II SA/Wa 1448/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska, Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, , Marcin Rusinowicz-Borkowski, Protokolant sekretarz sądowy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi G. M. i S. M. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku 1. oddala skargę G. M.; 2. umarza postępowanie ze skargi S. M. Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: "organ", "Prezes UODO") decyzją z [...] kwietnia 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 160 ust. 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1000 ze zm., dalej też jako "u.o.d.o." ) oraz art. 57 ust. 1 lit. a) i f) w zw. z art. 6 ust. 1 lit. c) i f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 2; dalej jako "ogólne rozporządzenie o ochronie danych" lub "rozporządzenie Nr 2016/679"), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z [...] listopada 2018 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych G. i S. M. przez Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w [...] z siedzibą w [...]. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga G. i S.M. (dalej: "skarżący", "strona") na przetwarzanie danych osobowych przez Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w [...] z siedzibą w [...] (dalej "PCPR"). W treści skargi skarżący podnieśli, że Dyrektor PCPR – A. L., wykorzystując swoje stanowisko służbowe, weszła bez podstawy prawnej w posiadanie akt postępowania w sprawie ustanowienia skarżących rodziną zastępczą, a następnie wykonała kserokopie wskazanych powyżej akt i udostępniła je osobom nieuprawnionym. Dodatkowo skarżący wskazali, że A. L. wykorzystując swoje stanowisko do celów prywatnych weszła w posiadanie akt, a następnie przedmiotowe dokumenty w oryginale okazała osobie nieuprawnionej - swojemu obrońcy r. pr. K.P., która z kolei poświadczyła je za zgodność z oryginałem i złożyła ich kserokopie do sądu. Nadto zauważyli, że w złożonych aktach znajdowała się dokumentacja medyczna skarżących, w tym przeprowadzane na ich osobach badania psychologiczne. W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, Prezes UODO ustalił, że PCPR przetwarza dane osobowe skarżących w związku z ubieganiem się o ustanowienie skarżących rodziną zastępczą. Po wstępnej weryfikacji skarżący spotkali się z odmową. Skarżący wnieśli prywatny akt oskarżenia przeciwko A. L. jako Dyrektorowi PCPR w przedmiocie naruszenia obowiązków służbowych w odniesieniu do prowadzonego postępowania o ustanowienie skarżących rodziną zastępczą. Pełnomocnik Dyrektora PCPR w odpowiedzi na prywatny akt oskarżenia przedłożyła dokumenty z zakresu kwalifikowania na rodziców zastępczych w wyniku wykonywania obowiązków służbowych przez Dyrektora PCPR jako materiał dowodowy, które były związane z konkretnymi zarzutami wobec Dyrektor podniesionymi w akcie oskarżenia i zostały złożone w celu ustalenia stanu faktycznego. Dane osobowe skarżących są przetwarzane przez PCPR w zbiorze danych osobowych pod nazwą "Rodziny zastępcze", w którym przetwarzane są ich dane osobowe w następującym zakresie: nazwiska i imiona, imiona rodziców, data urodzenia, miejsce urodzenia, adres zamieszkania lub pobytu, numer ewidencyjny PESEL, Numer Identyfikacji Podatkowej, miejsce pracy, zawód, wykształcenie, seria i numer dowodu osobistego, numer telefonu. Dane przetwarzane w ww. zbiorze dotyczą stanu zdrowia i innych orzeczeń wydanych w postępowaniu sądowym lub administracyjnym. Dyrektor PCPR udzielił pełnomocnictwa K.P. (radcy prawnemu PCPR) do reprezentowania A. L. przed sądem. K. P. posiadała upoważnienie do przetwarzania danych osobowych oraz zobowiązała się do zachowania w tajemnicy tych danych, ponadto posiada w swoim zakresie obowiązków obsługę prawną PCPR, w tym prowadzenie spraw z zakresu pieczy zastępczej, w skład których wchodzą również sprawy dotyczące kwalifikowania kandydatów na rodziny zastępczej. