II SA/Wa 1473/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.), Stanisław Marek Pietras, Protokolant spec. Ewa Kielak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2018 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę Decyzją Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. R. W., funkcjonariuszowi w służbie stałej, przyznano równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w wysokości 10,70 zł dziennie począwszy od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. Podstawą przyznania ww. świadczenia było oświadczenie mieszkaniowe z dnia [...] stycznia 2016 r., w którym skarżący jako członków rodziny pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym wymienił żonę H. W. i córkę M. W. Następnie w oświadczeniu mieszkaniowym z dnia [...] stycznia 2017 r. R. W. wskazał, iż od dnia [...] czerwca 2016 r. jest rozwodnikiem, co potwierdza dołączony przez wnioskodawcę wyrok Sądu Okręgowego w [...] informujący, iż z upływem [...] czerwca 2016 r. nastąpiło rozwiązanie małżeństwa R. W. Z ww. wyroku wynika, iż wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką M. W. powierza się obu stronom, jednakże miejsce pobytu dziecka ustala się przy miejscu pobytu matki. Ponadto, Sąd Okręgowy w [...] w wyroku rozwodowym w pkt 4, ustalił kontakty funkcjonariusza z małoletnim dzieckiem " (...) w dwa weekendy miesiąca od soboty godziny 11:00 do niedzieli godziny 16:00, w Wigilię - 3 godziny do ustalenia przez strony, 23 lub 24 grudnia w godzinach między 12:00 a 21:00, w pierwszy dzień Świąt Wielkanocnych i jeszcze kolejny jeden dzień w godzinach od 12:00 do 21:00, jeden tydzień ferii zimowych, jeden tydzień wakacji letnich oraz inne dni do ustalenia przez strony, a także nieograniczone kontakty telefoniczne, listowne i drogą elektroniczną (...)". Sąd zobowiązał również matkę małoletniego dziecka funkcjonariusza do wydawania dziecka ojcu, a ojca do odbierania małoletniej i zawożenia jej do matki po zakończonych kontaktach.  Szef ABW, decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. zmienił swoją wcześniejszą decyzję z [...] stycznia 2016 r. nr [...] w ten sposób, iż przyznał R. W. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w wysokości 10,70 złotych począwszy od 1 stycznia 2016 r. do dnia 28 czerwca 2016 r. oraz w wysokości 5,40 złotych od dnia 29 czerwca 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy (wniosek został złożony w terminie) zainteresowany zaskarżył ww. decyzję w zakresie ustalenia wysokości pobieranego równoważnika pieniężnego za okres od dnia 29 czerwca 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. We wniosku R. W. podniósł, że jego sytuacja mieszkaniowa w okresie od dnia 29 czerwca 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. nie uległa zmianie w stosunku do okresu poprzedzającego. W związku z tym skarżący uznał, że za bezpodstawne należy uznać hipotetyczne rozważania organu, iż jego małoletnia córka nie mogłaby z nim zamieszkiwać tylko dlatego, że zgodnie z wyrokiem sądu miejscem jej zamieszkania jest miejsce zamieszkania matki. W opinii R. W., w okresie od dnia 29 czerwca 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. pozostawał on we wspólnym gospodarstwie domowym zarówno z byłą małżonką jak i swoją nieletnią córką. Szef ABW, po rozpatrzeniu wniosku R. W. decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na wstępie wskazał, iż spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do oceny tego, czy R. W. od daty uprawomocnienia się wyroku Sądu Okręgowego w [...] tj. [...] czerwca 2016 r., pozostawał we wspólnym gospodarstwie domowym ze swoją małoletnią córką w sytuacji, gdy na stałe pełni on służbę w [...] a córka mieszka z matką w [...], a dodatkowo Sąd w wyroku rozwodowym ustalił jego kontakty z córką w konkretnym szczegółowym zakresie. Konsekwencją tego będzie ustalenie, jaką stawkę równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od daty uprawomocnienia się wyroku rozwodowego powinien pobierać zainteresowany. Podkreślił, że w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego zasady przyznawania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego reguluje art. 106 