II SA/Wa 1474/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Andrzej Góraj (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Rosińska-Czaykowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odtworzenia akt - oddala skargę - Postępowanie w sprawie niniejszej zostało zainicjowane wnioskiem M.K., skierowanym do Komendanta [...] Policji [...], o odtworzenie zgubionych akt postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji z [...] sierpnia 2003 r. o przydziale lokalu nr [...] położonego w [...] przy ul. [...]. Postanowieniem z [...] kwietnia 2013 r. Komendant [...] Policji [...] umorzył postępowanie w sprawie odtworzenia akt. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż w aktach administracyjnych, dotyczących przydziału powyższego lokalu, znajduje się decyzja z [...] sierpnia 2003 r. podpisana przez Zastępcę Komendanta [...] Policji [...] [...] A. P., o przydziale przedmiotowego lokalu skarżącemu, jako kwatery tymczasowej. Organ ustalił, iż na przywołanej decyzji znajduje się podpis skarżącego z datą [...] sierpnia 2003 r., potwierdzający odbiór tej decyzji. Nadto organ stwierdził istnienie w aktach administracyjnych wniosku M. K. o stwierdzenie nieważności omawianej decyzji, oraz rozstrzygnięcia Komendanta Stołecznego Policji stwierdzającego nieważność decyzji z [...] sierpnia 2003 r. Bazując na powyższych ustaleniach, organ przyjął, że postępowanie w sprawie odtworzenia akt jest bezprzedmiotowe. Sporne akta są bowiem kompletne, a zatem nie zachodzi konieczność ich odtwarzania. Organ podkreślił dodatkowo, iż nic nie wskazuje na to, aby do obrotu prawnego weszła inna decyzja z tej samej daty i dotycząca tego samego lokalu. Stąd też brak takiej innej decyzji w aktach sprawy nie powoduje konieczności odtwarzania akt w tym zakresie. Od powyższego postanowienia skargę do tutejszego Sądu wywiódł M. K., wnosząc o jego uchylenie. Podniósł, iż [...] sierpnia 2003 r. otrzymał decyzję o przydziale lokalu mieszkalnego, podpisaną przez Komendanta [...] Policji [...][...] S. C. Następnie skarżący podał, iż otrzymał od organu decyzję z tej samej daty, dotyczącą tego samego lokalu, podpisaną przez [...] A. P., zwracając organowi pierwszą decyzję. W zarzutach zawartych w skardze strona podniosła także, że organ nie wyjaśnił tego, jak doszło do przekazania spornego lokalu i dlaczego decyzja jaka znajduje się w aktach administracyjnych, została zarejestrowana dopiero w dniu [...] sierpnia 2003 r. Zarzucił też organowi, iż nie rozpoznał rzetelnie sprawy, bowiem nie przesłuchał zawnioskowanych świadków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w skarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy istniały podstawy do prowadzenia postępowania w przedmiocie odtworzenia akt postępowania zakończonego wydaniem decyzji z [...] sierpnia 2003 r. o przydziale lokalu nr [...] położonego w [...] przy ul. [...]. W pierwszej kolejności należało rozważyć to, kiedy w ogóle dopuszczalne jest odtwarzanie akt. Samo już literalne brzmienie powyższego zwrotu wskazuje na to, że odtworzenie akt może dotyczyć tylko tych dokumentów, które kiedyś istniały, a następnie zostały zagubione, czy też uległy zniszczeniu. Warunkiem sine qua non, umożliwiającym odtworzenie akt, jest wiec ustalenie, że pewne dokumenty w ogóle istniały. W przeciwnym razie, mogłoby bowiem dojść nie do odtworzenia pewnych dokumentów, ale do ich wytworzenia, a więc w efekcie do zmiany stanu faktycznego. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy, wskazać należy, że organ prowadząc postępowanie, podołał ciążącemu na nim obowiązkowi. Na skutek wniosku strony o odtworzenie akt, wszczął bowiem stosowne postępowanie. W oparciu o posiadaną dokumentację prześledził przebieg postępowania dotyczącego wniosku o przydział lokalu dla skarżącego, z wyszczególnieniem wydawanych w sprawie rozstrzygnięć. Zestawienie dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych doprowadziło zaś organ do poprawnej konkluzji, że żaden element spornych akt nie zaginął, ani nie uległ zniszczeniu. W aktach znajduje się bowiem oryginał decyzji z [...] sierpnia 2003 r. podpisanej przez Zastępcę Komendanta [...] Policji [...][...] A. P., o przydziale przedmiotowego lokalu skarżącemu, jako kwatery tymczasowej. Znajduje się też dokumentacja świadcząca o tym, że powyższa decyzja była przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Całokształt materiałów znajdujących się w aktach dotyczących przydziału M. K. lokalu nr [...], położonego w [...] przy ul. [...], nie wskazuje na to, aby w zakresie objętym omawianym postępowaniem, było wydane inne wiążące rozstrzygnięcie. W takiej więc sytuacji postępowanie w sprawie odtworzenia akt jawiło się jako bezprzedmiotowe. Całokształt sprawy nie świadczył bowiem o tym, aby sporną materię regulowały inne rozstrzygnięcia niż te, które znajdują się w aktach postępowania. Na marginesie wskazać należy, że wbrew twierdzeniom strony, nie zachodzi możliwość prowadzenia postępowania w sprawie odtworzenia akt, w szczególności odtworzenia innej decyzji z [...] sierpnia 2003 r. tylko w oparciu o zeznania świadków, twierdzenia strony, czy okoliczności oboczne, jak fakt zarejestrowania znajdującej się w aktach decyzji w dniu [...] sierpnia 2003 r. Tego typu okoliczności nie mogą bowiem w sposób skuteczny przesądzić kwestii tego, czy w obrocie prawnym istniała jakaś inna decyzja z tej samej daty i dotycząca spornego lokalu. Co zaś się tyczy zarzutu nieprzesłuchania przez organ zawnioskowanych świadków, to podkreślić należy, iż przedmiotowy wniosek dowodowy strony został rozstrzygnięty przez organ w sposób przewidziany prawem, w postaci wydania stosownego postanowienia. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).