II SA/Wa 1458/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. O. na pismo Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w sprawie odwołania B. O. ze stanowiska Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. p o s t a n a w i a odrzucić skargę W dniu 22 września 2008 r. B. O., reprezentowana przez adwokata R. W., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, sprecyzowaną następnie pismem z dnia 24 lutego 2009 r., w której przedmiotem zaskarżenia uczyniła pismo Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2008 r. stanowiące odpowiedź na pismo jej pełnomocnika z dnia [...] maja 2008 r. w sprawie dotyczącej odwołania ze stanowiska Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej odrzucenie. Uzasadniając tak zajęte stanowisko procesowe organ powołał się na orzecznictwo Sądu Najwyższego, zgodnie z którym prawo nie gwarantuje pełnienia funkcji Naczelnika Urzędu Skarbowego dożywotnio, a odwołanie z tej funkcji jest wyrazem ustawowego uprawnienia Ministra Finansów, którego nie musi uzasadniać. Zdaniem organu, sprawa odwołania nie należy do kognicji sądu administracyjnego, którego kompetencje orzecznicze, w odróżnieniu od kompetencji sądów powszechnych, mają charakter kasacyjny i nie załatwiają sprawy co do jej istoty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1/ decyzje administracyjne; 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4/ inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a/ pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach. Tymczasem przedmiotem skargi w niniejszej sprawie nie jest tego rodzaju decyzja, postanowienie, akt, czy czynność, lecz pismo Ministra Finansów będące odpowiedzią na pisemne pytanie pełnomocnika skarżącej (pismo z dnia [...] maja 2008 r.), czy wyrażone przez ten organ, w piśmie z dnia [...] lutego 2008 r., stanowisko w sprawie odwołania B. O. jest ostatecznym rozstrzygnięciem odwołania skarżącej od aktu jej odwołania z zajmowanego stanowiska Naczelnika US. W ocenie Sądu, w swej treści zaskarżone pismo zawiera jedynie wyjaśnienie, że stanowisko organu w sprawie odwołania skarżącej ze stanowisko Naczelnika US nie uległo zmianie. W konsekwencji pismo to nie stanowi, jak to usiłuje dowieść pełnomocnik, aktu administracyjnego wydanego wskutek wniesionego środka zaskarżenia od wydanego przez Ministra Finansów w dniu [...] marca 2007 r., na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 4b pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 21, poz. 1267 ze zm.), aktu odwołania B. O. ze stanowiska Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., tzn. nie rozstrzyga ono w sposób władczy o prawach i obowiązkach skarżącej, a co za tym idzie w żaden sposób nie kształtuje jej sytuacji prawnej. Natomiast treść cytowanego wyżej przepisu art. 3 § 2 nie obejmuje skarg na tego rodzaju pisma informujące. Skargi tego rodzaju nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Brak jest także przepisów szczególnych, które przewidywałyby w tego rodzaju sprawach sądową kontrolę (art. 3 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oznacza to zatem, że sprawa ze skargi B. O. nie mieści się w katalogu spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne, a w takiej sytuacji skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Ponadto trzeba podkreślić, że także i sam akt odwołania ze stanowiska naczelnika urzędu skarbowego nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Jak wynika bowiem z treści art. 5 ust. 1 cyt. ustawy o urzędach i izbach skarbowych, Ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych podlegają dyrektorzy izb skarbowych i naczelnicy urzędów skarbowych, a do instrumentów realizacji przypisanych Ministrowi w tym zakresie uprawnień należy m.in. odwoływanie naczelnika urzędu skarbowego – na wniosek dyrektora izby skarbowej (ust. 4b pkt 2 tego przepisu), co, jak wynika z kolei z przekazanych Sądowi akt, miało też miejsce i w rozpatrywanej sprawie. Stosownie zaś do treści art. 5 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach wynikających z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.