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, Prezes UODO decyzją z [...] listopada 2018 r. wydaną na podstawie art. 160 ust. 1-2 u.o.d.o. w zw. z art. 6 ust. 1 lit c) i e) oraz art. 57 ust. 1 lit. a) i f) rozporządzenia Nr 2016/679 odmówił uwzględnienia wniosku skarżących. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych, tj. 25 maja 2018 r. Biuro Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych stało się Urzędem Ochrony Danych Osobowych. Postępowania prowadzone przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, wszczęte i niezakończone przed 25 maja 2018 r. prowadzone są przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. 2016 r. poz. 922 ze zm.) zgodnie z zasadami określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. Wszelkie czynności podjęte przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych przed 25 maja 2018 r. pozostają skuteczne. Z kolei rozpoznając niniejszą sprawę wskazał m.in., że nie potwierdził się zarzut skarżących dotyczący bezprawnego przetwarzania, w tym udostępnienia ich danych osobowych przez Dyrektora PCPR. Zauważył, że skarżący wnieśli prywatny akt oskarżenia przeciwko Dyrektorowi PCPR, nie jako osobie prywatnej, a osobie pełniącej przedmiotową funkcję. Sformułowane w nim zarzuty tyczyły sposobu przeprowadzenia przez Dyrektora postępowania w sprawie ubiegania się skarżących o ustanowienie ich rodziną zastępczą. Zdaniem organu, aby odpowiedzieć na podniesione zarzuty niezbędne było wykorzystanie danych osobowych skarżących z akt przedmiotowego postępowania. Z uwagi na to, że skarżący ubiegali się o ustanowienie rodziną zastępczą, Dyrektor PCPR zgodnie realizował ww. zadania w ramach prowadzonego postępowania. Podstawę prawną przetwarzania danych osobowych skarżących stanowił art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2018 r., poz. 998). Konkludując stwierdził, że wobec braku potwierdzenia faktu niezgodnego z prawem udostępnienia danych osobowych skarżących przez Dyrektora PCPR, nie zostały naruszone w tym zakresie przepisy ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych. W złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podnieśli m.in., że Prezes UODO błędnie wskazuje, że skarżący wnieśli prywatny akt oskarżenia przeciwko Dyrektorowi PCPR, nie jako osobie prywatnej, a osobie pełniącej przedmiotową funkcję. Ponadto organ błędnie wskazuje, że Dyrektor PCPR "zgodnie realizował zadania w ramach prowadzonego postepowania". W ocenie skarżących okoliczność, że A. L. jest dyrektorem PCPR nie uprawnia jej do tego aby w skierowanej przeciwko niej sprawie karnej posługiwała się dokumentami, do których dostęp może uzyskać tylko jako Dyrektor PCPR, a nie jako osoba fizyczna A. L. Zdaniem skarżących, Prezes UODO nadto nie rozważał w ogóle na jakiej podstawie prawnej A. L. udostępniła dokumenty zawierające ich wrażliwe dane osobowe radcy prawnemu K. P. - czy miała prawo do przekazywania takich danych? Czy radca prawny K. P. miała prawo do przetwarzania takich danych? Nadto, w jaki sposób radca prawny K. P. nie będąc obrońcą może posiadać i przechowywać dokumenty zawierające ich wrażliwe dane osobowe - wynika to z faktu, że poświadczając dokumenty za zgodność z oryginałem musi ona dysponować oryginałami dokumentów. Prezes UODO, we wskazanej na wstępie decyzji, podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wyjaśnił, że w myśl obowiązujących przepisów przetwarzanie danych osobowych jest zgodne z prawem, gdy administrator danych legitymuje się co najmniej jedną z określonych w art. 6 ust. 1 rozporządzenia Nr 2016/679 materialnych przesłanek przetwarzania