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2016 r., poz.1897) zwanej dalej "ustawą o ABW oraz AW", oraz wydane na jego podstawie rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących funkcjonariuszowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1000), zwane dalej "rozporządzeniem". Z przepisu art. 106 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW wynika, iż funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Natomiast § 6 pkt 1 rozporządzenia stanowi, iż równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się funkcjonariuszowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członek jego rodziny, o którym mowa w art. 103 ustawy, nie posiada lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego, o których mowa w § 4. Członków rodziny definiuje art. 103 ustawy, niemniej jednak dla uznania określonych w ww. przepisie osób, za członków rodziny funkcjonariusza, uwzględnianych przy przydziale lokalu jak również przy przydziale równoważnika pieniężnego za remont lub brak lokalu mieszkalnego, niezbędne jest ustalenie, że pozostają one z funkcjonariuszem we wspólnym gospodarstwie domowym. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż R. W. pełni służbę na stałe w [...], z kolei małoletnia córka wraz z matką mieszka w [...]. Zgodnie z wyrokiem rozwodowym wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnią córką M. W. Sąd powierzył obu rodzicom, jednakże miejsce pobytu dziecka ustalił przy miejscu pobytu matki. Sąd w wyroku rozwodowym ustalił kontakty funkcjonariusza z małoletnim dzieckiem "(...) w dwa weekendy miesiąca od soboty godziny 11:00 od niedzieli godziny 16:00, w Wigilią - 3 godziny do ustalenia przez strony, 23 lub 24 grudnia w godzinach między 12:00 a 21:00, w pierwszy dzień Świąt Wielkanocnych i jeszcze kolejny jeden dzień w godzinach od 12:00 do 21:00, jeden tydzień ferii zimowych, jeden tydzień wakacji letnich oraz inne dni do ustalenia przez strony, a także nieograniczone kontakty telefoniczne, listowne i drogą elektroniczną (...)". Sąd zobowiązał również matkę małoletniego dziecka funkcjonariusza do wydawania dziecka ojcu, ojca do odbierania małoletniej i zawożenia jej do matki po zakończonych kontaktach. Biorąc pod uwagę powyższe organ uznał, iż R. W. nie pozostaje wraz z córką oraz byłą żoną we wspólnym gospodarstwie domowym. To była żona wnioskodawcy prowadzi z córką wspólne gospodarstwo domowe, ponieważ to przy niej sąd ustalił każdorazowe miejsce pobytu dziecka. Według organu nie można natomiast uznać, że R. W. pełniąc na co dzień służbę w [...] i mając ściśle określone terminy spotkań i rodzaj kontaktów z córką wspólnie z nią zamieszkuje, a tym bardziej zaspokaja jej codzienne potrzeby życiowe. Dodatkowo organ zauważył, że wbrew temu, co twierdzi funkcjonariusz w złożonym środku zaskarżenia, organ nie rozważał w zaskarżonej decyzji hipotetycznie, że córka funkcjonariusza nie mogłaby z nim zamieszkać w spornym okresie. Organ ocenił tylko w ustalonym w sprawie stanie faktycznym czy można uznać, że R. W. w tymże okresie pozostawał we wspólnym gospodarstwie domowym ze swoją córką. Na podstawie zgromadzanych materiałów Szef ABW doszedł do przekonania, iż brak jest podstaw do przyjęcia takiego wniosku, a tym samym stwierdził, iż nie został spełniony warunek z art. 103 ustawy o ABW oraz AW do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszanego w wyższej wysokości. Odnosząc się z kolei do przytoczonego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wyroku NSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 1996 r. (sygn. akt I SA 1557/95), wskazano, iż w ocenie organu R. W., wyciąga sprzeczne wnioski z treści przytoczonego wyroku. Cytowane przez zainteresowanego zdania z uzasadnienia wyroku są wyrwane z kontekstu, a interpretacja wyroku jest sprzeczna z jego treścią. W powołanym przez funkcjonariusza wyroku stan faktyczny dotyczył sytuacji, w której sąd orzekł rozwód związku małżeńskiego, orzekając jednocześnie o sposobie korzystania z mieszkania zajmowanego dotychczas przez byłych małżonków, a zatem byli małżonkowie nadal razem zamieszkiwali we wspólnym mieszkaniu. Ponadto, ustawa stosowana przez