II SA/Wa 1466/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dnia 24 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Z. o wstrzymanie wykonania decyzji Szefa Służby Celnej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w sprawie ze skargi K. Z. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia z dnia z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. K. Z. w skardze na decyzję Szefa Służby Celnej w przedmiocie zwolnienia go ze służby, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest obecnie (po śmierci żony) jedynym żywicielem rodziny – ma na utrzymaniu troje dzieci. Podniósł, że wykonanie przedmiotowej decyzji spowoduje znaczną i nieodwracalną szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona w przyszłości, np. w postaci świadczenia pieniężnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że ochrona tymczasowa możliwa jest wyłącznie wtedy, gdy wykonanie aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowoduje skutki, których – w razie uwzględnienia skargi – nie będzie można cofnąć. Z brzmienia tego przepisu wynika również, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony wnoszącej o tymczasową ochronę. Uzasadnienie wniosku winno bowiem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających uznać, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Dokonując pod tym kątem oceny zasadności wniosku należy uznać, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, rozumianych jako szkodę majątkowa lub niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Zauważyć należy, że zwolnienie ze służby nie jest czynnością nieodwracalną, ponieważ stosownie do art. 108 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 990) w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby, kierownik urzędu niezwłocznie wyznacza funkcjonariuszowi stanowisko służbowe zgodnie z jego kwalifikacjami i dotychczasowym przebiegiem służby. Nadto funkcjonariuszowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za miesiąc. Świadczenie pieniężne wypłaca się w terminie 14 dni od dnia złożenia przez funkcjonariusza pisemnego wniosku wraz z dokumentem potwierdzającym fakt przywrócenia do służby. Rozpatrując złożony w niniejszej sprawie wniosek, przede wszystkim należy zauważyć, że zaskarżona decyzja weszła w życie w sierpniu 2015 r. (jeszcze zanim sprawa została przekazana do Sądu). Nie sposób zatem na obecnym etapie postępowania orzec o wstrzymaniu wykonania skarżonego orzeczenia. Brak jest bowiem podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania w sytuacji, gdy skutki, które wynikają z wykonania decyzji już wystąpiły. Zdaniem Sądu, możliwość zastosowania normy art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zależy od tego, czy wniosek dotyczył aktu lub czynności, które nadają się do wykonania oraz czy taki akt nie został jeszcze wykonany, i czy jego ewentualne wykonanie mogłoby spowodować skutki o jakich mowa w tym przepisie (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2004 r., sygn. akt OZ 26/04, postanowienie NSA z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 967/09). W związku z powyższym trzeba stwierdzić, że wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby, która już została wykonana, nie stanowi ochrony tymczasowej przed wykonaniem takiej decyzji oraz przed skutkami, wynikającymi z jej wykonania. Nadto podnieść należy, iż rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie bada jego zgodności z prawem, a jedynie ocenia, czy zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.