zgodnie z prawem. Według ww. przepisu przetwarzanie danych osobowych jest zgodne z prawem wyłącznie, gdy zostanie spełniony jeden z wymienionych warunków m. in. kiedy przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze (lit. c) oraz gdy przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem (lit. f). Odnosząc się do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazał, że zarzuty w nim zawarte są powtórzeniem zarzutów zawartych w złożonej skardze dotyczącej bezprawnego przetwarzania, w tym udostępnienia danych osobowych skarżących przez Dyrektora PCPR w [...]. Organ przypomniał, że skarżący wnieśli prywatny akt oskarżenia przeciwko Dyrektorowi PCPR, nie jako osobie prywatnej, a osobie pełniącej przedmiotową funkcję. Sformułowane w nim zarzuty dotyczyły sposobu przeprowadzenia przez Dyrektora postępowania w sprawie ubiegania się skarżących o ustanowienie ich rodziną zastępczą. Zdaniem organu, aby odpowiedzieć na podniesione zarzuty niezbędne było wykorzystanie danych osobowych skarżących z akt przedmiotowego postępowania. Wobec tego organ uznał, że argumentacja przyjęta przez Urząd Ochrony Danych Osobowych w tym zakresie pozostaje aktualna. W przedmiocie zarzutu nieuprawnionego wykorzystania danych osobowych skarżących i ich udostępnieniu na rzecz radcy prawnego K. P. w postępowaniu sądowym, organ wskazał, że wobec złożenia przez skarżących w dniu 8 maja 2017 r. prywatnego aktu oskarżenia przeciwko Dyrektorowi PCPR w [...] dotyczącego postępowania o ustanowienie ich rodziną zastępczą, zawierającego zarzuty związane z procesem weryfikacji kandydatów na rodziców zastępczych oraz zakresu wykonywanych przez Dyrektora obowiązków służbowych, zgodnie z art. 338 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1987; dalej: "Kpk"), oskarżonemu przysługuje prawo wniesienia pisemnej odpowiedzi na akt oskarżenia, co w przedmiotowej sprawie uczynił Dyrektor PCPR za pośrednictwem pełnomocnika. Prezes UODO zauważył także, że zgodnie z obowiązującą procedurą karną, oskarżonemu przysługuje szereg uprawnień służących do obrony jego praw w toku procesu. Jednym z nich jest prawo do złożenia odpowiedzi na akt oskarżenia. Uprawnienie to przysługuje oskarżonemu bez względu na tryb w jakim dane przestępstwo jest ścigane. W odpowiedzi na akt oskarżenia oskarżony może ustosunkować się do stawianego mu zarzutu; przedstawić swoją wersję zdarzenia; przedstawić dowody przemawiające za swoją niewinnością; wnosić o umorzenie postępowania, np. z powodu znikomej społecznej szkodliwości czynu lub brak wypełnienia znamion czynu zabronionego. Zgodnie z ww. przepisem i wobec zakresu prywatnego aktu oskarżenia do akt postępowania zostały złożone kserokopie poświadczone za zgodność z oryginałem akt postępowania w przedmiocie ustanowienia skarżących rodziną zastępczą w myśl art. 92 Kpk wskazującego, że podstawę orzeczenia może stanowić całokształt okoliczności ujawnionych w postępowaniu, a mających znaczenie dla rozstrzygnięcia. Prezes UODO za bezsprzeczny zatem uznał fakt złożenia przedmiotowych dokumentów przez pełnomocnika Dyrektora PCPR w [...] jako dowodów w postępowaniu karnym. Odnosząc się z kolei do kwestii przekazania przez Dyrektora PCPR akt postępowania radcy prawnemu K.P.organ podniósł, że wobec zarówno zatrudnienia ww. w PCPR, jak i ustanowienia jej w charakterze pełnomocnika Dyrektora w postępowaniu karnym za bezprzedmiotowy należy uznać zarzut skarżących, albowiem kwestię zachowania tajemnicy zawodowej reguluje art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2115), jak i art. 7 ust. 3 ustawy odnoszący się do podmiotów i osób realizujących zadania w zakresie wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej w kwestii zachowania w tajemnicy informacji o osobach objętych