sąd przy rozpatrywaniu ww. sprawy tj. ustawa z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 105, poz. 509), w żadnym ze swych przepisów w rozdziale 6 - Dodatki mieszkaniowe - nie używa określenia "małżonkowie" bądź "osoby pozostające w związku małżeńskim". W art. 39 ust. 1 używa określenia "członek gospodarstwa domowego", a w art. 40 ust. 1 gospodarstwo domowe określa, jako gospodarstwo prowadzone przez osoby stale razem zamieszkujące (np. pozostające w konkubinacie). Ponadto sąd w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku jednoznacznie wskazał, iż rozstrzygnięcia zawarte w wyroku nie obejmują sytuacji gdy jeden z rozwiedzionych małżonków już nie mieszka we wspólnie zajmowanym wcześniej mieszkaniu. Odmienna sytuacja zachodzi na gruncie przepisów regulujących przyznawanie funkcjonariuszom ABW lokali mieszkalnych, pomocy finansowej na ich uzyskanie czy równoważników pieniężnych za brak lokalu mieszkalnego lub ich remont. Art. 103 ustawy o ABW oraz AW odnosi się wprost do wyszczególnionych tam członków rodziny funkcjonariusza, którzy, aby funkcjonariusz otrzymał wyższe świadczenie, muszą dodatkowo pozostawać z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Odnosząc się z kolei do drugiego z przywołanych przez R. W. orzeczeń, tj. uchwały SN z dnia [...] sierpnia 1982 r. (sygn. akt [...]), wskazano, iż wynika z niej, że konieczność osobistego sprawowania opieki nad innym chorym członkiem rodziny, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tekst jedn.: Dz. U. z 1975 r. Nr 34, poz. 188 z późn. zm.) uprawnia pracownika do otrzymania zasiłku opiekuńczego także wówczas, gdy ten inny chory członek rodziny pozostaje z pracownikiem we wspólnym gospodarstwie domowym tylko przez okres swojej choroby. A zatem treść ww. uchwały oznacza możliwość uznania, iż R. W. prowadzi ze swoją małoletnią córką wspólne gospodarstwo, ale tylko w okresie konieczności osobistego sprawowania opieki nad nią w okresie jej choroby. Na koniec podkreślono, iż dokonując oceny zasadności przyznania świadczenia w wysokości uwzględniającej członków rodziny należy mieć na względzie także charakter tego świadczenia, jak również jego cel. Równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego jest świadczeniem zastępczym w stosunku do przysługującego funkcjonariuszowi w myśl art. 102 ust. 1 ustawy o AB W oraz AW świadczenia podstawowego, jakim jest prawo do lokalu mieszkalnego. W sytuacji gdy funkcjonariusz mimo przysługującego mu prawa do lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej takiego lokalu nie otrzymał, stosownie do treści art. 106 lub art. 108 powołanej ustawy o AB W oraz AW, przysługuje mu równoważnik za brak lokalu mieszkalnego lub pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Wysokość tych świadczeń ustalana jest odpowiednio do przysługujących funkcjonariuszowi norm zaludnienia. Szczegółowo ww. kwestie zostały uregulowane w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia z dnia 18 marca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2013 r., poz. 823, j.t.). Skoro jednakże, w hipotetycznej sytuacji, funkcjonariuszowi, który miałby otrzymać mieszkanie nie przysługiwałaby dodatkowa norma na małoletnie dziecko w przypadku, gdyby dziecko to na stałe mieszkało z matką w innym mieście, to niezasadnym jest również przyznawanie temu funkcjonariuszowi równoważnika pieniężnego za brak lokalu w wysokości przysługującej osobie posiadającej rodzinę w rozumieniu art. 103 ustawy o AB W oraz AW, zasady ustalania wysokości równoważnika za brak lokalu powinny być bowiem analogiczne jak przy ustalaniu powierzchni przysługującego lokalu mieszkalnego Skargę na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2017 r. wywiódł do tutejszego Sądu R. W. Organowi, w związku z wydaniem przedmiotowego orzeczenia zarzucił naruszenie: art. 106 ust. 1 w związku z art. 112 ww. ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, a także § 6 pkt 1 w związku z § 3 ust. 1 pkt 1 i 2, § 8 ust. 1 i § 10 ust. 1 ww. