II SA/Wa 1466/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia do zwrotu równowartości kosztów nauki żołnierza pełniącego służbę kandydacką postanawia -odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji- M. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]. Decyzją tą organ utrzymał w mocy decyzję Rektora – Komendanta Wojskowej Akademii Technicznej z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] ustalającą do zwrotu równowartość kosztów nauki żołnierza pełniącego służbę kandydacką, zwolnionego ze służby w kwocie [...] zł. W skardze M. J. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Uzasadniając to żądanie podniósł, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji mógłby spowodować dla niego niepowetowaną szkodę w postaci podjęcia przez organ administracji egzekucji administracyjnej, co może spowodować utratę przez niego środków utrzymania dla siebie i osób jemu najbliższych. Skarżący podniósł, iż jest młodym człowiekiem, który dopiero zakończył zawodową służbę wojskową i który dopiero próbuje odnaleźć się na trudnym rynku pracy, zatem zebranie kwoty określonej w zaskarżonej decyzji oznaczałoby dla niego konieczność czynienia oszczędności przez okres od roku do dwóch lat. M. J. oświadczył, iż nie posiada tak znacznych środków, a wykonanie decyzji może spowodować, iż w ogóle utraci środki utrzymania, a zwrot w chwili obecnej kwoty stanowiącej ponad [...] zł oznaczałby dla niego zaciągnięcie znacznych zobowiązań kredytowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przesłanki orzeczenia zgodnego z roszczeniem wnioskującego, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jest bowiem stanem niepożądanym niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych, a prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to, że o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd administracyjny może orzec tylko, gdy stwierdzi, że wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004r. sygn. akt GZ 138/2004). Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2005 r. FZ 59/04, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r. II FZ 452/200). W świetle powyższego należy przyjąć, że skarżący nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, jak również, iż przedstawione przez niego, wspomniane wyżej negatywne skutki mają charakter trudnych do odwrócenia. Nie można bowiem uznać, iż konieczność zaciągnięcia kredytu, spowoduje trudne do odwrócenia skutki dla skarżącego, biorąc pod uwagę jego charakter oraz wysokość zobowiązania. O nieodwracalności skutku wynikającego z podjętego przez organ rozstrzygnięcia można mówić tylko wówczas, gdy wywołuje ono stan, który w żadnych okolicznościach nie będzie mógł ulec zmianie lub zniesieniu. W niniejszej sprawie podniesione przez skarżącego okoliczności do takich konsekwencji nie prowadzą, a rodzaj obowiązku nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy przecież odwracalne. Należy mieć na uwadze, iż w razie uwzględnienia skargi przez Sąd skarżący może domagać się od organu zwrotu uiszczonej kwoty. Dodatkowo należy wskazać, że skarżący podał wprawdzie, że uiszczenie wskazanej powyżej kwoty może spowodować utratę środków utrzymania, bowiem rodzi konieczność zaciągnięcia kredytu bankowego, jednakże ogólnikowy charakter uzasadnienia wniosku oraz brak jakichkolwiek informacji o sytuacji materialnej i rodzinnej skarżącego, nie pozwala na przyjęcie, że uprawdopodobniono okoliczność wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody majątkowej uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.