II SA/Wa 1452/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni – oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] cofającą M. B. dopuszczenie do posiadania broni w związku z wykonywaniem zadań pracownika ochrony. Organ wskazał na następujący stan faktyczny w sprawie. M. B. posiada licencję pracownika ochrony fizycznej [...] stopnia od 2000 r. a od 2003 r. w związku z wykonywanym zawodem uzyskał dopuszczenie do posiadania broni palnej służbowej. W związku z uzyskaniem informacji o uznaniu M. B. wyrokiem Sądu Rejonowego w S. [...] z dnia [...] lutego 2007 r. sygn. akt [...], zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. [...] z dnia [...] lipca 2007 r., winnym popełnienia przestępstwa z art. 209 § 1 kk i skazaniu na karę [...] ograniczenia wolności, Komendant Wojewódzki Policji w B. decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. cofnął ww. licencję pracownika ochrony fizycznej [...] stopnia. Następnie Komendant Wojewódzki Policji w B. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia stronie dopuszczenia do posiadania broni w związku z wykonywaniem zadań służbowych i na podstawie art. 18 ust 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. dopuszczenie to mu cofnął. W odwołaniu od powyższej decyzji, uzupełnionym pismem z dnia [...] stycznia 2009 r., M. B. wyjaśnił, iż został skazany za przestępstwo przeciwko rodzinie i opiece. Wskazał, iż w jego ocenie nie mieści się ono w kategorii przestępstw wymienionych w katalogu z art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Stwierdził, iż co prawda dopuścił do powstania zaległości [...], ale nie uczynił tego świadomie, lecz z powodu braku dochodów. Dodał, iż w maju 2007 r. spłacił powyższe zaległości. Ponadto dołączył pismo, które skierował do Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z prośbą o ułaskawienie. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż M. B. należy do grupy osób, które zostały dopuszczone po posiadania broni, zgodnie z art. 30 ust 3, z uwagi na wykonywanie zawodu licencjonowanego pracownika ochrony, w drodze czynności materialno – technicznej. Stosownie zaś do treści art. 18 ust 2 do osób tych mają odpowiednie zastosowanie przepisy art. 18 ust 1 pkt 2-4, które wskazują w jakich okolicznościach organ Policji cofa pozwolenie na broń. Skoro więc strona popełniła przestępstwo umyślne, to zgodnie z art. 18 ust 1 pkt 2 ustawy należy zaliczyć ją do kręgu podmiotów, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ wyjaśnił, iż odpowiednie zastosowanie dyspozycji przepisu art. 18 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust 1 pkt 6 polega na uznaniu, iż w przypadku pracowników ochrony wykonujących zadania, do których wymagana jest licencja, skazanie również za inne przestępstwo, niż przeciwko życiu, zdrowi lub mieniu, wzbudza uzasadniona obawę, o której mowa w cytowanych powyżej przepisach, o ile ma ono charakter przestępstwa umyślnego. Popełnienie przestępstwa umyślnego, w myśl art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (t.j. z 2005 r. Dz. U. Nr 145 poz. 1221 ze zm.), jest bowiem przesłanką do obligatoryjnego cofnięcia licencji pracowników ochrony. Biorąc zaś pod uwagę, iż dopuszczenie do posiadania broni w wypadku tej grupy osób jest nierozerwalnie związana z wykonywanym zawodem, to popełnienie przestępstwa umyślnego skutkującego cofnięciem licencji powoduje też spełnienie dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. W dniu [...] lipca 2009 r. Komendant Główny Policji wydał również decyzję utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] listopada 2008 r. o cofnięciu M. B. licencji pracownika ochrony fizycznej [...] stopnia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję w sprawie cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni M. B. nie zgodził się ze stanowiskiem organu. Wskazał, iż zaskarżona decyzja drastycznie narusza jego interes prawny w postaci prawa do wykonywania pracy zagwarantowanej mu przez Konstytucję RP. Wyjaśnił, iż odbył już karę na którą został skazany wyrokiem Sądu, ponadto jego wniosek o ułaskawienie wraz z pozytywną opinią Sądu Okręgowego w K. został przesłany w dniu [...] lipca 2009 r. do Ministerstwa Sprawiedliwości. Zarzucił organowi, przedwczesne wydanie zaskarżonej decyzji, przed uprawomocnieniem się decyzji o cofnięciu licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia, więc nie można było na niej oprzeć decyzji o cofnięciu dopuszczenia do posiadania broni. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga M. B. analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 pkt 6 pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z kolei art. 18 ust. 2 cytowanej ustawy wskazuje, iż art. 18 ust 1 pkt 2-4 stosuje się odpowiednio do osób dopuszczonych do posiadania broni, o których mowa w art. 30 ust. 1 i 3. Przepis ten natomiast dotyczy m.in. osób, które - jak w niniejszej sprawie skarżący - na podstawie odrębnych przepisów posiadają licencję pracownika ochrony fizycznej. W wypadku tych osób zgodnie z przepisami cytowanej ustawy dopuszczenie do posiadania broni z uwagi na charakter wykonywanej pracy odbywa się na podstawie czynności materialno technicznej, nie zaś na mocy decyzji administracyjnej. Przechodząc do analizy katalogu wskazanego w cytowanym art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji należy podkreślić, iż nie ma on zamkniętego charakteru, co pozwala stwierdzić, iż są możliwe inne sytuacje, od wymienionych powyższej, mogących skutkować cofnięciem pozwolenia na broń. W takim wypadku organ administracji dokonując oceny istnienia uzasadnionej obawy, co do użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, może stwierdzić, że fakt popełnienia innych przestępstw, nieznajdujących się w powyższym katalogu, daje podstawy do przyjęcia, iż taka obawa zachodzi. Uznanie takie z kolei, jako element ocenny, wymaga rzetelnego wykazania bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, a obecną sytuacją w jakiej znalazł się posiadacz broni. Bezsprzecznym w niniejszej sprawie jest, iż M. B. posiada licencję pracownika ochrony fizycznej [...] stopnia od 2000 r. W związku z tym w 2003 r. uzyskał dopuszczenie do posiadania broni palnej służbowej. Bezspornym jest również fakt, iż skarżący został uznany wyrokiem Sądu Rejonowego w S. [...] z dnia [...] lutego 2007 r. sygn. akt [...], zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. [...] z dnia [...] lipca 2007 r., winnym popełnienia przestępstwa z art. 209 § 1 kk i skazaniu na karę [...] ograniczenia wolności. Powyższy wyrok w dniu wydania decyzji I i II instancji był prawomocny i nie uległ zatarciu. Natomiast przestępstwo z art. 209 § 1 kk należy do kategorii przestępstw umyślnych i zostało umieszczone w rozdziale dotyczącym przestępstw przeciwko rodzinie i opiece. W omawianej sytuacji, zdaniem Sądu, uprawniona była wykładnia organu przepisu art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazującą, iż w przypadku określonego kręgu osób każde przestępstwo umyślne rodzi uzasadnioną obawę użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nawet jeśli nie dotyczy to przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Skarżący, jak wspomniano już powyżej, jest licencjonowanym pracownikiem ochrony fizycznej. Nie ma wątpliwości, że zadania związane z bezpośrednią ochroną fizyczną, są wyjątkowo odpowiedzialne, a zatem wymagają odpowiedniego przygotowania zawodowego, a jednocześnie spełnienia szczególnych warunków. Sposób uzyskania licencji pracownika ochrony fizycznej określa ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (t.j. z 2005 r. Dz. U. Nr 145 poz. 1221 ze zm.), która w art. 26 ust. 2 pkt 5 wskazuje, iż jednym z warunków, jakie muszą spełniać osoby ubiegające się o wydanie tej licencji jest warunek nieskazitelności czyli nieskazania prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne. Jednocześnie w art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawa ta nakazuje właściwym organom Policji cofnąć licencję osobie, która przestała spełniać ten warunek. Oznacza to, iż w przypadku powyżej wskazanych podmiotów zaostrzone zostały rygory, co do możliwości wykonywania zawodu, a jednocześnie, co do posiadania broni służbowej, która jest nierozerwalnie związana z wykonywanymi obowiązkami. Stąd też, w ocenie Sądu, dopuszczalna jest ocena Komendanta Głównego Policji wskazującego, iż w sytuacji skarżącego popełnienie przestępstwa umyślnego z art. 209 § 1 kk i utrata przymiotu nieskazitelności umieszcza go w kręgu podmiotów wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Nie można w niniejszej sprawie zarzucić organowi braku wszechstronnego rozpoznania sprawy i braku przestrzegania interesów strony w pozytywnym rozpoznaniu sprawy. Organ zareagował bowiem na informacje skarżącego dotyczące złożenia prośby do Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej o ułaskawienie, m.in. wzywając skarżącego do nadesłania prawomocnego orzeczenia w tej kwestii. Przed wydaniem decyzji drugiej instancji natomiast organ ustalił, iż posiedzenie sądu w sprawie ułaskawienia skarżącego zostało odroczone bez terminu. (notatka służbowa z dnia [...] czerwca 2009 r., k-[...] akt administracyjnych). Stąd też w dacie wydania zaskarżonych decyzji skarżący był skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa umyślnego. Brak było też możliwości zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu uzyskania ułaskawienia, o czym orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1092/09 oddalającym skargę M. B. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego wskazującego, iż decyzja o cofnięciu dopuszczenia do posiadania broni służbowej nie mogła zostać wydana w oparciu o decyzję o cofnięciu licencji pracownika ochrony fizycznej z powodu popełnienia przestępstwa umyślnego ponieważ była ona nieprawomocna należy wskazać, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić skarżącemu, iż ani decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], ani utrzymująca ją w mocy decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], nie zostały wydane w oparciu o decyzję o cofnięciu skarżącemu licencji. Zaskarżone decyzje zostały wydane z uwagi na zaistniały w sprawie stan faktyczny i okoliczność skazania M. B. za przestępstwo umyślne. Należy wyjaśnić skarżącemu, iż postępowanie dotyczące cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni było postępowaniem odrębnym, prowadzonym niezależnie od postępowania o cofnięcie licencji pracownika ochrony fizycznej, na podstawie odrębnych przepisów – ustawy o broni i amunicji. Organy w swoich decyzjach nie powoływały się na fakt wydania w sprawie skarżącego decyzji o cofnięciu licencji, ale na wynikające z ustawy o ochronie osób i mienia skutki popełnienia przestępstwa umyślnego przez licencjonowanego pracownika ochrony fizycznej. Zabieg ten z kolei był niezbędny do przeprowadzenia wywodu logicznego i do wskazania związku przyczynowego, pomiędzy popełnionym przestępstwem przez osobę posługującą się cudzą bronią (pracodawcy), a decyzją organu w sprawie cofnięcia dopuszczenia do posiadania broni służbowej zgodnie z wymogami art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. W tej sytuacji nie istotny jest fakt prawomocności, bądź też nie decyzji o cofnięciu skarżącemu licencji. W niniejszej sprawie bowiem decyzja ta była konsekwencją zastosowania odpowiednich przepisów prawa, a nie podstawą do wydania kolejnej decyzji administracyjnej. W ocenie Sądu w zaistniałym stanie faktycznym nawet w przypadku, gdyby decyzja o cofnięciu licencji nie została w ogóle wydana nie miałoby to znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Przesłanką wynikającą z cytowanych powyższej przepisów prawa było wykazanie uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, nie zaś cofnięcie licencji związanej z posługiwaniem się bronią służbową. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego wskazującego, iż zaskarżona decyzja narusza jego konstytucyjne prawo do wykonywania pracy należy również uznać go za chybiony. Ponownie należy przypomnieć skarżącemu, iż zaskarżona decyzja o cofnięciu dopuszczenia do posiadania broni została oparta na zaistniałym stanie faktycznym i to nie rozstrzygnięcie organu może powodować ograniczenie predyspozycji skarżącego, co do rodzaju wykonywanej pracy, ale sam czyn umyślny skarżącego. Należy bowiem podkreślić, iż dopuszczenie do posiadania broni palnej jest związane z wykonywaniem szczególnych zadań, a posiadacz broni musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Stąd też osoby te powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem. Reasumując, Komendant Główny Policji dokonał wyczerpujących ustaleń i prawidłowo ocenił, że w przypadku skarżącego zachodzi uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.