przedmiotową ustawą. Organ w dalszej części uzasadnienia podniósł, że z uwagi na to, iż skarżący ubiegali się o ustanowienie rodziną zastępczą, Dyrektor PCPR zgodnie realizował ww. zadania w ramach prowadzonego postępowania. Podstawę prawną przetwarzania danych osobowych skarżących stanowił art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz.U. z 2018 r., poz. 998), zgodnie z którym podmioty i osoby realizujące zadania w zakresie wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej mogą przetwarzać dane osób i członków ich rodzin w zakresie zadań nią objętych. Przytoczone przepisy zgodnie opierają się na przesłance legalizującej proces przetwarzania danych wymienionej w art. 6 ust. 1 lit. c) ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych. Jednocześnie Prezes UODO wskazał, że kwestię ustanowienia skarżących rodziną zastępczą reguluje również art. 42 ustawy zawierający wymagania w stosunku do osób tworzących rodzinę zastępczą lub rodzinny dom dziecka. Organ dokonując analizy sytuacji osobistej, rodzinnej i majątkowej gromadzi i przetwarza dane osobowe skarżących w celu dopełnienia obowiązków wynikających z art. 180 pkt. 4 ustawy. Reasumując organ uznał, że zasadnym było odmówienie uwzględnienia wniosku wobec stwierdzenia braku naruszenia w tym zakresie przepisów ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa tj.: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, przejawiającej się w przyjęciu założenia, że skarżący wnieśli prywatny akt oskarżenia przeciwko Dyrektorowi PCPR, nie jako osobie prywatnej, a osobie pełniącej przedmiotową funkcję - co stoi w oczywistej sprzeczności z ustawą karną, która przewiduje odpowiedzialność karną dla konkretnych osób fizycznych, a nie prawnych czy instytucji; - art. 6 ust. 1 rozporządzenia Nr 2016/679 poprzez jego błędną wykładnię i błędne zastosowanie, poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie zostały spełnione warunki do przetwarzania danych osobowych zgodnie z prawem (tj. kiedy przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze oraz gdy przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi) w sytuacji gdy A. L. - Dyrektor PCPR bezprawnie przetwarzała dane osobowe skarżących (m.in. dokumentację medyczną, w tym psychologiczną) i udostępniała innym osobom, na potrzeby toczącego się przeciwko niej postępowania karnego; - art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2115) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie, ponieważ nie można powoływać się na kwestię tajemnicy zawodowej w sytuacji gdy r. pr. K. P. z mocy samego prawa (art. 8 ust. 6 ustawy o radcach prawnych) nie mogła być obrońcą, w sprawie karnej A. L., bowiem była zatrudniona w PCPR w [...]; - art. 129 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r., poz.1360) poprzez jego błędne zastosowanie w niniejszej sprawie, ponieważ radca prawny K. P. nie mogła występować w sprawie przeciwko A. L., ergo nie posiadała uprawnienia do poświadczenia dokumentów za zgodność z oryginałem. Skarżący wnieśli o uchylenie wydanych w sprawie decyzji Prezesa UODO. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku przez Sąd pełnomocnik skarżącej G. M. oświadczył, że skarżący S. M. zmarł w dniu [...] września 2019 r., na dowód czego pełnomocnik przedstawił oryginał aktu zgonu, składając równocześnie kopię aktu zgonu do akt sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga skarżącej G. M.oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. W związku zaś ze śmiercią skarżącego S. M., który zmarł w dniu [...] września 2019 r. postępowanie z jego skargi należało na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 P.p.s.a. umorzyć jako bezprzedmiotowe. Przedmiot postępowania objętego treścią skargi ww. skarżącego odnosi się bowiem wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego. Tym samym, zgodnie z art. 124 § 3 P.p.s.a. brak było podstaw do zawieszenia tego postępowania. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Prezesa UODO z [...] kwietnia 2019 r. utrzymująca w mocy własną decyzję organu z [...] listopada 2018 r. dotyczącą przetwarzania danych osobowych skarżących przez PCPR. W ocenie Sądu, pozyskanie danych osobowych skarżących przez Dyrektora PCPR, w związku z postępowaniem o ustanowienie ich rodziną zastępczą, jak i ich późniejsze wykorzystywanie w sprawie z oskarżenia prywatnego miało swoje oparcie ww. przepisach prawa i było zgodne z zasadą legalności wyrażoną w art. 5 ust. 1 lit. a) ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych. Słusznie organ zauważył, że skarżący wnieśli prywatny akt oskarżenia przeciwko Dyrektorowi PCPR, nie jako osobie prywatnej, a osobie pełniącej przedmiotową funkcję. Sformułowane w nim zarzuty dotyczyły zaś sposobu przeprowadzenia przez Dyrektora postępowania w sprawie ubiegania się skarżących o ustanowienie ich rodziną zastępczą. W tej sytuacji, w celu udzielenia odpowiedzi na podniesione zarzuty niezbędne było wykorzystanie danych osobowych skarżących z akt przedmiotowego postępowania. Z uwagi na to, że skarżący ubiegali się o ustanowienie rodziną zastępczą, Dyrektor PCPR zgodnie realizował ww. zadania w ramach prowadzonego postępowania. W myśl obowiązujących przepisów przetwarzanie danych osobowych jest zgodne z prawem, gdy administrator danych legitymuje się co najmniej jedną z określonych w art. 6 ust. 1 rozporządzenia Nr 2016/679 materialnych przesłanek przetwarzania zgodnie z prawem. Według ww. przepisu przetwarzanie danych osobowych jest zgodne z prawem wyłącznie, gdy zostanie spełniony jeden z wymienionych warunków m. in. kiedy przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze (lit. c) oraz gdy przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem (lit. f). Podstawę prawną przetwarzania danych osobowych skarżących stanowił art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2018 r., poz. 998), zgodnie z którym podmioty i osoby realizujące zadania w zakresie wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej mogą przetwarzać dane osób i członków ich rodzin w zakresie zadań nią objętych. Przytoczone przepisy zgodnie opierają się na przesłance legalizującej proces przetwarzania danych wymienionej w art. 6 ust. 1 lit. c) ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych. Kwestię ustanowienia skarżących rodziną zastępczą reguluje również art. 42 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej zawierający wymagania w stosunku do osób tworzących rodzinę zastępczą lub rodzinny dom dziecka. PCPR dokonując analizy sytuacji osobistej, rodzinnej i majątkowej gromadzi i przetwarza dane osobowe skarżących w celu dopełnienia obowiązków wynikających z art. 180 pkt. 4 ww. ustawy. Za niezasadny należy uznać zarzut nieuprawnionego wykorzystania danych osobowych skarżącej i ich udostępnieniu na rzecz radcy prawnego K. P. w postępowaniu sądowym. W związku bowiem ze złożeniem przez skarżących prywatnego aktu oskarżenia przeciwko Dyrektorowi PCPR dotyczącego postępowania o ustanowienie ich rodziną zastępczą, zawierającego zarzuty związane z procesem weryfikacji kandydatów na rodziców zastępczych oraz zakresu wykonywanych przez Dyrektora obowiązków służbowych, zgodnie z art. 338 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1987; dalej: "Kpk"), oskarżonemu przysługiwało prawo wniesienia pisemnej odpowiedzi na akt oskarżenia, co w przedmiotowej sprawie uczynił Dyrektor PCPR za pośrednictwem pełnomocnika. Zgodnie z obowiązującą procedurą karną, oskarżonemu przysługuje szereg uprawnień służących do