II SA/Wa 1468/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant referent stażysta Adrianna Siniarska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi W.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2019r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich oddala skargę Komendant Główny, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) oraz art. 18 ust. 5 pkt 4) w zw. z art. 32 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 poz. 284) w dniu [...] kwietnia 2019 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] o cofnięciu W.K. pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy zasadnie uznał, że przesłanka określona w art. 18 ust. 5 pkt 4 w związku z art. 32 ustawy o broni i amunicji została spełniona. Mając na względzie okoliczności zdarzenia, należy uznać, iż W.K. swoim zachowaniem w znacznej mierze przyczyniła się do kradzieży broni i amunicji poprzez niewłaściwe jej zabezpieczenie. Przede wszystkim świadczy o tym okoliczność wcześniejszego włamania się na jego posesję i że widział on nieznanego mężczyznę przebywającego w miejscu, w którym znalazł wcześniej skradzione przedmioty. W.K. swoim zachowaniem stworzył zagrożenie dla interesów bezpieczeństwa i porządku publicznego, bowiem doprowadził do sytuacji, że broń dostała się w ręce osób nieuprawnionych, które mogą jej użyć w sposób sprzeczny z prawem. Wskazać należy, że to organ Policji decyduje na podstawie zgromadzonych w sprawie materiałów, czy fakt niewłaściwego przechowywania broni winien skutkować cofnięciem pozwolenia na jej posiadanie. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych "nawet jednorazowe odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenie na posiadania broni zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4) ustawy o broni i amunicji. W.K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2019 r. Pełnomocnik skarżącego zarzucił w skardze, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 18 ust. 5 pkt 4) w zw. z art ust. 1 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, a także z naruszeniem § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, polegające na błędnej ich wykładni. Ponadto pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi, że naruszył art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nieuwzględnienie wniosku dowodowego skarżącego z dnia 13 lutego 2019 r. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podać należy, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego posiadanie i używanie broni stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji publicznoprawnej. Oznacza to, że dostęp oznaczonej osoby do posiadania broni palnej poddany został istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak również z potrzeb zapewnienia porządku i bezpieczeństwa publicznego. Obowiązująca ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji nie przewiduje systemu licencjonowania legalistycznego, tj. takiego, w którym uprawnienie do posiadania broni uzyskuje się po spełnieniu określonych warunków, wprowadza natomiast system licencjonowania oportunistycznego, tj. uzależniającego uzyskanie uprawnienia od zgody (pozwolenia) właściwego organu Policji w drodze decyzji administracyjnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela, wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zwłaszcza ochronie przewidzianej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Posiadanie broni jest objęte restrykcyjnym reżimem prawnym. Rygorystyczne zasady przyznawania uprawnień do posiadania broni palnej zobowiązują właściwe organy państwa do ścisłej kontroli ich przestrzegania oraz stanowczej reakcji w przypadkach ich naruszenia poprzez powinność wydania decyzji pozbawiającej prawa do korzystania z tejże broni. W tym przypadku decyzja taka stanowi postać sankcji administracyjnej. Ze względu na szczególny rodzaj przedmiotu jakim jest broń i niebezpieczeństwo wiążące się z dostaniem się jej w niepowołane ręce, przepisy art. 32 ustawy o broni i amunicji oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji nakładają na posiadacza broni obowiązek przechowywania broni i amunicji w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych (D. U. Nr 27, poz. 343). Naruszenie przez osobę posiadającą broń oraz amunicję zasad jej przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania może spowodować cofnięcie przez właściwy organ Policji pozwolenia na broń. Przepisy powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. nie określają sposobu zabezpieczenia broni i amunicji we wszystkich możliwych sytuacjach, lecz w § 5 dają wskazówki, jakie zabezpieczenie broni i amunicji przed dostępem osób trzecich jest właściwe. Zgodnie z § 5 ww. rozporządzenia osoby posiadające broń i amunicję na podstawie stosownych pozwoleń na broń są obowiązane przechowywać ją w kasetach metalowych na trwałe przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub metalowych szafach albo sejfach, posiadających zamki atestowane. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie utrzymuje, że obowiązek powyższy zrealizował. Stoi natomiast na stanowisku, iż osoby trzecie nie miały możliwości jakiegokolwiek zawładnięcia bronią i amunicją, a tym samym, że nie zachodziły podstawy do cofnięcia pozwolenia na broń. Wbrew twierdzeniom skarżącego skargi dostęp do broni i amunicji był swobodny, a to z kolei prowadzi do wniosku, że broń i amunicja była przechowywana w sposób umożliwiający dostęp do niej osobom nieuprawnionym. Na podkreślenie zasługuje fakt, iż skarżący na co dzień nie przebywał w domu, w którym przechowywana była broń i amunicja, co czyni niemożliwym systematyczną kontrolę nad nimi. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki uprawniające organ do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Organ słusznie przyjął, że dla zastosowania powyższego przepisu, nie ma znaczenia czy nieprawidłowe przechowywanie amunicji miało charakter stały, czy jednorazowy. Skoro bowiem dozór nad bronią i amunicją powinien być dochowany przez cały okres ich posiadania, to nawet jednorazowe - incydentalne odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni i amunicji w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.i.a. (por. wyrok NSA z 18 września 2007 r., II OSK 1200/06). Treść tego przepisu wskazuje, że w sytuacji w nim przewidzianej decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Decyzja taka wprawdzie pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, odwołać się należy jeszcze raz do poglądu wyrażonego przez NSA w wyroku z 18 września 2007 r. zgodnie z którym przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 32 ust. 1 tejże ustawy stwarza ograniczoną strefę uznania administracyjnego dla organów Policji w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenia na broń zasad przechowywania broni i amunicji. Ograniczenie sfery uznania wynika z zasad reglamentacji i udzielania pozwoleń na broń, a zwłaszcza brzmienia art. 10 ustawy o broni i amunicji. Istotne znaczenie przypisać należy unormowaniu z art. 32 ust. 1 ustawy o broni amunicji, który zawiera skierowany do posiadacza broni nakaz przechowywania i noszenia tych przedmiotów w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Powyższe poglądy Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela. Kontrola zaskarżonej decyzji doprowadziła Sąd do przekonania, że organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Naruszenie przez skarżącego zasad obowiązujących posiadacza broni miało wymiar, który dawał podstawę do cofnięcia pozwolenia. Organ miał przy tym na względzie interes skarżącego, jako wieloletniego posiadacza pozwolenia na broń palną do celów łowieckich, jednak wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, zasadnie przyznał prymat interesowi społecznemu, którym jest bezpieczeństwo i porządek publiczny. Policja, odpowiedzialna za bezpieczeństwo publiczne, reglamentując pozwolenia na broń, musi mieć pewność, że broń i amunicja są w posiadaniu osoby, która szczególnie skrupulatnie przestrzega przepisów prawa, w tym przepisów ustawy o broni i amunicji. Dlatego przepisy obowiązujące posiadaczy broni nakładają na te osoby szczególne obowiązki oraz ograniczenia i są jednocześnie tak restrykcyjne. W sytuacji zatem stwierdzonego naruszenia prawa przez posiadacza pozwolenia na broń, a w szczególności naruszenia przepisów dotyczących broni i amunicji, organy Policji stosują stanowcze środki zapobiegawcze. Istotnym jest, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie naruszyło zasady proporcjonalności. Organy Policji w sposób szczegółowy przeprowadziły postępowanie dowodowe zgodnie z wymogami zawartymi w art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., a swoje rozstrzygnięcie wydały w oparciu o obowiązujący przepis prawa, po przeanalizowaniu całokształtu materiału dowodowego, uzasadniając je dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Przypomnieć przy tym należy, że zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Uwzględniając powyższe jako prawidłowe trzeba ocenić stanowisko organu, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że organ dokonał własnych ustaleń faktycznych w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy i poddał ocenie skarżącego jako posiadacza broni w kontekście stwierdzonych uchybień w przechowywaniu przez niego broni i amunicji. Wnioski organu, że skarżący wykazał lekceważące podejście do kwestii przechowywania amunicji, nie przywiązując należytej wagi do jej bezpiecznego przechowywania, w realiach przedmiotowej sprawy, należy uznać za słuszne. Organ był przy tym uprawniony do przyjęcia, że pozytywna opinia o skarżącym w miejscu zamieszkania pozostaje bez wpływu na ocenę skarżącego. Opinia ta nie uwzględnia wszak okoliczności faktycznych, które legły u podstaw wydanego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu organ w sposób przekonujący uzasadnił dlaczego uznał za zasadne cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń, a także jako prawidłową należy przyjąć ocenę organu, że interes społeczny wymaga, aby bronią i amunicją dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami ich posiadanie. Skarżący do grona takich osób nie może być zaliczony. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze, Sąd uznał, że zarzuty naruszenia tak przepisów prawa materialnego, jak i przepisów procesowych są nieusprawiedliwione i dlatego też skargę, na zasadzie art. 151 p.p.s.a.