II SA/Wa 1467/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (sprawozdawca), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant, referent stażysta Katarzyna Skurzyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 r. sprawy ze skargi O. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w dniu [...] czerwca 2012 r. wydał decyzję, którą utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r. o zwolnieniu O. T. ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2011 r. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał m.in., że przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. Przesłanka "ważnego interesu służby" oceniana musi być przez pryzmat zadań, do realizacji których powołana jest Policja, a wymienionych w art. 1 ustawy o Policji oraz w niektórych innych przepisach, a także wymagań stawianych policjantom określonych w art. 25 powołanej ustawy. Przesłanka ta stanowi podstawę do zwolnienia policjanta ze służby dopiero wtedy, gdy zwolnienia tego nie uzasadniają inne przesłanki określone w art. 41 ustawy o Policji. Komendant Główny Policji wskazał, że częsta absencja chorobowa funkcjonariusza rozpoczęła się od [...] maja 2010 r. i trwała do [...] kwietnia 2012 r., tj. od około 1 roku, 10 miesięcy i 25 dni. Wymieniony nie pełnił służby w 2010 r. przez 240 dni, w 2011 r. przez 336 dni, a w 2012 r. przez 121 dni. Z analizy zwolnień lekarskich policjanta wynika, że cierpiał on na dolegliwości wynikające z różnych przyczyn, a mimo to został uznany przez lekarza medycyny pracy oraz Wojewódzką Komisję Lekarską MSWiA [...] za zdolnego do służby w Policji. W ocenie organu, skarżący, korzystając ze zwolnień lekarskich, świadomie obchodził przepis art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, umożliwiający zwolnienie go ze służby po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Zdaniem organu, nie bez znaczenia dla oceny postawy policjanta pozostaje okoliczność, że raportem z dnia [...] września 2011 r. wniósł on o wyrażenie przez Komendanta Powiatowego Policji w P. zgody na pełnienie funkcji biegłego sądowego w dziedzinie ruchu drogowego oraz technicznej i kryminalistycznej rekonstrukcji wypadków drogowych. Wykazał więc gotowość do podjęcia zajęcia związanego z pełnieniem funkcji biegłego mimo wielomiesięcznego przebywania na zwolnieniach lekarskich w służbie, nadmieniając, że w dniu [...] czerwca 2010 r. ukończył dwusemestralne studia podyplomowe "[...]". Komendant nadmienił, że od [...] maja 2010 r. do [...] kwietnia 2011 r. skarżący legitymował się zwolnieniami lekarskimi. Wskazał również, że funkcjonariusz pełni funkcje w organach Fundacji Pomocy [...] zarejestrowanej w dniu [...] grudnia 2010 r. W ocenie organu fakt przebywania przez policjanta na zwolnieniu lekarskim przez tak długi okres czasu nie pozostaje bez wpływu na właściwe funkcjonowanie i realizację zadań służbowych w jednostce organizacyjnej, w której pełnił służbę. Poza jej dezorganizacją i obciążeniem obowiązkami pozostałych funkcjonariuszy, okoliczność ta wpływa także demoralizująco na pozostałych policjantów oraz nie pozostaje bez wpływu na wizerunek Policji w odbiorze społecznym. Funkcjonariusz bowiem za czas przebywania na zwolnieniu lekarskim pobiera uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym w pełnej wysokości. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji odniósł się również do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez O. T., reprezentowanego przez pełnomocnika, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik skarżącego w skardze zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem następujących przepisów: 1) art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na wskazaniu, iż w konkretnej sytuacji dopuszczalne było zwolnienie policjanta ze służby na podstawie tego przepisu i pominięcie w tym zakresie art. 25 ust. 1 powołanej ustawy, poprzez zaniechanie ustalenia aktualnego stanu zdrowia skarżącego; 2) § 32 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż dotyczy ona sytuacji innej niż nieprzerwane kontynuowanie zwolnienia od obowiązków służbowych na skutek choroby, przez okres przekraczający 12 miesięcy. Pominięcie tego uprawnienia, z którego dobrodziejstwa skarżący ewentualnie mógł skorzystać; 3) art. 43 ust. 3 