II SA/Wa 1464/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego M. Z. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. Z. w piśmie z dnia [...] października 2017 r. zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o zastosowanie wobec niego art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2022 r. poz. 1626, dalej jako "ustawa zaopatrzeniowa"). Po rozpoznaniu wniosku skarżącego, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] października 2018 r. [...], którą utrzymał w mocy decyzją z dnia [...] października 2019 r. (nr [...]), odmówił wyłączenia stosowania wobec wnioskodawcy art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej, na podstawie art. 8a ust. 1 tej ustawy. Organ administracji dokonując wykładni przepisu prawa stanowiącego podstawę materialnoprawną decyzji podał, że zawiera dwie przesłanki formalne (krótkotrwałość służby przed 31 lipca 1990 r. oraz rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r.), których łączne spełnienie pozwala na dokonanie oceny, czy przypadek byłego funkcjonariusza jest "szczególnie uzasadniony". Minister podał, że krótkotrwałość służby przed 31 lipca 1990 r. należy oceniać w ujęciu bezwzględnym (jako długość tej służby) oraz proporcjonalnym (w stosunku do całego okresu służby byłego funkcjonariusza), rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. oznacza ich realizację na najwyższym poziomie, wykazywanie inicjatywy i realizowanie zadań nie tylko obligatoryjnych, ale również dodatkowych, a nadto, że "szczególne narażenie zdrowia i życia", o którym mowa w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy, traktować należy jako czynnik podnoszący wartość rzetelnej służby funkcjonariusza, przy założeniu że ma to być zagrożenie rzeczywiste, a nie hipotetyczne, wpisane w istotę służby. Następnie stwierdził, że uprawnienie z art. 8a ust.1 ustawy zaopatrzeniowej ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których krótkotrwałość służby przed dniem 31 lipca 1990 r. jest niezaprzeczalna, rzetelność służby po dniu 12 września 1989 r., oczywista, bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi okolicznościami, w szczególności pełniona z narażeniem zdrowia i życia, bowiem tylko wówczas można uznać, że zaistniał tzw. "szczególnie uzasadniony przypadek". Organ administracji odnosząc tak wywiedzione rozumienie przepisu prawa do okoliczności rozpatrywanej sprawy podał, że służba skarżącego na rzecz państwa totalitarnego (od [...] września 1988 r. do [...] lutego 1990 r.) nie była krótkotrwała (tymczasowa, doraźna), zarówno w ujęciu bezwzględnym (1 rok i 5 miesięcy) jak i proporcjonalnym (stanowiła 8 % całkowitego, ponad 15 letniego okresu jego służby) i przez ten okres funkcjonariusz z całą pewnością zaznajomił się ze specyfiką realizowanych zadań oraz ich charakterem. Zdaniem Ministra, M. Z. po dniu 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywał obowiązki służbowe, przy czym brak jest dokumentów wskazujących na jego udział w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia funkcjonariusza. W konkluzji organ administracji stwierdził, że przypadek wnioskodawcy nie jest "szczególnie uzasadniony". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi M. Z. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2019 r., prawomocnym wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2569/19, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] października 2018 r. Sąd dokonując wykładni art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej odwołał się do wyroków NSA z dnia 13 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1895/19, z dnia 12 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 2125/19 i podał, że przepis ten w istocie zawiera jedną przesłankę "szczególnie uzasadnionego przypadku", którą należy rozważać z uwzględnieniem kryteriów krótkotrwałej służby przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. Oceniając, czy funkcjonariusz pełnił służbę krótkotrwale, należy mieć na uwadze, że w trakcie prac sejmowych postulowano, aby 20% okresu służby uznać za okres krótkotrwały. Sąd wywiódł, że dla stwierdzenia rzetelności służby nie jest konieczne legitymowanie się nagrodami czy wyróżnieniami, jak również istniejące zagrożenie zdrowia i życia. Odnosząc wywiedzione rozumienie przepisu prawa do okoliczności rozpatrywanej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ administracji nie tylko nie wyjaśnił w sposób przekonujący, z jakich powodów uznał, że służba skarżącego przed 31 lipca 1990 r. nie była krótkotrwała, ale również nie odniósł się do treści dokumentów załączonych do wniosku o wydanie decyzji i do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (protokołu przesłuchania świadka z [...] października 1993 r.) w sposób nieuzasadniony przyjmując, że dla oceny rzetelności wykonywania