II SA/Wa 1456/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie postępowania egzekucyjnego dotyczącego opróżnienia lokalu mieszkalnego oddala skargę Wojewoda [...] po rozpoznaniu wniosku Komendanta Rejonowego Policji [...], działając na podstawie art. 141 oraz 143 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ) postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], wezwał S. K. (dalej jako: skarżący) do opróżnienia z rzeczy i osób jego prawa reprezentujących lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w budynku przy ul. [...] w [...]. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] sierpnia 2015r. które z kolei zostało zaaprobowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie który wyrokiem z 19 maja 2016r sygn. akt II SA/Wa 1803/15 oddalił skargę m.in. S. K. Komendant Rejonowy Policji [...] działając na podstawie art. 20 § 1 pkt 1 ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.) pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. wniósł ponownie do Wojewody [...] o przeprowadzenie egzekucji administracyjnej w postaci opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...] zajętego m.in. przez S. K., zgodnie z ostateczną decyzją Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Wojewoda [...] po rozpoznaniu wniosku z [...] czerwca 2019 r. działając na podstawie art. 141 oraz 143 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ) postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. nr [...], wezwał skarżącego do opróżnienia z rzeczy i osób jego prawa reprezentujących lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w budynku przy ul. [...] w [...], pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci opróżnienia lokalu i innych pomieszczeń. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda [...] wyjaśnił, że postanowienie o wezwaniu skarżącego do opróżnienia lokalu zostało wydane na wniosek Komendanta Rejonowego Policji [...] z uwagi na niewykonanie wezwania do dobrowolnego wykonania decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] listopada 2013 r., którą skarżący został zobowiązany do opróżnienia i przekazania dysponentowi lokalu mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. [...]. Na powyższe postanowienia Wojewody [...] A. K., B. K., H. K., M. K., P. K. oraz S. K. pismem z [...] listopada 2019 r. wnieśli do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej jako: organ) zażalenie. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] uchylił w całości postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wojewodę [...]. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że mimo wynikającego z art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Wojewoda [...] nie umorzył postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] marca 2015 r. i w związku z powyższym na podstawie ostatecznej decyzji Komendanta Rejonowego Policji [...] Nr [...]. z dnia [...] listopada 2013 r. prowadzone były jednocześnie dwa postępowania egzekucyjne dotyczące tego samego obowiązku, pierwsze, objęte tytułem wykonawczym z dnia [...] marca 2015 r. oraz drugie objęte tytułem wykonawczym z dnia [...] czerwca 2019 r. Mając powyższe na uwadze organ uznał, że egzekucja administracyjna dotycząca opróżnienia przez Pana S. K. lokalu mieszkalnego nr [...] usytuowanego przy ul. [...] w [...] wobec S. K. została wszczęta postanowieniem Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. i kolejne wszczęcie tego samego postępowania narusza obowiązujące przepisy prawa. Organ odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu uznał, iż nie są one bezpośrednio związane z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym i jako takie nie mogą wpłynąć na uchylenie zaskarżonego postanowienia. Ponadto wskazał, że przedmiotem niniejszego postępowania jest postanowienie nr [...]. z dnia [...] października 2019 r.. którego stroną jest tylko p. S. K. i analiza sprawy obejmuje tylko jego osobę, a postępowania w stosunku do poszczególnych członków rodziny skarżącej są przedmiotem odrębnych spraw. Skarżący pismem z 5 sierpnia 2024 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił, naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 KPA poprzez a. brak wyjaśnienia faktycznego miejsca zamieszkania Skarżącego wobec sprzecznych informacji z pisma Komendanta Rejonowego Policji [...] znak [...] z [...] stycznia 2024 roku wskazującego, że Skarżący zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] w [...] oraz z pisma Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] z [...] listopada 2019 r. znak [...] zgodnie z którym lokal jest opuszczony i nie udało się ustalić aktualnego adresu pobytu Skarżącego i wreszcie z pisma Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] listopada 2019 r. [...] w myśl, którego Skarżący zamieszkuje w budynku jednorodzinnym przy ul. [...] w [...]; b. wystawienie tytułu wykonawczego z [...] czerwca 2019 r. i skierowanie