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie równoważników pieniężnych przysługujących funkcjonariuszowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i za brak lokalu mieszkalnego, poprzez ich nieprawidłową interpretację i przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od dnia 29 czerwca 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. w wysokości 5,40 zł dziennie, zamiast w kwocie 10,70 zł dziennie. Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2017r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] maja 2017 r. nr [...]. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w 2008 r., wraz z małżonką oraz nieletnią córką, zamieszkał w [...], w lokalu należącym do matki małżonki, w którym zamieszkuje do dnia dzisiejszego. W 2009 r., podjął służbę w centrali Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w [...]. W związku z nie zapewnieniem mu lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby, przebywając w [...] zamieszkał w wynajmowanym lokalu, ponosząc stosowne opłaty za wynajem. W dniu [...] czerwca 2016 r., wyrokiem Sądu Okręgowego w [...], rozwiązaniu uległo jego małżeństwo z H. W., co nie zmieniło jednak w żadnym stopniu jego sytuacji mieszkaniowej, dotychczasowych zasad prowadzenia gospodarstwa domowego w [...] oraz sprawowania opieki nad małoletnią córką. Podobnie jak w poprzednich latach, w dni robocze pełnił służbę w [...], podczas gdy weekendy spędzał w [...], gdzie wraz z byłą małżonką brał udział w załatwianiu codziennych spraw związanych z prowadzeniem domu, a także sprawował opiekę nad córką oraz wspólnie zaspokajali jej potrzeby życiowe i podejmowali decyzje odnośnie jej wychowania. Podkreślił, iż łoży na utrzymanie córki realizując orzeczone świadczenie alimentacyjne, jak również, zaspokajając jej potrzeby wynikające ze wspólnego przebywania w miejscu zamieszkania (np. wspólne wycieczki, zakupy, aktywności sportowe). W latach 2014-2016 składał do organu wnioski o przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, wymieniając małżonkę – H. W. oraz córkę – M. W. jako osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Organ uwzględniał złożone wnioski w całości, przyznając mu równoważnik pieniężny w wysokości 10,70 zł, tj. w stawce przysługującej funkcjonariuszowi posiadającemu rodzinę. Wskazał również, iż w świetle dotychczasowego orzecznictwa, związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy orzeczeniem rozwodu a wygaśnięciem wspólnego gospodarstwa domowego nie jest automatyczny, ani domyślny, na potwierdzenie czego można przytoczyć wyrok NSA nr I SA 1557/95 z dnia 18 czerwca 1996 r Tezę tę podziela Sąd Najwyższy w uzasadnieniu do uchwały z dnia [...] sierpnia 1982 r. ([...]) Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, skarżący stwierdził, że organ, wydając decyzję w sprawie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, nie podjął żadnych kroków w celu ustalenia stanu faktycznego, utożsamiając fakt rozwiązania małżeństwa z ustaleniem rozdzielności gospodarstwa domowego pomiędzy skarżącym, a jego nieletnią córką i małżonką. Nie dokonano między innymi oceny wzajemnych relacji pomiędzy domownikami, sposobu rozliczeń finansowych, podejmowania decyzji, zasad łożenia na utrzymanie dziecka, wkładu w jego wychowanie i zaspokajanie życiowych, sposobu robienia zakupów, przygotowywania posiłków, czy załatwiania spraw codziennych. Z kolei, odnosząc się do stwierdzenia organu, że skarżący nie przebywał w miejscu zamieszkania (w dni robocze), gdyż pełnił służbę stałą w [...], zauważył, że podejmowanie pracy w miejscu innym niż miejsce zamieszkania jest sytuacją dotykającą wiele rodzin, wynikającą z dążenia do zapewnienia bytu rodzinie w warunkach ograniczonego popytu na rynku pracy i, zdaniem skarżącego, nie przesądza o ustaniu wspólnoty gospodarczej, a wręcz przeciwnie, służy jej utrzymaniu i umacnianiu. Dodatkowo, w przypadku skarżącego, sytuacja taka powoduje dodatkową dolegliwość finansową, w postaci konieczności ponoszenia opłat za wynajem lokalu w miejscu pełnienia służby. Na marginesie zauważył, że skarżący we wniosku o przyznanie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego za 2017 rok nie uwzględnił byłej małżonki jako osoby pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym. Można bowiem, z ostrożności procesowej, przyjąć, że