zadań i obowiązków służbowych w rozumieniu art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej, konieczne jest narażenie zdrowia i życia. Sąd dodał, że Minister nie zbadał i nie ocenił osiągnięć skarżącego w służbie, nie odniósł się do dokumentów dotyczących jego służby, takich jak np. informacja dotycząca przebiegu służby, w której podano, że M. Z. "zajmując stanowisko [...] Kompanii [...] w W. posiadał dobre rozpoznanie w środowisku kryminogennym, co pozwalało na osiąganie bardzo dobrych wyników w służbie. Wyróżnił się szczególnie w ujawnianiu i zatrzymywaniu sprawców włamań i kradzieży, przejawiając przy tym własną inicjatywę w wykonywaniu zadań służbowych. W opinii przełożonych uchodził za policjanta ambitnego i dociekliwego, radzącego sobie w każdej sytuacji. Uznawany przez opiniujących za policjanta wyróżniającego się pod względem zawodowym". Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. (nr [...]), ponownie odmówił uwzględniania wniosku M. Z. i wyłączenia stosowania wobec niego przepisów ustawy zaopatrzeniowej. W uzasadnieniu decyzji organ podał m. in., że M. Z. po dniu 12 września 1989 r. rzetelnie wykonywał zadania i obowiązki służbowe, był pozytywnie oceniany, awansowany, podwyższano mu dodatki do uposażenia, a dokumenty które przedstawił w toku postępowania wskazują na sytuacje, w których podczas wykonywania przez niego obowiązków służbowych mogło dojść do bezpośredniego narażenia zdrowia i życia. Zdaniem organu, rozstrzygające w sprawie jest natomiast to, że skarżący w okresie przed 31 lipca 1990 r. pełnił służbę w Wydziale [...] WUSW w. W., który zajmował się tajną perlustracją korespondencji, i nie wykonywał tam czynności biurowych, administracyjnych, lecz czynności o charakterze stricte operacyjnym. Służbę tę rozpoczął [...] września 1988 r. w sposób dobrowolny, kierując się chęcią podnoszenia swoich kwalifikacji (wniosek personalny z [...] września 1988 r.), a nie na skutek odgórnego przeniesienia służbowego i pełnił ją do [...] lutego 1990 r., a więc przez ponad 1,5 roku, czyli niekrótkotrwale. Przez ten okres dokładnie zaznajomił się ze specyfiką realizowanych zadań oraz ich charakterem, tym bardziej, że w kwietniu 1989 r. ukończył kurs wstępny dla nowoprzyjętych funkcjonariuszy SB. W konkluzji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że z uwagi na długotrwałą służbę M. Z. na rzecz totalitarnego państwa, charakter wykonywanych przez niego czynności ukierunkowanych na realizowanie typowych dla ustroju państwa totalitarnego jego zadań i funkcji, a także okoliczność, że po przemianach ustrojowych funkcjonariusz nie był wyróżniany oraz nie zostały nadane mu jakiekolwiek ordery (odznaczenia) państwowe, czy odznaki (medale) resortowe, to jego sprawa nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku pozwalającego na wyłączenie stosowania względem niego art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy zaopatrzeniowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 739/21, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a., uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2021 r., zarzucając organowi, że nie zastosował się w pełni do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2569/19, a w konsekwencji naruszył art. 153 i art. 170 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd podał, że okoliczności pełnionej przez skarżącego przed transformacją ustrojową służby w resortowych strukturach MSW zostały zbadane pobieżnie. Nie ustalono, jakich konkretnie czynów dopuścił się skarżący i jak istotną funkcję dla aparatu bezpieczeństwa PRL pełnił w strukturach MSW. Zdaniem Sądu, samodzielne zgłoszenie się do służby w SB, ukończenie kursu dla nowoprzyjętych funkcjonariuszy SB, chęć podnoszenia kwalifikacji zawodowych i uzyskania awansu zawodowego, pozytywne opinie służbowe, podwyższanie dodatków służbowych do uposażenia, nie świadczą jeszcze o tym, że skarżący wykonując swoje zadania służbowe w strukturach resortu MSW (w tym przypadku Wydziale "[...]" WUSW we Wrocławiu, który zajmował się tajną perlustracją korespondencji), angażował się w sposób bezpośrednio ukierunkowany na realizowanie charakterystycznych dla ustroju państwa totalitarnego jego zdań i funkcji, a w konsekwencji nie stanowią dostatecznej podstawy do odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy zaopatrzeniowej. Sąd dodał, że wykładni art. 8a ustawy zaopatrzeniowej należy dokonywać z uwzględnieniem wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP zasady sprawiedliwości społecznej, uwzględniając szczególną sytuację danego podmiotu. Charakteru służby "na rzecz" państwa o określonym profilu ustrojowym nie przejawia ani taka aktywność, która ogranicza się do zwykłych, standardowych działań podejmowanych w służbie publicznej, tj. służbie na rzecz państwa jako takiego, bez