (kolegialnie – trzech lekarzy orzeczników), przy zachowaniu zasady dwuinstacyjności. Należy jednoznacznie wskazać, że proces kwalifikacji funkcjonariuszy – w kontekście stanu zdrowia - dla oceny ich zdolności do pełnienia służby, służy z jednej strony interesowi publicznemu - zapewnieniu właściwie realizacji ustawowych zadań przez Policję. Jest to możliwe wyłącznie, gdy w danej formacji mundurowej służą osoby o stosownych predyspozycjach fizycznych i psychicznych, służy jednak także interesowi samego funkcjonariusza Policji. Chodzi mianowicie o ograniczenie ryzyka, gdy pełnienie przez określoną osobę służby może prowadzić do negatywnych konsekwencji w kontekście interesu indywidualnego - zagrożenie jej zdrowia a nawet życia, wobec ocenianego stanu zdrowia. W rozpoznawanym przypadku organ jasno i logicznie wywiódł, dlaczego - w zakresie przysługującego mu pewnego zakresu uznania administracyjnego (możliwości klasyfikacji do kategorii B lub C) - uznano Funkcjonariusza niezdolnym do dopełnienia służby w Policji. Nie uchybiono wobec tego wskazanym w skardze przepisom postępowanie w zakresie powinności właściwego wyjaśnienia prawej. Diagnozując stan zdrowia Funkcjonariusza na podstawie stosownych badań i konsultacji lekarza specjalisty - zaś następnie formując ocenę, co do predyspozycji do pełnienia służby wobec rozpatrywanego przypadku - zrealizowano również wytyczne zawarte w wyroku o sygn. akt III OSK 6626/21. Nie uchybiono w końcu przepisom prawa materialnego, określających reguły klasyfikacji Funkcjonariuszy w kontekście ich zdolności do pełnienia służby. Wobec zarzutów skargi ani też z urzędu, Sąd nie dostrzegł więc w zaskarżonym akcie wad, które uzasadniałyby jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.