II SA/Wa 1464/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Janusz Walawski, Ewa Marcinkowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Z. R. na postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - oddala skargę - Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Z. R. od decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2015 r. nr [...]. Do wydania postanowienia doszło w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej, działając na podstawie art. 161 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] stwierdzającej utratę przez Z. R. prawa do stypendium z dniem [...] października 2013 r. Organ pouczył, że strona może wystąpić do Ministra Pracy i Polityki Społecznej z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 k.p.a. w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Decyzja ta została doręczona Z. R. w dniu [...] września 2015 r. Pismem z dnia [...] września 2015 r. Z. R., powołując się na art. 111 K.p.a., wystąpił do Ministra Pracy i Polityki Społecznej o uzupełnienie wskazanej wyżej decyzji z dnia [...] września 2015 r. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej, na podstawie art. 111 k.p.a., odmówił uzupełnienia powyższej decyzji. Postanowienie to zwierało pouczenie, że nie służy na nie zażalenie oraz że jego wydanie ma tylko ten skutek, iż termin do wniesienia odwołania (zażalenia, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia Postanowienie to zostało doręczone Z. R. w dniu 16 listopada 2015 r. Pismem z dnia 17 listopada 2015 r., skierowanym do Ministra Pracy i Polityki Społecznej za pośrednictwem Wojewody [...], zatytułowanym "Wezwanie W trybie art. 37 kpa do Usunięcia Naruszenia Prawa.", Z. R. zwrócił się o wydanie postanowienia w związku z jego wnioskiem z dnia [...] września 2015 r. o uzupełnienie decyzji. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w piśmie z dnia 15 grudnia 2015 r. odpowiadając m.in. na opisane wyżej pismo Z. R. z 17 listopada 2015 r. wyjaśnił, że jego wniosek o uzupełnienie decyzji został już rozpoznany postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]. Niezależnie od powyższego, Z. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wymienioną wyżej decyzję z dnia [...] września 2015 r. Postanowieniem z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 162/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę, wskazując, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, albowiem od decyzji z dnia [...] września 2015 r. przysługiwał mu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W dniu 30 marca 2016 r. Z. R. złożył do Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, za pośrednictwem Wojewody [...], pismo zatytułowane "Sprostowanie". W piśmie tym wskazał, że doszło z jego strony do oczywistej omyłki w jego piśmie z dnia 17 listopada 2015 r., w którym, w trybie art. 37 k.p.a., wzywał do usunięcia naruszenia prawa. Wskazał, że pismo to winno mieć treść m.in. "W trybie art. 127 § 3 kpa o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie: (...) m.in. Decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej w [...] znak [...] z dnia [...] września 2015 r. orzekającego o odmowie uchylenia w trybie art. 161 kpa Decyzji Prezydenta [...] [...] listopada 2013 r. nr [...] orzekającego o utracie przez Stronę prawa do stypendium z dniem 29 października 2013 r." Ponadto podał, że jego omyłka jest oczywista i wynika z ilości pism, jakie otrzymuje od Ministra. Z. R. podniósł także, że skoro Minister w swojej odpowiedzi, tj. piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], nie wzywał go do wyjaśnienia wątpliwości oraz nie zakreślił mu czasu na odpowiedź, to, prostując obecnie oczywistą omyłkę, wnosi o rozpoznanie sprawy na kolejnym przysługującym mu etapie instancyjnym, w trybie art. 127 § 3 K.p.a., w oparciu o jego pismo z dnia 17 listopada 2015 r. Z. R. podniósł także, że jego pismo z dnia 17 listopada 2015 r. złożone zostało w terminie oraz że wniosek o sprostowanie składa niezwłocznie po uzyskaniu informacji o zaistniałym błędzie. Do pisma tego Z. R. dołączył kopię pisma z dnia 17 listopada 2015 r. Wymienionym na wstępie postanowieniem z dnia z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], Minister stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2015 r. nr [...]. Wskazał, że z treści pisma wynika jednoznacznie, że zainteresowany wnosi wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej m.in. decyzją Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2015 r. nr [...]. Minister podał, że Z. R. w dniu 16 listopada 2015 r. odebrał przesyłkę zawierającą postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2015 r. znak: [...] o odmowie uzupełnienia decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Od tej daty zaczął biec dla strony termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 111 § 2 k.p.a.), o czym została pouczona w postanowieniu. Ustawowy termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upływał w dniu [...] listopada 2015 r. Natomiast Z. R. złożył wniosek osobiście w Kancelarii [...] Urzędu Wojewódzkiego w dniu 30 marca 2016 r., a więc po upływie 14 - dniowego terminu przewidzianego do jego wniesienia. Minister wskazał, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu. Organ powołując się na wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1997 r. sygn. akt SA/Gd 1482/96 podkreślił, że w sytuacji stwierdzenia przez organ II instancji, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, a zatem, że postanowienie organu I instancji stało się ostateczne, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, ma natomiast obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. Odnosząc się do uzasadnienia pisma Z. R. z dnia 30 marca 2016 r. organ stwierdził, że pismo z dnia 17 listopada 2015 r. było sformułowane jednoznacznie, a wnioski w nim zawarte zostały rozpatrzone zgodnie z wolą strony. Pismem z dnia 24 maja 2016 r. Z. R. zwrócił się do organu o uzupełnienie m.in. postanowienia z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] o