II SA/Wa 1450/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Danuta Kania (spr.), Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi L. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów sportowych – oddala skargę – Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 576 ze zm.), dalej: "k.p.a.", art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów sportowych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komendant Główny Policji przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. cofnął L. D. pozwolenie na broń palną do celów sportowych w związku z uzyskaniem informacji o prawomocnym skazaniu go za popełnienie przestępstwa z art. 13 § 1 w zw. z art. 286 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), dalej: "k.k.". Uznał bowiem, że okoliczność ta uzasadnia zastosowanie w odniesieniu do wyżej wymienionego art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Stosownie do ww. przepisów, pozwolenie na broń cofa się osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Przepisy te mają charakter obligatoryjny, zatem wiążą organy Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy. W odwołaniu od powyższej decyzji skierowanym do Komendanta Głównego Policji, L. D. - reprezentowany przez pełnomocnika - wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem wniosków dowodowych dotyczących przesłuchania świadków i strony. Wskazał, iż istnieje podstawa do zawieszenia postępowania w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu rozpoznania przez Rzecznika Praw Obywatelskich wniosku o wniesienie kasacji od skazującego wyroku sądu karnego. Podkreślił, iż jest wzorowym obywatelem, działa w klubie strzelectwa sportowego, prężnie funkcjonuje jako przedsiębiorca i posiada bardzo dobrą opinię w środowisku. Postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 97 § 1 i art. 98 § 1 oraz art. 268a k.p.a., odmówił zawieszenia postępowania w sprawie dotyczącej cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów sportowych. Motywując powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] czerwca 2016 r. organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 lit. a ww. przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z ww. przepisów wynika, że sam ustawodawca ustalił, iż przesłankę zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego stanowi m.in. fakt skazania za przestępstwo umyślne posiadacza pozwolenia na broń. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń (odmowy wydania) wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że taka osoba jest skazana za przestępstwo, o jakim mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Popełnione przez posiadacza broni przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią. Organ Policji nie jest w takich przypadkach zobowiązany uzasadniać w szczególny sposób swego rozstrzygnięcia, o ile popełnione przestępstwo - tak jak w przypadku L. D. - ma charakter umyślny. Organ odwoławczy podkreślił, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] października 2014 r., sygn. akt [...] L. D. został skazany za umyślne przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. Powyższy wyrok został utrzymany w mocy w części dotyczącej wyżej wymienionego przez Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z dnia [...] stycznia 2015 r., sygn. akt [...]. Powyższa okoliczność jest dla organów Policji wiążąca w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną, bowiem ustawodawca sam rozstrzygnął o spełnieniu przesłanki zagrożenia ze strony takich osób. Stąd, osobom spełniającym tę przesłankę pozwolenia na broń wydać nie można, a wydane - należy cofnąć w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. W takich przypadkach ustawodawca nie daje więc organom Policji możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych, jednocześnie przyznając bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu przed słusznym interesem obywatela (art. 7 k.p.a.). Ze względu na obligatoryjny charakter omawianego przepisu prawa materialnego, do czasu zatarcia skazania strona dysponować bronią nie może. Odnosząc się do składanych przez pełnomocnika wniosków dowodowych ze źródeł osobowych na okoliczność, że posiadanie przez stronę broni nie stanowi zagrożenia, Komendant Główny Policji stwierdził, że w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy potwierdza spełnienie ustawowych przesłanek cofnięcia stronie pozwolenia na broń, przeprowadzanie dodatkowych dowodów w tym zakresie jest zbędne. Jakkolwiek, zgodnie z zasadami procedury administracyjnej organ administracji publicznej zobligowany jest do dochodzenia prawdy materialnej (stosownie do art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a.), to jednak - zgodnie z doktryną - to on jest "gospodarzem postępowania" i to on określa kierunek jego prowadzenia, a także stwierdza, jakie dowody w danym postępowaniu są niezbędne do prawidłowego załatwienia sprawy. W istniejącym stanie prawnym i faktycznym organ I instancji zasadnie uznał, że w niniejszej sprawie brak jest aspektów wymagających przeprowadzenia dodatkowych dowodów. Konkludując organ odwoławczy stwierdził, iż prawomocne wyroki wydane przez sądy karne stanowią potwierdzenie faktów udowodnionych w toku postępowania karnego (art. 76 § 1 k.p.a.), a tym samym wiążą organy Policji w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia prawa do posiadania broni, będącego - ze względu na ustawową reglamentację dostępu do niego - swoistym przywilejem, który może otrzymać i posiadać jedynie osoba spełniająca restrykcyjne wymogi ustawy o broni i amunicji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji L. D., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 6, art. 7, art. 10 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych o przesłuchanie świadków oraz strony (skarżącego), przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy obowiązkiem organu II instancji było przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania przez organ, podczas gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji poprzez stwierdzenie, że skarżący należy do osób, które stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, co skutkowało cofnięciem pozwolenia na broń. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. W motywach skargi podniesiono, że zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji "pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe". Nie sposób jednak zgodzić się ze stwierdzeniem, że skarżący należy do katalogu tychże osób. Sam fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo nie świadczy o tym, że stanowi on zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Zgodnie z literalnym brzmieniem powołanego przepisu, muszą zachodzić obydwie przesłanki, aby miał on zastosowanie, jednak w niniejszej sprawie została spełniona tylko jedna z nich. Popełnienie przez skarżącego przestępstwa z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. nie jest tożsame ze stanowieniem zagrożenia, o którym mowa w ww. przepisie. Wskazano również, że na okoliczność, iż posiadanie broni przez skarżącego nie stanowi zagrożenia, zostali zawnioskowani świadkowie, a także sama strona, jednak na skutek niedopuszczenia tych dowodów przez organ, okoliczność ta nie mogła zostać wykazana. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 61 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", odmówił wstrzymania wykonania decyzji z dnia 10 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2016 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nie naruszają prawa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a znowelizowanej ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, dokonanej ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195), która weszła w życie w dniu 10 marca 2011 r. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ww. ustawy, chodzi tu o osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. W rozpoznawanej sprawie podstawą cofnięcia pozwolenia na posiadanie przez L. D. broni palnej do celów sportowych był prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] [...] Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w [...] z dnia [...] października 2014 r. sygn. akt [...] (utrzymany w mocy w części dotyczącej skarżącego przez Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z dnia [...] stycznia 2015 r. sygn. akt [...]), którym uznano go winnym popełnienia przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k. tj. o to, że w okresie od [...] stycznia 2010 r. do [...] lutego 2010 r. w [...], woj. [...], działając wspólnie i w porozumieniu z L. Z., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłowali doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem firmę ubezpieczeniową [...] S.A., tj. wypłacenia odszkodowania w wysokości [...] zł na rzecz L. D. poprzez podstępne wprowadzenie tej firmy w błąd polegające na zgłoszeniu przez L. D. roszczenia z tytułu ubezpieczenia OC pojazdu [...] nr rej. [...] wraz z oświadczeniem z dnia [...] stycznia 2010 r. podpisanym przez L. Z., dotyczącego zaistnienia w dniu [...] stycznia 2010 r. zdarzenia drogowego bezkolizyjnego samochodu [...] z samochodem [...] nr rej. [...] kierowanym przez L. Z., które nie miało w rzeczywistości miejsca, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na wątpliwości co do zaistnienia zdarzenia ze strony ubezpieczającego, za co wymierzono mu karę jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 200 stawek dziennych, przy czym wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres trzech lat próby. Popełniony przez skarżącego czyn z art. 286 § 1 k.k. (przestępstwo oszustwa) jest przestępstwem umyślnym. W sprawie została zatem spełniona przesłanka cofnięcia pozwolenia na broń określona w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, gdyż L. D. stał się osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a powołanej ustawy. Należy podkreślić, że obecna konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ stosujący te przepisy, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanki określonej w pierwszym z nich, obligatoryjnie musi wydać decyzję o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni. Każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Bez znaczenia są wówczas takie okoliczności, jak: nienaganna opinia, czy okoliczności dotyczące charakteru i wagi przestępstwa, którego skarżący się dopuścił. Skazanie za przestępstwo umyślne sankcjonowane jest orzeczeniem o cofnięciu pozwolenia na broń (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OSK 2862/12, publ. LEX nr 1575603; z dnia 23 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3052/14, publ. LEX nr 2143536; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 2253/14, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sprawy cofnięcia pozwolenia na broń nie pozostawiono uznaniu organu. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji: "cofa pozwolenie na broń" oznacza, że decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. W świetle powyższego, trafne jest stanowisko organu, że ustawodawca sam rozstrzygnął, iż istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie ma charakteru środka karnego, lecz administracyjnoprawny. Ustawodawca uznał bowiem, że sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe jest samoistną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnienie bowiem czynu stanowiącego umyślne przestępstwo i skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za to przestępstwo świadczy o tym, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jakiej - w ocenie ustawodawcy - powinien dochować posiadacz broni. Broń oraz amunicja ze względu na potencjalnie możliwe wywołanie nimi zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, musi podlegać