II SA/Wa 1452/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 06 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi J. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Biurze Ochrony Rządu postanawia - odrzucić wniosek. Szef Biura Ochrony Rządu, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 9 oraz art. 39 pkt 2 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1712 ze zm.), orzekł, że z dniem [...] marca 2011 r. następuje zwolnienie [...] J. K. ze służby w Biurze Ochrony Rządu, w związku z zakończeniem dwunastomiesięcznego okresu pozostawania w dyspozycji. Pismem z dnia [...] marca 2011 r. J. K. wniosła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie od ww. decyzji. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 39 pkt 1 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1712 ze zm.), decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Przedmiotową decyzję J. K. otrzymała w dniu 29 kwietnia 2011 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy). Pismem z dnia 20 maja 2011 r. J. K. złożyła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 08 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1503/11 odrzucił ww. skargę, jako złożoną z uchybieniem terminu (orzeczenie prawomocne od dnia 02 lutego 2012 r.). Pismem z dnia 30 lipca 2015 r. (31 lipca 2015 r. - data wpływu pisma na Biuro Podawcze MSWiA) J. K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...]. Do przedmiotowej skargi wymieniona dołączyła wniosek z dnia 30 lipca 2015 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżąca podniosła, że po "bezprawnym" odrzuceniu skargi przez WSA w Warszawie w przedmiotowej sprawie, skarżąca wyjechała za granicę w celach zarobkowych. Pozbawiona wiedzy (brak reprezentacji przez profesjonalnego pełnomocnika) nie wniosła ponownie skargi, uważając, że nie ma możliwości dalszego dochodzenia swoich praw. Dopiero po powrocie do kraju i zasięgnięciu opinii profesjonalnych pełnomocników skarżąca podjęła działania w celu przywrócenia jej do pracy, co doprowadziło do sporządzenia przedmiotowej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: ppsa, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie zaś z treścią art. 83 § 2 cyt. ustawy, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 powołanej ustawy, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 87 § 1, 2, 3 i 4 cyt. ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z treścią art. 87 § 5 ppsa, po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, iż zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 29 kwietnia 2011 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy), a zatem termin do jej zaskarżenia upłynął w dniu 30 maja 2011 r. (poniedziałek), tymczasem skarżąca wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wraz ze skargą skierowała do Sądu, za pośrednictwem organu, w dniu 31 lipca 2015 r. (data wpływu pisma na Biuro Podawcze MSWiA), tj. po upływie ponad 4 lat od uchybionego terminu. Wyjaśnić należy, że art. 87 § 5 ppsa zaostrza warunki przywrócenia terminu, uzależniając możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku, z uwagi na złożenie go po upływie roku od uchybienia terminowi, od wypadków wyjątkowych. Ich niezaistnienie skutkuje odrzuceniem wniosku jako niedopuszczalnego. Przez "wyjątkowy przypadek" należy rozumieć okoliczność nadzwyczajną, która uniemożliwia stronie dokonanie czynności w normalnym terminie. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie wystąpił wyjątkowy przypadek, o jakim mowa w ww. przepisie. Wskazana przez skarżącą nieznajomość przepisów prawa i brak reprezentacji przez profesjonalnego pełnomocnika, czy jej subiektywne przekonanie o "bezprawnym" odrzuceniu skargi przez Sąd, nie może przemawiać za zaistnieniem "wyjątkowego przypadku". Z wniosku strony nie wynika aby wystąpiły nadzwyczajne przeszkody uniemożliwiające złożenie wcześniej wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Okoliczności takich, przy uwzględnieniu długości uchybionego terminu, nie stanowią wskazane przez stronę nieznajomość prawa (brak reprezentacji przez profesjonalnego pełnomocnika) i przekonanie o braku możliwości dalszego dochodzenia swoich praw. Nie można zatem stwierdzić aby wystąpił wyjątkowy przypadek, o którym mowa w art. 87 § 5 ppsa. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 88 w zw. z art. 87 § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 2