dodatkowe rozstrzygnięcie, tj. o postanowienie, o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, na podstawie art. 111 k.p.a. odmówił uzupełnienia powołanego wyżej postanowienia z dnia [...] maja 2016 r. W uzasadnieniu tym organ wskazał m. in., że pismo Z. R. z dnia 30 marca 2016 r. nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z. R. wniósł na powyższe postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi skarżący ponownie podniósł, że w sprawie doszło do oczywistej omyłki. Zarzucił, że Minister w swoim piśmie z dnia 15 grudnia 2015 r. nie wezwał go do wyjaśnienia wątpliwości, co do treści jego pisma z dnia 17 listopada 2015 r. Zdaniem skarżącego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został w tej sytuacji wniesiony w terminie. Podniósł, że zaskarżone postanowienie nie rozstrzyga o całości jego żądania zawartego w piśmie z dnia 30 marca 2016 r. Zdaniem skarżącego w postanowieniu tym błędnie wskazano datę złożonego przez niego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, albowiem wniosek ten wniósł 17 listopada 2015 r., a w uzasadnieniu postanowienia wskazuje się jako datę wniosku 30 marca 2016 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Złożona w niniejszej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.). Skarga nie jest zasadna. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego k.p.a. (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej k.p.a. Przepis ten stanowi, iż organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Stosownie do treści art. 129 § 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wynosi 14 dni od doręczenia decyzji, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] doręczona została skarżącemu w dniu 21 września 2015 r. W związku z tym, że skarżący wystąpił do organu o uzupełnienie tej decyzji w trybie art. 111 § 1 k.p.a., to zgodnie z art. 111 § 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zaczął biec od dnia doręczenia skarżącemu postanowienia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] odmawiającego uzupełnienia tej decyzji, tj. od dnia [...] listopada 2015 r. Postanowienie to zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji oraz o terminie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z akt sprawy wynika, że skarżący w przysługującym terminie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie złożył. Wprawdzie strona złożyła do organu w dniu 17 listopada 2015 r. pismo, jednakże zasadnie organ przyjął, że treść tego pisma nie pozwalała na uznanie go za wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, tak jak i odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy jeżeli z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. W treści pisma strony z dnia 17 listopada 2015 r. nie można odnaleźć tego podstawowego elementu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jakim jest wyrażenie niezadowolenia z wydanej decyzji. Pismo zatytułowane zostało przez Z. R. jako "Wezwanie W trybie art. 37 kpa do Usunięcia Naruszenia Prawa." W treści tego pisma skarżący domagał się rozpatrzenie jego wniosku z dnia [...] września 2015 r. o uzupełnienie wskazanej wyżej decyzji z dnia [...] września 2015 r. Zarówno tytuł tego pisma, jak i jego treść wskazują, że stanowiło ono środek przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a., służący stronie postępowania administracyjnego do zwalczania bezczynności organu, bądź przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ. Na ocenę tego pisma, jako wyłącznie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie może wpłynąć stanowisko Z. R. wyrażone w piśmie z dnia 30 marca 2016 r. W piśmie tym skarżący podjął próbę wykazania, że doszło do oczywistej omyłki i pismo z dnia 17 listopada 2015 r. winno być uznane za wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednakże pismo z dnia 17 listopada 2015 r. jest jednoznaczne w swojej treści i nie budzi żadnych wątpliwości, co do zakresu zawartego w nim żądania. Organ nie miał zatem podstaw do wzywania skarżącego w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia jakichkolwiek braków i wyjaśnienia charakteru pisma. Wskazania w niniejszej sprawie wymaga, że w postępowaniu administracyjnym nie jest możliwe późniejsze precyzowanie pism jednoznacznych pierwotnie co do zakresu zawartego w nich żądania lub oświadczenia i przypisywanie im następnie innej treści, w zależności od aktualnej sytuacji procesowej strony. Strona w toku postępowania administracyjnego może wnosić różnego rodzaju pisma (podania, żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia), które stosownie do treści art. 63 § 2 k.p.a. powinny zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzą, jej adresu i żądania oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Stosownie do art. 64 § 2 k.p.a. wezwanie wnoszącego pismo do uzupełnienia jego braków następuje jedynie wtedy, gdy pismo nie zawiera powyższych elementów. W przypadku gdy pismo nie ma braków powodujących niemożność nadania mu prawidłowego biegu, powinno być rozpatrzone przez organ zgodnie zakresem zawartego w nim żądania. Należy także zwrócić uwagę, że w odpowiedzi na pismo z dnia 17 listopada 2015 r. organ poinformował skarżącego w piśmie z dnia 15 grudnia 2015 r., że jego wniosek o uzupełnienie decyzji z dnia [...] września 2015 r. został już rozpoznany. Skarżący po doręczeniu tej odpowiedzi nie kwestionował takiego sposobu załatwienia jego pisma. Wobec tego, że strona w określonym prawem terminie nie złożyła wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...], zaś pismo z dnia 17 listopada 2015 r. zasadnie za taki wniosek nie zostało przez organ uznane, zaskarżone postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej nie narusza prawa. Trafnie bowiem organ przyjął, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 30 marca 2016 r. wniesiony został z uchybieniem ustawowego terminu, a w jego treści skarżący nie wnosił o przywrócenie tego terminu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.