II SA/Wa 1475/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), , Wiesława Jesiotr, Protokolant specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2019 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie prawa do świadczenia pieniężnego oddala skargę. J.P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2019 r. (nr [...]) którą organ utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia [...] lutego 2019 r. (nr [...]) o przyznaniu skarżącemu prawa do świadczenia pieniężnego za okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, w kwocie 73.420,80 zł. Z okoliczności faktycznych sprawy ustalonych przez organy administracji i przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia wynika, że Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. (nr [...]) zwolnił skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego (młodszego inżyniera w Zespole [...] w [...] z 12 grupą uposażenia) i z dniem [...] stycznia 2018 r. wyznaczył na stanowisko służbowe szefa grupy w Regionalnym Centrum [...] w [...] (z grupą uposażenia 12A), na okres dwóch lat (do [...] grudnia 2020 r.). Skarżący objął to stanowisko w dniu [...] stycznia 2018 r. (§ 21 ust. 1 rozporządzenia MON z 9 września 2014 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk, Dz. U. z 2014 r. poz. 1292 ze zm.). W dniu [...] lipca 2018 r. (6 miesięcy i 25 dni po objęciu wyższego stanowiska służbowego) skarżący złożył Dyrektorowi Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Dyrektor Departamentu Kadr MON rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2018 r. (nr [...]) na podstawie art. 111 pkt 9 lit. a i art. 114 ust. 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 330) oraz § 9 ust. 1 i ust. 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2014 r., poz. 670), zwolnił J.P. z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] stycznia 2019 r. (upływ terminu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez żołnierza) oraz na podstawie art. 122 ust. 1 powołanej ustawy, przeniósł skarżącego do rezerwy. J.P. w dniu 1 lutego 2019 r. zwrócił się do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] z wnioskiem o jednorazową wypłatę świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wojskowej, na podstawie art. 95 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 95 pkt 1 i art. 96 ust. 1, ust. 3, ust. 6 i ust. 9 oraz art. 97a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przyznał J. P. prawo do świadczenia pieniężnego za okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej ([...] lutego 2019 r. - [...] stycznia 2020 r.) w kwocie 73.420,80 zł. Organ wyjaśnił, że żołnierz wypowiedział stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej w okresie dwunastu miesięcy od dnia objęcia przez niego wyższego stanowiska służbowego (6 miesięcy i 25 dni od objęcia wyższego stanowiska służbowego). W związku z tym na podstawie art. 97a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, za podstawę wymiaru świadczenia należało przyjąć uposażenie należne skarżącemu na poprzednio zajmowanym stanowisku (młodszego inżyniera w Zespole [...] w [...]). J.P. w odwołaniu od tej decyzji zarzucił, że organ ustalając należne mu świadczenie był obowiązany uwzględnić uposażenie przysługujące obecnie żołnierzowi na stanowisku młodszego inżyniera, a nie uposażenie, które on otrzymywał na tym stanowisku. Odwołujący się podniósł, że został awansowany na stanowisko z wyższą grupą uposażenia na skutek likwidacji tego stanowiska, nie z własnej inicjatywy i w chwili jego objęcia miał "pełną wysługę emerytalną". J.P. dodał, że został przeniesiony do rezerwy w dniu [...] lutego 2019 r., a więc po ponad 12 miesiącach od dnia objęcia nowego stanowiska służbowego, co w świetle wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 lutego 2017 r. II SA/Sz 1334/16 "rodzi wątpliwość", czy przepis art. 97a ustawy został zastosowany właściwie. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego Minister Obrony Narodowej decyzją z [...] kwietnia 2019 r. wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 §1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że przepis art. 97a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jest "jednoznaczny", a ratio legis jego uchwalenia stanowiło niedopuszczenie do sytuacji, aby żołnierze wyznaczeni na wyższe stanowisko służbowe którzy bezpośrednio po takim wyznaczeniu wypowiadali stosunek służbowy służby wojskowej, otrzymywali świadczenia przysługujące z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej z uwzględnieniem ostatnio otrzymywanego uposażenia. Z niespornych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżący objął obowiązki na wyższym stanowisku służbowym w dniu [...] lutego 2018 r., natomiast wypowiedział stosunek służbowy w dniu [...] lipca 2018 r., a zatem w okresie dwunastu miesięcy od dnia objęcia przez niego wyższego stanowiska służbowego. Z tego wynika, że organ I instancji prawidłowo zastosował w tej sprawie art. 97a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. J.P. w