wniosku o przeprowadzenie egzekucji do organu egzekucyjnego tj. Wojewody [...] w sytuacji braku poczynienia ustaleń co do miejsca zamieszkania Skarżącego oraz jego sytuacji majątkowej pomimo, że postępowanie egzekucyjne dotyczące opróżnienia lokalu mieszkalnego winno być prowadzone przeciwko osobom zamieszkującym w takim lokalu oraz pomimo uchylenia wykonalności art. 144 u.p.e.a. wobec osób, które nie są w stanie we własnym zakresie zaspokoić swoich potrzeb mieszkaniowych; 2) art. 10 KPA poprzez niezapewnienie przez Organ czynnego udziału Skarżącego w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji nieumożliwienie jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w sytuacji gdy Skarżący, w przypadku umożliwienia mu wzięcia udziału w postępowaniu, a w szczególności przedsięwzięcia konkretnych czynności procesowych np. przedstawienia wyjaśnień lub przedłożenia dokumentów w zakresie zamieszkania i/lub sytuacji finansowej, miałby prawo wykazać czy słusznie jest uważana przez Organ za stronę w rozpatrywanym postępowaniu a jeżeli tak to czy spełnia przesłanki uprawniające do niestosowania wobec niego egzekucji z art. 144 u.p.e.a., co stanowi okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. 3) art. 15 § 1 w zw. z art. 18 pkt 1 u.p.e.a. i art. 44 KPA poprzez wszczęcie egzekucji administracyjnej w sytuacji gdy wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanych obowiązku, nie przesłał zobowiązanemu pisemnego upomnienia zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego na adres jego zamieszkania i pomimo braku właściwego skierowania korespondencji zastosował przepisy o doręczeniu zastępczym. 4) art. 27 § 1 pkt 12 u.p.e.a. poprzez błędne uznanie dopuszczalności egzekucji w sytuacji gdy tytuł wykonawczy zawiera nieprawdziwe wskazanie o dacie doręczenia upomnienia zobowiązanemu. 5) art. 29 § 1 u.p.e.a. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na uznanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej, w sytuacji gdy prawidłowe ustalenia faktyczne winny prowadzić do uznania, że wierzyciel nie doręczył zobowiązanemu pisemnego upomnienia, o którym mowa w art. 15 §1 u.p.e.a. 6) art. 29 § 2 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 u.p.e.a. i przystąpienie do egzekucji. 7) art. 27 § 1 i art. 141 § 2 i 143 § 1 u.p.e.a. poprzez wystawienie tytułu wykonawczego uprawniającego do prowadzenia egzekucji obowiązku opróżnienia lokalu mieszkalnego przeciw osobie, która nie zamieszkuje w tymże lokalu. Ponadto skarżący w skardze wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia z [...] czerwca 2024 roku w całości oraz poprzedzającego je postanowienia Wojewody [...] z [...] października 2019 r. ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia z [...] czerwca 2024 roku w całości. W uzasadnieniu skargi P. K. uwypuklił fakt, że Organ odwoławczy jak i organ I instancji nie dokonały pełnych ustaleń stanu faktycznego sprawy, nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i w konsekwencji nie rozważył go należycie Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy w odniesieniu do tej samej osoby i tej samej nieruchomości mogą być równolegle prowadzone dwa postępowania egzekucyjne wszczęte odrębnymi postanowieniami. W ocenie tut. Sądu na w/postawione pytanie należało udzielić negatywnej odpowiedzi. Okolicznością nie wymagającą dowodu jest to, że raz wszczęte postępowanie znajduje się w toku, aż do czasu jego zakończenia. W czasie jego trwania rozstrzygana jest konkretna sprawa administracyjna pomiędzy ściśle oznaczonymi stronami. To zaś oznacza, iż pomiędzy tymi samymi stronami i w tym samym przedmiocie, nie jest konieczne a wręcz nie jest dopuszczalne ponowne wszczynanie takiego samego postępowania. Dublowanie jednorodnych przedmiotowo i podmiotowo postępowań prowadziłoby bowiem do zachwiania zasady pewności obrotu prawnego w Państwie. Na powyższą kwestę wielokrotnie zwracał uwagę ustawodawca w różnych aktach prawnych i m.in. kwestię ową co do zasady przesądził w sposób stanowczy stwierdzając w normie art.58 par.1 pkt.4 ustawy o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że sytuacja taka stanowi asumpt do odrzucenia skargi. Stąd, w sytuacji gdy w obrocie pranym funkcjonowało postanowienie Wojewody [...] z [...] maja 2015r. wszczynające wobec skarżącego postępowanie o opróżnienie lokalu przy ulicy [...], nie istniała podstawa faktyczna ani prawna do wydawania kolejnego w tej samej materii postanowienia w dniu [...] października 2019 r. Słusznie postąpił więc organ, eliminując skarżonym aktem z obrotu prawnego owo nieprawidłowe rozstrzygnięcie. Co się tyczy zarzutów niniejszej skargi to nie mogły one zostać uwzględnione przez Sąd w przedmiotowym postępowaniu. Pozostawały bowiem w oderwaniu od jego przedmiotu. Sąd administracyjny przy rozpoznawaniu konkretnej sprawy nie może zaś wykraczać poza jej zakres przedmiotowy. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r. poz.935).