reglamentacji, zaś dostęp do nich mogą mieć tylko osoby opanowane, praworządne, zrównoważone. Z tego też względu przepisy dopuszczające jednostki do posiadania broni i amunicji muszą być wykładane możliwie rygorystycznie. Ma to szczególne znaczenie wobec art. 38 Konstytucji RP, w myśl którego Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. Ścisła, daleko idąca reglamentacja i kontrola dostępu do broni jest właśnie elementem tej ochrony, tym samym restrykcyjne rozumienie przepisów o dostępie do broni i amunicji wypływa z samej ustawy zasadniczej. Prawidłowo zatem organ stwierdził, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest jedynie ustalenie, czy zachodzą określone w ustawie o broni i amunicji przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń, a zatem czy fakt skazania za przestępstwo spełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy. Stwierdzenie, że skarżący został skazany za przestępstwo umyślne prawomocnym wyrokiem Sądu karnego stanowiło podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń. Z powyższych względów nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy Policji przepisów postępowania administracyjnego, w tym reguł postępowania dowodowego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych o przesłuchanie świadków i strony, którzy - jak podnoszono w skardze - nie mogli odnieść się do okoliczności sprawy zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji. Jak zasadnie wskazał organ odwoławczy, w sytuacji gdy zebrany materiał dowodowy potwierdził fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem sądu karnego za przestępstwo umyślne, przeprowadzanie dodatkowych dowodów na okoliczność, że skarżący nie stanowi zagrożenia dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego jest zbędne. Samo bowiem skazanie posiadacza broni za przestępstwo umyślne skutkuje wydaniem orzeczenia o cofnięciu pozwolenia na broń. Brak jest również podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie organy Policji dopuściły się naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. art. 6 i art. 10 k.p.a. Organy obu instancji działały bowiem na postawie obowiązujących przepisów prawa, podjęły przy tym wszelkie czynności niezbędne do załatwienia sprawy, co potwierdza zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy. Brak jest również podstaw do uznania, że w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 25 marca 2016 r. został zawiadomiony o wszczęciu z urzędu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. W toku postępowania administracyjnego skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, czynnie w nim uczestniczył, składał wnioski o przesłuchanie świadków oraz o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, a także o zawieszenie postępowania administracyjnego. Wnioski te nie zostały uwzględnione przez organy Policji (w dniu [...] kwietnia 2016 r. organ I instancji wydał postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego oraz postanowienie o odmowie uwzględnienia ww. wniosków dowodowych, zaś w dniu [...] maja 2016 r. organ II instancji wydał postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania), z czego jednak nie można skutecznie wywodzić naruszenia art. 10 k.p.a. i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest również trafny zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania administracyjnego przez organ Policji do czasu zajęcia stanowiska przez Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącego wniesienia skargi kasacyjnej od prawomocnego wyroku Sądu karnego. Zgodnie z ww. przepisem organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zajęcie stanowiska przez Rzecznika Praw Obywatelskich w kwestii wniesienia skargi kasacyjnej od prawomocnego wyroku karnego nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu ww. przepisu. Na konstrukcję zagadnienia wstępnego składają się cztery istotne elementy: zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego, jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji oraz istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Ostatni z wymienionych elementów, który formułuje wymóg istnienia zależności, nie ma na gruncie kodeksu postępowania administracyjnego, określonego charakteru. Zgodnie z poglądem prezentowanym w orzecznictwie, przepis art. 97 k.p.a. wymaga zależności bezpośredniej, ponieważ przemawia za tym istota instytucji zawieszenia postępowania, jako instytucji tamującej bieg postępowania i opóźniającej rozstrzygnięcie sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 1999 r. IV SA 7444/97, niepubl.). Związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jawi się jako bezwzględna przeszkoda do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie. W razie gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Organ administracji jest obowiązany zatem do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie wymienionego przepisu tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2003 r. sygn. akt IV SA 3318/02, publ. LEX nr 1694533). W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Wskazana przez skarżącego przesłanka zawieszenia postępowania, tj. zajęcie przez Rzecznika Praw Obywatelskich stanowiska co do zasadności wniesienia kasacji od wyroku sądu karnego nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie jest to bowiem przeszkoda do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej i wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów sportowych, w sytuacji, gdy jej podstawę stanowiła obligatoryjna przesłanka określona w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, tj. skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne. Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Organ podjął bowiem prawidłowe rozstrzygnięcie oraz przedstawił jego uzasadnienie faktyczne i prawne czyniąc zadość wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.