II SA/Wa 1471/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.) Protokolant Asystent sędziego Mateusz Rogala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2011 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lipca 2010 r. [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty specjalnej - oddala skargę. Prezes Rady Ministrów decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] odmówił przyznania małoletniemu synowi G. G. – K. G. renty specjalnej na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Decyzja ta utrzymana została w mocy decyzją ostateczną z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...]. Działający w imieniu małoletniego syna G. G. nie skorzystał z prawa zaskarżenia powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Natomiast skierował do organu szereg pism domagających się przyznania swojemu synowi świadczenia, ostatnie pismo w tej materii to wniosek z dnia [...] maja 2010 r. Organ zwracał się do zainteresowanego o wyjaśnienie istoty powyższych żądań w kontekście istnienia ostatecznej decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r., jednakże jedyną odpowiedzią było ponawianie żądania przyznania małoletniemu synowi K. G. renty specjalnej i nadesłanie, wobec ukończenia przez syna 18 lat, upoważnienia do występowania w sprawie przyznania świadczenia specjalnego w jego imieniu. Prezes Rady Ministrów rozpatrzył wniosek z dnia [...] maja 2010 r. i decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] umorzył postępowanie w niniejszej sprawie. K. G. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i Prezes Rady Ministrów decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał na treść art. 105 § 1 Kpa, zgodnie z którym postępowanie powinno ulec umorzeniu z uwagi na jego bezprzedmiotowość, albowiem zainteresowany, występując po raz kolejny o przyznanie przez Prezesa Rady Ministrów świadczenia specjalnego po matce zmarłej w dniu [...] października 2003 r., nie powołał żadnych nowych okoliczności sprawy. Wskazał jedynie na przyznanie rent rodzinnych dzieciom ofiar katastrofy lotniczej pod Smoleńskiem oraz załączył dokumenty potwierdzające trudną sytuację materialną i odmowę przyznania przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych prawa do renty rodzinnej po zmarłej matce w zwykłym trybie oraz w drodze wyjątku. Okoliczności wynikające z dokumentów załączonych do wniosku z dnia [...] maja 2010 r. znane były Prezesowi Rady Ministrów w dniu wydania decyzji ostatecznej, tj. [...] czerwca 2006 r. W związku z powyższym należało uznać, że zainteresowany nie wskazał ani nie udokumentował nowych, istotnych okoliczności sprawy, istniejących w dniu wydania decyzji z dnia [...] marca 2006 r., a nieznanych Prezesowi Rady Ministrów. Jednocześnie wnioskodawca nie wskazał i nie udokumentował żadnych nowych, istotnych okoliczności sprawy wymagających ich wyjaśnienia, mogących uzasadniać potraktowanie wniosku z dnia [...] maja 2010 r. jako nowego wniosku o przyznanie świadczenia specjalnego wobec zaistnienia całkowicie nowych okoliczności sprawy. W ocenie Prezesa Rady Ministrów w przedmiotowej sprawie zachodzi tożsamość pomiędzy sprawą zakończoną decyzją ostateczną z dnia [...] czerwca 2006 r. i sprawą rozpatrywaną obecnie. Obie sprawy dotyczą tego samego podmiotu oraz przedmiotu i oparte są na tej samej podstawie prawnej i faktycznej. Decyzja Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 2006 r. jest decyzją ostateczną w rozumieniu art. 16 § 1 Kpa i jako taka ma walor rzeczy osądzonej. Zatem kolejna decyzja odmawiająca bądź przyznająca rentę byłaby obarczona wadą prawną, powodującą wycofanie jej z obrotu prawnego na zasadzie art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. Działający w imieniu K. G. jego ojciec – G. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, kwestionując prawidłowość zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji z dnia [...] czerwca 2010 r., żądając uchylenia powyższych rozstrzygnięć i przyznania świadczenia. W odpowiedzi na skargę Prezes Rady Ministrów wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na brak umocowania G. G. do jej wniesienia w imieniu syna, ewentualnie o jej oddalenie wobec argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), do rozpoznania niniejszej sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. G. G. wykazał umocowanie do działania w imieniu swojego pełnoletniego syna K. G. w niniejszej sprawie, z tych też przyczyn skarga podlegała merytorycznemu rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Jednakże skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie ustalenia prawa K. G. do renty specjalnej została wydana przez Prezesa Rady Ministrów w dniu [...] czerwca 2006 r. ostateczna decyzja utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] marca 2006 r. o odmowie przyznania świadczenia. Tak więc, aby nie naruszyć zasady trwałości decyzji administracyjnej zainteresowany może albo żądać stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej na zasadach określonych w art. 156 Kpa, albo wystąpić z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej na zasadach określonych w art. 145 i następntych Kpa. Z treści pism G. G., działającego w imieniu syna K. G., kierowanych do organu po wydaniu decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2006 r., w tym pisma z dnia [...] maja 2010 r. potraktowanego przez organ jako wniosek o przyznanie K. G. świadczenia specjalnego, i mimo licznych pism organu wyjaśniającego istotę zapadłego rozstrzygnięcia sprawy decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., nie wynika, aby pisma G. G. zawierały żądania dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej albo wznowienia postępowania zakończonego wydaniem tej decyzji. Treść wszystkich tych pism sprowadzała się do kategorycznego żądania, wyrażonego nierzadko w sposób obraźliwy, przyznania synowi K. G. świadczenia specjalnego. W sprawach dotyczących świadczeń przewidzianych w art. 82 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t. j. Dz. U. z 2004 r. nr 39, poz. 353 ze zm.) istnieje możliwość ponownego orzekania decyzją w przedmiocie świadczenia, ale jedynie w oparciu o nowe okoliczności sprawy. Wynika to zazwyczaj z okoliczności przyznawania świadczenia na określony czas i wystąpienia zmiany istotnych okoliczności po wydaniu decyzji ostatecznej. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie występuje. Wniosek z dnia [...] maja 2001 r., co trafnie stwierdza Prezes Rady Ministrów w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie zawiera żadnych nowych okoliczności, które nie byłyby znane organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej, tj. w dniu [...] czerwca 2006 r. Ponieważ istnieje tożsamość przedmiotu, podmiotu i stanu faktycznego w sprawie zainicjowanej wnioskiem z dnia [...] maja 2010 r. i w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., zastosowanie przez organ przepisu art. 105 § 1 Kpa jest prawidłowe. Prezes Rady Ministrów nie miał innej możliwości niż umorzenie postępowania zainicjowanego wnioskiem z dnia [...] maja 2010 r., a gdyby tego nie uczynił naruszyłby zasady określone w art. 16 § 1 Kpa, natomiast wydana decyzja merytoryczna byłaby objęta nieważnością (art. 156 § 1 pkt 3 Kpa). Z wyżej wskazanych powodów wszystkie zarzuty skargi należy uznać za chybione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji poprzedzającej z dnia [...] czerwca 2010 r., które mogłoby skutkować ich uchyleniem bądź stwierdzeniem nieważności. Dlatego, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 132 i art. 151 przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.