fakt ten może być przedmiotem polemiki ze względu na treść wyroku rozwodowego. Jednakże, zdaniem skarżącego, bezdyskusyjny pozostaje fakt pozostawania córki we wspólnym gospodarstwie domowym ze skarżącym, bez względu na rozdzielność bądź wspólnotę gospodarstwa pomiędzy skarżącym a byłą małżonką. Relacje skarżącego z córką nie uległy zmianie w rozpatrywanym okresie w stosunku do lat poprzednich, a zatem, wyrok rozwodowy nie miał żadnego wpływu na stan faktyczny. Z podobnych względów, za bezzasadne należy uznać hipotetyczne rozważania organu, że małoletnia córka skarżącego nie mogłaby z nim zamieszkiwać, gdyż zgodnie z wyrokiem sądu miejscem jej zamieszkania jest miejsce zamieszkania matki. W rzeczywistości, w rozpatrywanym okresie córka przebywała pod tym samym adresem zamieszkania co skarżący (oprócz okresów pełnienia służby), i to właśnie stan faktyczny, wynikający z konkretnej sytuacji mieszkaniowej powinien stanowić wykładnię przy ustalaniu uprawnień do wypłaty równoważnika. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do wykładni użytego w przepisie art. 103 ustawy z 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego sformułowania – "wspólne gospodarstwo domowe". Co się tyczy tego pojęcia, to można pokusić się o stwierdzenie, że jest to pewnego rodzaju jeden z podmiotów obrotu gospodarczego i życia społecznego, w którego skład może wchodzić kilka osób wspólnie zamieszkujących i wspólnie się utrzymujących, które najczęściej powiązane są ze sobą więzami rodzinnymi. Polski system prawa nie zawiera legalnej definicji pojęcia "wspólne gospodarstwo domowe". Nauka prawa jak i orzecznictwo sądowe starają się natomiast wskazywać kryteria umożliwiające ocenę, czy określony rodzaj powiązania pomiędzy dwojgiem lub większą ilością osób, można oznaczyć omawianym określeniem. Zgodnie z poglądami doktryny i judykatury, immanentną cechą sformułowania – "prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego", jest nie tylko stałe i wspólne zamieszkiwanie, ale także wspólne zaspokajanie potrzeb życiowych rozumiane jako udział i ścisła wzajemna współpraca osób tworzących gospodarstwo, w załatwianiu codziennych spraw związanych z prowadzeniem domu. W doktrynie podkreśla się szczególnie to, że wszystkie powyższe elementy winy być uzupełnione cechą stałości. To zaś oznacza, ze chwilowe wspólne zamieszkiwanie, czy nawet chwilowe pozostawanie na utrzymaniu osoby z którą się mieszka, nie oznacza jeszcze prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego (patrz. [...]). Przenosząc powyższe na realia faktyczne niniejszej sprawy uznać należało, że organ w sposób poprawny wywiódł, iż skarżący nie pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym ze swoją byłą żoną i córką. Trafnie organ przyjął, że zamieszkiwanie przez funkcjonariusza przez pięć dni w tygodniu w [...], uniemożliwia mu stałe zaspokajanie potrzeb życiowych, stałą współpracę w załatwianiu spraw związanych z prowadzeniem domu, stałe korzystanie ze sprzętów domowych czy wspólne spożywanie posiłków z córką i byłą żoną mieszkającymi na stałe w [...]. Powyższych konkluzji organu nie zmienia podnoszona przez skarżącego okoliczność spędzania przez niego weekendów w [...], gdy to mieszka wraz z byłą żoną i córką. Ta okoliczność może co najwyżej świadczyć o sporadycznym wspólnym zamieszkiwaniu. Tego typu sporadyczne wspólne zamieszkiwanie, nie zawiera jednak w sobie elementu stałości, tj. codzienności działań związanych z prowadzeniem domu. Niezależnie od argumentów przywołanych przez organ w skarżonym rozstrzygnięciu należało dodać, iż stan faktyczny sprawy świadczy o tym, ze skarżący nie posiada uprawnienia do uwzględniania córki i byłej żony przy ustalaniu wysokości równoważnika pieniężnego za brak lokalu. W myśl bowiem art. 106 ust.1 ustawy pragmatycznej funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Okolicznością niesporną jest zaś to, że ani była żona skarżącego ani jego córka, nie mieszkają w miejscu pełnienia służby przez funkcjonariusza ani w miejscowości pobliskiej. Stąd nie mogłyby być uwzględniane przy ustalaniu rozmiaru omawianego dodatku. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).