bezpośredniego zaangażowania w realizację specyficznych – z punktu widzenia podstaw ustrojowych – zadań i funkcji tego państwa, ani tym bardziej taka aktywność, która pozostawała w bezpośredniej opozycji do zadań i funkcji państwa totalitarnego (wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 2114/19). W wytycznych co do dalszego postępowania Sąd stwierdził, że służba skarżącego na rzecz totalitarnego państwa była krótkotrwała i zobowiązał organ do ustalenia, czy M. Z. wykonując zadania służbowe w strukturach resortowych PRL angażował się w sposób bezpośrednio ukierunkowany na realizowanie charakterystycznych dla ustroju państwa totalitarnego jego zadań i funkcji, czy też były to działania niemające takiego charakteru. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji kontrolowaną w niniejszym postępowaniu decyzją z dnia [...] maja 2023 r. (nr [...]), odmówił wyłączenia stosowania wobec M. Z. art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. W jej uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego z dnia [...] października 2017 r., podał, że w świetle wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2569/19 i z dnia 15 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 739/21 "całkowicie zbytecznym było podejmowanie przez organ powtórnej analizy w obszarze dwóch przesłanek stypizowanych w art. 8a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej (...)" i w związku z tym przyjął, że powyższe przesłanki zostały spełnione. Organ administracji podniósł następnie, że Wydział [...] WUSW w W., który funkcjonował w latach 1956-1989 i w którym wnioskodawca pełnił służbę o stricte operacyjnym charakterze, zajmował się kontrolą przesyłek pocztowych, blokując rozprzestrzenianie się treści niepożądanych z punktu widzenia ówczesnej władzy, a więc wykonywał zadania charakterystyczne dla ustroju totalitarnego, podtrzymując działalność aparatu represyjnego PRL. M. Z. świadomie uczestniczył w strukturach SB, aż do momentu reorganizacji struktur formacji, związanej ze zmianami ustrojowymi w Polsce. W konkluzji stwierdził, że z uwagi na niezaistnienie przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" nie ma podstaw do wyłączenia stosowania w stosunku do skarżącego przepisów ustawy zaopatrzeniowej. M.Z., działając przez pełnomocnika, w skardze z dnia 15 czerwca 2023 r. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2023 r. (nr [...]) zarzucił, że wydana została z naruszeniem przepisów prawa procesowego, tj.: 1. art. 153 w zw. z art. 170 p.p.s.a. przez niezrealizowanie wskazań i niezastosowanie się do ocen wyrażonych w uzasadnieniach wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2569/19 oraz z dnia 15 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 739/21; 2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i w konsekwencji nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i niedostateczne uzasadnienie decyzji; w uzasadnieniu tego zarzutu podniesiono, że organ pominął kwestię rzetelności służby skarżącego po dniu 12 września 1989 r., nie odniósł się do treści meldunku z dnia [...] października 1993 r. o użyciu broni palnej, z którego wynika, że bezpośrednim powodem jej użycia była obawa utraty zdrowia i życia zarówno skarżącego, jak i jego partnera; 3. art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie całokształtu materiału dowodowego i niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego. Skarżący zarzucił ponadto, że zaskarżona decyzja narusza art. 8 ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, poprzez jego nieprawidłową wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. M. Z. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniósł m. in., że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, nie zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku z dnia 15 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 739/21 i nie dokonał wyczerpującej oceny tego, czy przy założeniu krótkotrwałości służby skarżącego przed 31 lipca 1990 r., można uznać, że zaistniał tzw. "szczególnie uzasadniony przypadek" w rozumieniu art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Organ stwierdził wprawdzie, że przebieg jego służby nie pozwala przyjąć, że zaistniał tzw. "szczególnie uzasadniony przypadek", jednak swojego stanowiska w tym zakresie nie uzasadnił w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, m. in. przekazaną przez Komendanta Miejskiego Policji w W. "Informację dotyczącą przebiegu służby", nie porównał służby skarżącego do służby innych funkcjonariuszy. Ponadto organ zupełnie pominął fakt, że komórka, do której należał skarżący miała wewnętrzny podział spraw oraz to, że M. Z. zajmował się jedynie rozpracowaniem grup kryminalnych oraz działaniami technicznymi jak np. zabezpieczenie budynku przed osobami postronnymi. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji została wydana w związku z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 739/21. W powołanym wyroku Sąd uznał, że Minister nie wykonał zaleceń co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku z dnia 13 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 2569/19 i w ten sposób naruszył art. 153 w zw. z art. 170 p.p.s.a. Zgodnie z zaleceniami zawartymi w wyroku z 15 czerwca 2021 r. Minister ponownie rozpatrując sprawę, zobowiązany był do dokonania wyczerpującej oceny, czy w przypadku skarżącego, którego służba przed 31 lipca 1990 r. na rzecz totalitarnego państwa była krótkotrwała, zaistniał tzw. "szczególnie uzasadniony przypadek" w rozumieniu art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Sąd podał, że doniosłe znaczenie w tej mierze będzie miała ocena, czy M. Z. wykonując zadania służbowe w strukturach PRL angażował się w sposób bezpośrednio ukierunkowany na realizowanie charakterystycznych dla ustroju państwa totalitarnego jego zdań i funkcji, czy też były to działania niemające takiego charakteru. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Sąd orzekający w tej sprawie, w warunkach związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, zawartymi w wyroku z dnia 15 czerwca 2021 r., stwierdza, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie dokonał dostatecznych ustaleń dotyczących służby skarżącego przed dniem 31 lipca 1990 r. i w konsekwencji nie zastosował się do wiążącej oceny prawnej i wytycznych zawartych w uzasadnieniu powołanego wyroku. Przepis art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej w istocie zawiera jedną przesłankę "szczególnie uzasadnionego przypadku", którą należy rozważać z uwzględnieniem kryteriów krótkotrwałej służby przed 31 lipca 1990 r. oraz rzetelnego wykonywania zadań i obowiązków po 12 września 1989 r., w szczególności z narażeniem zdrowia i życia (wyrok NSA z dnia z 13 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1895/19). Konieczne jest zbadanie, czy służba określonej osoby, charakteryzowała się bezpośrednim zaangażowaniem w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, czy też nie miała takiego charakteru, tj. była np. działalnością ograniczającą się do zwykłych, standardowych działań, czynności podejmowanych i wykonywanych w każdej służbie publicznej, tj. służbie na rzecz państwa jako takiego, a tym samym nie ma – z punktu widzenia aksjologicznych podstaw demokratycznego państwa prawnego – żadnych konotacji negatywnych. Należy przypomnieć, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że przypadek skarżącego nie jest uzasadniony ponieważ był zaangażowany w działalność bezpośrednio ukierunkowaną na realizowanie zadań i funkcji państwa totalitarnego. To stwierdzenie organu nie znajduje żadnego uzasadnienia w aktach sprawy, jeżeli zatem nie jest prawdziwe, nie może być przesłanką odmowy wyłączenia stosowania wobec skarżącego przepisów ustawy zaopatrzeniowej. O jego prawdziwości nie może świadczyć to, że M. Z. pełnił służbę w Wydziale "[...]" WUSW w W., który zajmował się wyszukiwaniem "zagrożeń" w społeczeństwie, między innymi poprzez kontrole przesyłek pocztowych (tajną perlustrację korespondencji). Uznając w zaskarżonej decyzji, że sprawa skarżącego nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, organ nie przywołał żadnych konkretnych faktów dotyczących jego służby, żadnych konkretnych dowodów potwierdzających jego tezę o zaangażowaniu M. Z. w struktury państwa totalitarnego. Minister nie przypisał skarżącemu żadnych konkretnych czynów godzących w wolności obywatelskie, które pozwalałyby – w świetle orzecznictwa– na jednoznaczną ocenę, że prawa emerytalne zostały nabyte niesłusznie. Powołanie się w uzasadnieniu decyzji na wniosek personalny z dnia [...] września 1988 r. o mianowanie skarżącego na stanowisko referenta techniki operacyjnej w Wydziale "[...]" (k. 61 akt IPN) nie dowodzi jeszcze, że skarżący był zaangażowany w realizację zadań i funkcji państwa totalitarnego, w sytuacji gdy w toku postępowania podnosił, że komórka, w której pełnił służbę miała wewnętrzny podział spraw oraz że zajmował się jedynie rozpracowaniem grup kryminalnych oraz działaniami technicznymi jak np. zabezpieczenie budynku przed osobami postronnymi. Z powyższego wynika, że organ pobieżnie i wybiórczo przeanalizował przebieg krótkotrwałej służby skarżącego przed dniem 31 lipca 1990 r., a w konsekwencji nie uwzględnił wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2021 r. Z tych wszystkich względów Sąd doszedł do przekonania, że skarga M. Z. zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 153 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania sądowego, jak w punkcie 2 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego skarżącego, w wysokości 480 zł.