obrony jego praw w toku procesu. Jednym z nich jest prawo do złożenia odpowiedzi na akt oskarżenia. Uprawnienie to przysługuje oskarżonemu bez względu na tryb w jakim dane przestępstwo jest ścigane. W odpowiedzi na akt oskarżenia oskarżony może ustosunkować się do stawianego mu zarzutu; przedstawić swoją wersję zdarzenia; przedstawić dowody przemawiające za swoją niewinnością; wnosić o umorzenie postępowania, np. z powodu znikomej społecznej szkodliwości czynu lub brak wypełnienia znamion czynu zabronionego. Zgodnie z ww. przepisem i wobec zakresu prywatnego aktu oskarżenia do akt postępowania zostały złożone kserokopie poświadczone za zgodność z oryginałem akt postępowania w przedmiocie ustanowienia skarżących rodziną zastępczą w myśl art. 92 Kpk wskazującego, że podstawę orzeczenia może stanowić całokształt okoliczności ujawnionych w postępowaniu, a mających znaczenie dla rozstrzygnięcia. Za bezsprzeczny w tej sytuacji należy uznać fakt złożenia przedmiotowych dokumentów przez pełnomocnika Dyrektora PCPR jako dowodów w postępowaniu karnym. W ocenie zaś Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, nie można za pomocą uruchomienia postępowania przed organem administracji ingerować w materiał gromadzony w aktach sądowych sprawy karnej. Prezes UODO nie może więc podejmować czynności, ingerujących w zakres i treść gromadzonego przez sądy powszechne materiału w rozpoznawanych przez nie sprawach, niezależnie od tego, czy został on wykorzystany jako dowód w sprawie. Tylko bowiem sąd powszechny decyduje czy, a jeśli tak, to które dokumenty są potrzebne albo zbędne dla celów postępowania sądowego. Żądanie usunięcia dokumentu z akt sprawy sądowej przez uruchomienie postępowania administracyjnego przed Prezesem UODO mogłoby bowiem prowadzić do pozbawienia sądu orzekającego w sprawie karnej możliwości oceny materiału dowodowego, a być może nawet wydanie wyroku. Współistnienie w polskim porządku prawnym opisanych w art. 175 ust. 1 Konstytucji RP sądów, z których każdy sprawuje wymiar sprawiedliwości w przydanym mu przez odpowiednią ustawę zakresie, oznacza ich "niekonkurencyjność", niemożność wykorzystywania postępowania przed jednym z nich (w tym wypadku-administracyjnym), do ingerowania w postępowanie, prowadzone przed innym sądem (czyli powszechnym). Również Prezes UODO w ramach kompetencji przyznanych mu ustawą nie może ingerować w tok ani w sposób postępowań prowadzonych przez inne organy, uprawnione na podstawie odrębnych przepisów, a tym bardziej w treść dokumentów zgromadzonych w aktach takich postępowań. Odnosząc się z kolei do kwestii przekazania przez Dyrektora PCPR akt postępowania radcy prawnemu K. P. słusznie organ podniósł, że wobec zarówno zatrudnienia ww. w PCPR, jak i ustanowienia jej w charakterze pełnomocnika Dyrektora w postępowaniu karnym, ww. zarzut skarżących należy uznać za bezprzedmiotowy. Kwestię zachowania tajemnicy zawodowej reguluje bowiem art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2115), jak i art. 7 ust. 3 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, odnoszący się do podmiotów i osób realizujących zadania w zakresie wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej w kwestii zachowania w tajemnicy informacji o osobach objętych przedmiotową ustawą. Konkludując prawidłowo organ uznał, że zasadnym było odmówienie uwzględnienia wniosku wobec stwierdzenia braku naruszenia w tym zakresie przepisów ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych. Nie doszło również do takiego naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z opisanych przyczyn, Sąd orzekł w punkcie pierwszym sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a., a w punkcie drugim na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 P.p.s.a.