II SA/Wa 1475/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji odmawiającej udostępnienia dokumentów postanawia: -odrzucić skargę- J. G. pismem z dnia 5 sierpnia 2010 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji odmawiającej udostępnienia dokumentów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako "ppsa") sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata sądowa. Opłatą sądową jest między innymi wpis od skargi (art. 212 § 1 ppsa). Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu (art. 220 § 3 ppsa). Realizując powyższy przepis, zarządzeniem z dnia 21 września 2010 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 złotych, stosownie do § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Skarżący otrzymał wezwanie do uiszczenia wpisu w dniu 27 września 2010 r. Wobec tego termin do jego uiszczenia upływał z dniem 4 października 2010 r. Skarżący pismem z dnia 30 września 2010 r. złożył zażalenie na zarządzenie wzywające go do wpisu, jednocześnie złożył wniosek o zwolnienie od opłat sądowych. Pismem z dnia 2 listopada 2010 r. Sąd, w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, na podstawie art. 258 § 2 pkt 5 w związku z art. 255 ppsa wezwał skarżącego do nadesłania dokumentów źródłowych poświadczających dochody oraz możliwości płatnicze, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie to skarżący otrzymał w dniu 8 listopada 2010 r., a pismem z dnia 10 listopada 2010 r. cofnął swoją skargę W związku z powyższym Sąd postanowieniem z dnia 14 grudnia 2010 r. odmówił przyznania prawa pomocy, a Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II wzywające do uiszczenia wpisu. Zgodnie z art. 60 ppsa skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przypadku skutecznego cofnięcia skargi postępowania sądowe ulega umorzeniu (art. 161 § 1 pkt 1 ppsa). W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, bowiem Sąd uznał cofnięcie skargi za niedopuszczalne, ponieważ zmierzałoby ono do obejścia przepisów dotyczących uiszczenia wpisu od skargi. Sąd jednocześnie wyjaśnia, że stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ppsa, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnął skargę. Podkreślić jednak trzeba, że umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy zostało ono prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza, że nie istnieją przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi oraz gdy wystąpi jedna z przesłanek umorzenia postępowania wyczerpująco wymienionych w przepisie art. 161 § 1 pkt 1-3 ppsa. Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego następuje zaś w momencie skutecznego wniesienia skargi, która nie jest dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu (np. brakiem wpisu). Skarga dotknięta takimi brakami podlega odrzuceniu i nie wywołuje skutku w postaci wszczęcia postępowania. Niedopuszczalne jest zatem umorzenie postępowania zainicjowanego taką skargą. Wobec powyższego w rozpoznawanej sprawie zasadne jest odrzucenie skargi, a nie umorzenie postępowania, skoro skarga nie została opłacona. W tych okolicznościach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 220 § 3 ppsa, postanowił jak w sentencji.