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię i stwierdzenie, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 powołanej ustawy może, lecz nie musi, być poprzedzone opinią organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów; 4) art. 7,8 i art. 10 Kpa, tj. określonych w nich zasad postępowania. Podnosząc powyższe zarzuty, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego organu pierwszej instancji, stwierdzenie, że nie podlegają wykonaniu i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności zaskarżonej decyzji z prawem obowiązującym w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana w aspekcie tych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawę materialnoprawną rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), który pozwala na zwolnienie policjanta ze służby w Policji, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Przesłanka wystąpienia "ważnego interesu służby" winna być oceniana indywidualnie w każdej sprawie w odniesieniu do konkretnego policjanta, a do zwolnienia ze służby wystarczy sam fakt zaistnienia tej przesłanki. Z konstrukcji powyżej określonego przepisu wynika, że podejmowane na jego podstawie decyzje mają charakter uznaniowy, przy czym ustawodawca określił w jakich warunkach może dojść do jego zastosowania. Wystąpienie zatem przesłanki określonej w przytoczonym przepisie stwarza dla organu możliwość wydania decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby. Co do zasady, sądowa kontrola decyzji uznaniowych jest ograniczona. Nie obejmuje ona bowiem celowości zaskarżonej decyzji. Sąd bada w takich sprawach, czy decyzja nie nosi cech dowolności. Kognicja Sądu w tego typu sprawach ograniczona jest zatem do zbadania, czy istotnie przesłanka opisana w przepisie stanowiącym podstawę materialnoprawną decyzji zaistniała. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w przedmiotowej sprawie organy w przekonywający sposób wykazały, że za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji przemawia ważny interes służby. W sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący przebywał na długotrwałych zwolnieniach lekarskich co powodowało komplikacje w organizowaniu służby w jednostce, w której pełnił on służbę, a właściwie jej nie pełnił. W obszernym uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego organ wykazał słuszność zajętego stanowiska. Orzekając o zwolnieniu skarżącego ze służby wskazał na konieczność realizacji przez Policję jej ustawowych zadań, poprzez kształtowanie sytuacji kadrowej w sposób najbardziej odpowiadający ich potrzebom. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji - Policja jest formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Z punktu widzenia interesu społecznego zaprzestanie przez skarżącego służby z powodu choroby przez okres ponad 12 miesięcy wywołało skutki organizacyjne związane z potrzebą przydzielenia zadań policjantom oraz skutki w zakresie efektywności wykonywania zadań nałożonych na Policję. W związku z tym stwierdzić należy, iż skoro w ocenie organu Policji potrzeba realizacji nałożonych na nią zadań przemawiała za tym, aby w inny sposób ukształtować sytuację kadrową tej formacji, to brak było podstaw do przyjęcia, iż była ona dowolna, a wydana w tej sprawie decyzja o zwolnieniu O. T. ze służby w Policji przekraczała granice uznania administracyjnego. Zdaniem Sądu, zarzuty podniesione w skardze nie są zasadne, gdyż prowadząc postępowanie, organ nie naruszył wskazanych w niej przepisów postępowania, jak również dokonał prawidłowej wykładni art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Należy zgodzić się z organem, że zarzut dotyczący zaniechania zbadania stanu zdrowia skarżącego nie ma w sprawie znaczenia. Jeżeli skarżący chciałby odejść ze służby ze względu na stan zdrowia, to nic nie stało na przeszkodzie, aby podjął w tym kierunku stosowne działania. Organ nie naruszył również art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, gdyż przepis ten nakłada na organ jedynie obowiązek wystąpienia do związku zawodowego o zasięgnięcie opinii. Obowiązek ten został spełniony, a zwłoka w wystąpieniu nie narusza prawa, gdyż przepis ten nie określa terminu, kiedy należy to uczynić. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.