skardze wniesionej do Sądu na tę decyzję Ministra Obrony Narodowej zarzucił, że została ona wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a. i art. 97a w związku z art. 94 i art. 95 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zdaniem skarżącego, z powołanych przepisów wynika, że podstawą ustalenia wysokości świadczenia należnego żołnierzowi w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, który wypowiedział stosunek służbowy w okresie dwunastu miesięcy od dnia objęcia wyższego stanowiska służbowego, stanowi uposażenie na tym stanowisku w dacie "rzeczywistego odejścia ze służby", a więc w rozpatrywanym przypadku w dniu [...] stycznia 2019 r. , a nie uposażenie w wysokości należnej w ostatnim dniu jego służby na tym niższym stanowisku. W konsekwencji organ bezzasadnie pozbawił go części należnego mu świadczenia i w ten sposób naruszył zasadę ochrony praw nabytych zawartą w art. 2 Konstytucji RP. J.P. wniósł i uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że nie kwestionuje, że w jego przypadku ma zastosowanie art. 97a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i w konsekwencji, że świadczenie pieniężne o przyznanie którego zwrócił się we wniosku z 1 lutego 2019 r. powinno zostać ustalone według 12 stawki uposażenia zasadniczego. Nie zgadza się jednak z organem co do sposobu wyliczenia wysokości uposażenia według tej grupy uposażenia tj. przyjęcia za podstawę świadczenia wysokości stawki uposażenia otrzymywanej przez niego w ostatnim dniu służby na tym "poprzednim" stanowisku służbowym. Taka interpretacja przepisu art. 97a ustawy prowadzi do tego, że jego "pozycja" pogorszyła się w wyniku awansu. Gdyby bowiem nie awansował, otrzymałby świadczenie w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżona przez J.P. decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2019 r. którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia [...] lutego 2019 r. o przyznaniu skarżącemu prawa do świadczenia pieniężnego za okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej w kwocie 73.420,80 zł. nie narusza prawa i dlatego skarga jest nieuzasadniona. Z przepisu art. 97a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wynika, że w przypadku wypowiedzenia przez żołnierza zawodowego stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej w okresie dwunastu miesięcy od dnia objęcia przez tego żołnierza zawodowego wyższego stanowiska służbowego albo stanowiska służbowego o tym samym stopniu etatowym, lecz z wyższą grupą uposażenia podstawę wymiaru m. in. świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 ust. 2 tej ustawy ustala się, przyjmując uposażenie należne żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym. Zdaniem Sądu, "uposażenie należne żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym", o którym mowa w art. 97a ustawy, to uposażenie, które przysługiwało żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku, w dacie zajmowania tego stanowiska, zgodnie z grupą uposażenia określoną odrębnymi przepisami i zostało mu wypłacone, a nie uposażenie, które obecnie przysługuje na tym stanowisku, w związku ze zmianą przepisów dotyczących wysokości stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, która nastąpiła po objęciu przez skarżącego nowego stanowiska służbowego (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2018 r. II SA/Wa 198/18, dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie skarżący nie kwestionuje, że w dniu [...] lipca 2018 r. wypowiedział stosunek służbowy, a więc przed upływem roku od dnia objęcia wyższego stanowiska służbowego (co miało miejsce w dniu [...] stycznia 2018 r.). W tym niespornym stanie faktycznym organ za podstawę wymiaru uposażenia świadczenia pieniężnego w związku ze zwolnieniem ze służby wojskowej prawidłowo przyjął uposażenie otrzymywane przez żołnierza na stanowisku służbowym młodszego inżyniera, zajmowanym przed skarżącego do [...] stycznia 2018 r., w wysokości 4780 zł. (grupa uposażenia U-12), zgodnie z wówczas obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2278) oraz dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 1338,40 zł. Stawki uposażenia zasadniczego żołnierzy grup zawodowych, ustalone w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 stycznia 2019 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 15) i obowiązujące od 1 stycznia 2019 r. nie mogły stanowić podstawy ustalenia wysokości świadczenia o które wystąpił we wniosku z 1 lutego 2019 r. W świetle tego co powiedziano, zawarte w skardze zarzuty naruszenia art. 97a w związku z art. 94 i art. 95 ustawy a w konsekwencji naruszenia art. 2 Konstytucji RP nie są uzasadnione. Całkowicie nieuzasadniony jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia prawa procesowego (art. 7 i art. 77 k.p.a.) "przez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego w zakresie wysokości uposażenia należnego żołnierzowi". Biorąc to wszystko pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.